Omdat een tweeling weer heel anders is dan een drieling, weet ik weinig te vertellen hierover. 
Wij hebben een "verkapte" tweeling, want Ilse & Mandy zijn eeneiig, wat natuurlijk toch geheel anders is, want het blijft een drieling.
Daarom ben ik zo blij met de reacties van onderstaande mensen die wel een tweeling hebben.


Het jij zelf een tweeling en heb je een leuk verhaal, tips, eigen homepage of andere leuke ideeŽn, dan kun je mij natuurlijk altijd e-mailen.

Groetjes Diana Klein Velderman

 

Wel heb ik wat wetenswaardigheden over tweelingen:

Zwangerschapsduur (gebaseerd op 40 weken):
        gemiddeld: 36,2 weken
        langste:      41 weken
        kortste:      25,5 weken.

Gewichten:
        1e kind gem. 2480,5 gram
        2e kind gem. 2244.4 gram.

Bevalling:
        normale bevalling:  75,1 %
        keizersnede:           24,9 %

 

 

Hieronder lees je verhalen van andere tweelingouders:

 

Van Debby kreeg ik dit mailtje op 11-04-2005

Hallo allemaal,
Wat een leuke site is dit! Ik zou het erg leuk vinden om met andere moeders te mailen die kinderen hebben van dezelfde leeftijd als onze (tweeling)dochters Skye en Eden.

Na een heerlijke zwangerschap van 36,5 week zijn onze meiden in Aberdeen (Schotland) geboren op 06-11-2003. Mijn man en ik zijn na hun 1e verjaardag weer naar Nederland teruggegaan. We hadden er bijna 6 jaar gewoond en gewerkt en ik vond het best zwaar met twee babies zonder familie in de buurt!

Ik vind het weer zalig om hier te zijn en intussen verwachten we ons derde kindje in augustus (als demeisjes 21 maanden zijn ...). Ze zitten nu in zo'n fase dat ze elkaar geregeld 'in de weg' zitten en tegelijkertijd veel aandacht willen. Het lijkt me dus erg pittig om er straks een baby bij te hebben, maar het zal allemaal wel op zijn pootjes terecht komen!

Wie heeft ook een soortgelijke ervaring van eerst een tweeling en dan binnen 2 jaar een derde kindje erbij? Graag hoor ik ervaringsverhalen!

Groetjes, Debby, Goosnell@Yahoo.com

 

 

Van Monique kreeg ik een e-mail waarin zij vraagt naar tips voor haar zoon Jeroen.
Hoi, mijn naam is Monique Assink en ik ben trotse moeder van een twee-eiige tweeling van 18 maanden, Jeroen en Niels.

Door diverse problemen met Jeroen loopt hij nog niet. Ik wilde weten of u nog enige tips heeft om het tillen van een jongetje van bijna 14 kg te verlichten?

Ik wacht met spanning uw mailtje af. ap.vankesteren@worldonline.nl

Heb jij een tip voor Monique, mail haar dan alsjeblieft!

 

 

Van Angela kreeg ik een mail, over problemen met haar oudste zoon, na de geboorte van haar tweeling Max en Sten:

Hoi, ik ben Angela, een moeder van een tweeling van bijna 15 maanden, 2 jongetjes; Max en Sten. En ik heb ook nog een zoontje van bijna 3; Tim
Ik heb wat problemen met de oudste, hij kan helemaal niet meer zelf spelen, hij is alleen maar op de tweeling aan het letten en wil ze slaan en duwen. Hierdoor is de sfeer in huis niet bepaald gezellig.
Hij heeft het er denk ik erg moeilijk mee dat hij niet meer alle aandacht krijgt....

Herkent iemand dit en zou je er met me over willen mailen (ook over de gezellig dingen)?

Groetjes Angela. e-mail: angelatms@wanadoo.nl

 

 

Van Corina kreeg ik onderstaand verhaal, hierin verteld zij over het krijgen van haar tweeling Ramon en Joey en wat haar ervaringen zijn:

Ik ben Corina en moeder van een tweeling (twee-eiig) Ramon en Joey inmiddels 14 mnd. oud.
Ik ben zwanger geraakt met behulp van IVF in het Radboutziekenhuis te Nijmegen. De hele IVF behandeling was niet echt leuk, maar ik ging nooit met tegenzin naar het ziekenhuis. De vooronderzoeken vielen wel mee. Alleen het spuiten van hormonen en de eitjes aanprikken was niet echt leuk. Maar het resultaat was dat na de eerste terugplaatsing twee embryo's zijn blijven zitten. Na elke keer op controle te zijn geweest bleek dat een van de kinderen een groei achterstand had. Maar na twee weken had hij dat gelukkig weer ingehaald.

Met 25 weken kreeg ik een bloeding, waarna ik direct in het ziekenhuis werd opgenomen. Ik werd aan het infuus gelegd met wee remmers. Na een weekje mocht ik gelukkig weer naar huis. Met 35 
weken braken mijn vliezen en zijn de twee kanjers geboren.
Ramon kwam als eerste en Joey kwam na 2 uur er achteraan. Joey had zoiets van mijn broer is eruit dan kan ik mooi dwars gaan liggen. Dit was voor moeder geen pretje, want ze moesten zorgen dat meneer weer met zijn kopje naar beneden ging liggen en dit kosten nogal wat moeite en pijn. Maar het resultaat is dat ik twee gezonde jongens ter wereld bracht. Het zijn twee boeven

Ik werk vier dagen in de week. Ik had de eerste 10 maanden oppas aan huis. Toen vond ik het toch wel tijd worden dat de jongens met andere kindjes om moeten kunnen gaan. Het was voor hun een hele overgang van de eerste tien maanden thuis en dan tussen baby's  en grotere kinderen. Ze keken hun ogen uit. Ik kan aan de jongens merken dat ze het erg naar hun zin hebben op het kinderdagverblijf. De leidsters schrijven elke dag een stukje wat ze allemaal gedaan hebben. Dat vind ik erg leuk om terug te lezen. Ik vind het ook erg leuk als ik de verhalen van andere moeders op jullie site lees.

Mijn ervaring met een tweeling is dat ik het wel druk vind, maar enorm gezellig. Het komt wel eens voor dat een van de jongens slaapt en dan zeg ik tegen mijn man rustig hť als je maar 1 kindje hebt.
De jongens zijn erg gek met elkaar. Laatst ging mijn man met Joey een paar boodschapjes halen en Ramon bleef bij mij. Joey schijnt heel stil in het winkelwagentje te hebben gezeten en toen hij thuis kwam kon je merken dat hij op zoek was naar Ramon, die op dat moment lag te slapen. Wij dachten dat Ramon de stille van de twee zou zijn en Joey de drukke. Maar dit is toch anders uitgepakt. Misschien dat dit nog veranderd, dat weet ik niet. Op dit moment is Ramon erg kattekoppig tegen zijn broertje. Joey is weer heel lief tegen Ramon en wil hem dan ook vaak een kusje geven.
Ramon die kruipt net een maand en Joey deed dit met Ī 10 maanden. Joey loopt wel langs de tafel en de bank en staat soms even los.
Ik hoop dat ze nu snel leren lopen dat lijkt mij heel erg leuk.
Ik kan wel uren doorgaan met vertellen over de tweeling en misschien komt er ooit nog wel een vervolgverhaal.

Met vriendelijke groet,
Corina.

 

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Andrea, zo doet zij het met haar een- en tweeling:

Hallo, ik ben mamma van Thom (2 jr) en van een tweeling, Luuk en Lara, van 4 maanden.
Tuurlijk is het ontzettend druk, maar ik geloof niet dat ik het drukker heb dan mensen met gewoon 2 kinderen. Ik voed mijn tweetal tegelijk in bijvoorbeeld het wipstoeltje, hoewel ik soms wel een licht schuldgevoel heb, omdat ze minder aandacht krijgen dan mijn oudste, in zijn babytijd, maar ach, 's avonds of tijdens de middagdut van Thom, word er heel wat afgeknuffeld hoor!

 

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Ardiene, haar verhaal omtrent het krijgen van een tweeling:

Het was april 1994 toen de zwangerschaptest positief bleek te zijn. Na een bezoek aan de huisarts, werd duidelijk dat ik rond 9 december '94 zou bevallen !
Bij ca. 13 weken bracht ik een eerste bezoek aan de verloskundige. Tijdens dit bezoek werd ook gevraagd of er bij ons tweelingen in de familie voor kwamen ? Ik vertelde haar dat ik zelf van een tweeling was, en dat mijn oma de ene helft van een tweeling was. ( allebei twee-eiig ) Ik had toen ook nog de vraag, heb ik ook kans op een tweeling ?  Hoe zo, was de reactie. Ik vertelde haar toen van het fabeltje dat een tweeling krijgen altijd een generatie overslaat ! Toen was haar reactie dat ik zelfs nog meer kans maakte op een tweeling, vanwege het feit dat ik zelf van een tweeling ben.

Bij het volgende bezoek vroegen wij wanneer er een echo werd gemaakt, het antwoord was dat er alleen een echo werd gemaakt wanneer er problemen waren met de zwangerschap, of men dacht dat het een tweeling was etc.
Bij de volgende controles werd telkens de afstand gemeten vanaf de navel tot het schaambeen. Was je op dat moment bijv. 20 weken, dan was deze afstand 20 cm. Bij mij was dit een aantal keren 1 cm meer dan het aantal weken zwangerschap ! ! ! Zo kwam ik op controle na de vakantieperiode, ik was na een maand 5 kg aankomen. Haar reactie was dat ik op de tussendoortjes moest letten. 
Niet teveel ijs, geen taart bij de koffie etc. 
In de tijd hierna had mijn moeder regelmatig de opmerking of dat de verloskundige het nog steeds niet nodig vond om een echo te maken ! ! ! !  Onwillekeurig zijn mijn man en ik hier toch mee bezig geweest. Je kunt nl. zonder echo nooit 100% zeker zijn of het een eenling of een meerlingzwangerschap betreft. Zo heb ik de opmerking gemaakt, stel dat het er straks 2 zijn, wat dan???? Och, zei mijn man dan, ik maak gewoon nog een ledikantje bij. (meubelmaker van beroep)

In de maanden die er volgde deden er zich geen problemen voor, totdat het weekend 8 oktober zich aankondigde. Zaterdagochtend, mijn man was werken werd ik wakker van heftige krampen in de onderbuik, ik heb een tijdje in mijn bed liggen rollen en de pijn verdween weer. Ik had in die laatste weken meerdere malen klachten van krampen in de buik, dit waren oefenweeŽn, dus dit voorval waren voor mijn idee oefenweeŽn !  Het was tenslotte de eerste zwangerschap, dus alles was nieuw. Deze zaterdag was verder normaal verlopen. De nacht die volgde verliep niet vlekkeloos, ik ben er verschillende malen uit geweest, en zoals achteraf blijkt, heb ik allerlei manieren gezocht om de weeŽn op te vangen ! ! !
Ik dacht tijdens die momenten nog niet aan een bevalling, ik moest tenslotte nog 2 maanden. 
Na een korte nachtrust, ben ik die volgende ochtend in een warm bad gaan liggen. Ik had van een nicht gehoord dat dit verzachtend kon werken. Dit warme bad had die verdere zondag een positief effect gehad, tot het avond werd, de problemen kwamen nu veel heftiger terug. 
Mijn man vroeg wat er aan de hand was, ik had hem van de nachtelijke problemen niets verteld ! Hij stelde voor de verloskundige te bellen, wat ik een prima idee vond, de situatie die er die vorige nacht had plaatsgevonden, was niet voor herhaling vatbaar! De verloskundige kwam, en deze constateerde dat ik weeŽn had. We moesten naar het ziekenhuis, een paar dagen aan het infuus het was tenslotte 2 maanden te vroeg ! 
We kwamen in het ziekenhuis aan omstreeks 23.00 uur, we werden opgevangen door een verpleegkundige die ons de vraag stelde of er tijdens mijn zwangerschap een echo was genomen? NEE, was ons antwoord. Toen de gynaecoloog kwam, is er samen met een verloskundige een ECHO gemaakt. Er werd zeer geheimzinnig gedaan, ik zelf kon de monitor van het echoapparaat niet zien maar mijn man wel. Deze zag op het scherm iets bewegen, waarna de gynaecoloog mijn buik verder controleerde zag mijn man op een totaal andere plek ook iets bewegen waarbij hij dacht die kan niet zo snel gedraaid zijn ! ! ! ! ! De gynaecoloog noemde de medische term : GEMELLI tegen zijn collega. Bij het horen van dit woord, dacht ik aan mijn zwangerschapkaart, hierop stond immers oma & zelf van een gemelli. Toen vertelde de gynaecoloog dat er niet 1 maar 2 baby's kwamen. Hij constateerde ontsluiting van 10 cm, dus een infuus was niet meer nodig. Toen zijn we om 23.30 uur op de verloskamer aangekomen. De weeŽn die ik had, waren niet sterk genoeg, waarna ze om 00.30 uur een infuus hebben gegeven. 
Om 01.30 uur werd Kevin geboren (1660 gr.) 5 minuten later werd Martijn geboren (1455 gr.) 
Na controle van de kinderarts, waren er geen complicaties, ze moesten natuurlijk wel een aantal weken in de couveuse verblijven. Kevin & Martijn zijn op 23 november thuis gekomen. 

Van de kant van de verloskundige heb je nooit meer een reactie vernomen, wat voor de verwerking van zo'n gebeurtenis heel belangrijk is. Deze praktijk had onderling problemen, waar uiteindelijk patiŽnten de dupe van moesten worden.
Gelukkig is deze zwangerschap tot een goed eind gekomen, dit had ook heel anders kunnen eindigen !! ! ! ! !

Groetjes,  Ardiene van den Elzen-Sleutjes
E-mail : v.d.Elzen@hetnet.nl

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Sandra, haar verhaal over haar tweeling omtrent het krijgen van een tweeling:

Hallo,

Allereerst complimenten voor de meerlingen-site. ik kan me voorstellen dat die behoefte ligt bij ouders van meerlingen; ikzelf houd er ook van om veel over tweelingen te lezen en andere homepages bekijken vind ik schitterend.

Ik ben zelf moeder van 4 kinderen. Mijn oudste Jamie is net 3 jaar geworden, dan volgt de tweeling Lara en Michelle; een eeneiige tweeling van 16 maanden en als laatste volgt mijn jongste zoon van 4 maanden; Steven.

Dat we een tweeling kregen was wel een enorme leuke verrassing voor ons, want tweelingen komen bij ons in de familie niet voor.  Ik had overigens al heel vroeg in de zwangerschap het idee dat het er misschien twee konden zijn.
Ik heb een hele voorspoedige zwangerschap gehad. (wel heb ik bij al mijn zwangerschappen last gehad van een hoge bloeddruk; waardoor ik meestal aan het eind van de zwangerschap wel in het ziekenhuis belandde) met deze zwangerschap dus ook. Met 37 weken werd ik opgenomen vanwege dus de hoge bloeddruk. Met 38 weken besloten ze me in te leiden.  

De bevalling was kort en heftig. om 13.30 uur werd ik aan het infuus gelegd en om 15.05 werd Lara Noelle geboren en om 15.15 uur werd Michelle Ruth geboren.  Ze waren 2730 en 2580 gram zwaar. Ik was zelf maar 6 kilo in totaal aangekomen, maar ik ben zelf ook wel afgevallen in die periode.

Ik moet zeggen dat het me heel goed bevalt en omdat ik nu helemaal op en top in de kleine kinderen zit; kan ik niet zeggen of het nu zwaar is of niet. Misschien later als ik terugkijk, dat ik dan denk van hoe heb ik het ooit gedaan.
Ik heb het ook altijd helemaal alleen gedaan; ik heb helaas geen moeder meer en mijn schoonouders wonen te ver weg.  Ik heb dan wel een fantastische man naast me staan; die mij ook geweldig ondersteunt.  Maar ook mijn kinderen zijn erg lief en makkelijk.  En wij zijn zelf ook makkelijk; huilt er een dan moet de ander maar even wachten.


Lara en Michelle lopen nog maar net en ik vindt het heerlijk. Ze spelen heel leuk samen, zijn erg lief voor elkaar en behulpzaam. maar het gaat ook wel eens mis; ze hebben namelijk dezelfde interesses (eeneiig) en willen dan ook vaak hetzelfde speeltje. Soms kijk ik naar die twee en dan denk ik nog steeds: ongelofelijk we hebben een tweeling.. Ik vindt het fantastisch. Maar ook van onze oudste en jongste genieten we enorm.  Onze kinderen zijn voor ons een enorme rijkdom en zegen !!

Neem eens een kijkje op onze site: http://members.home.nl/svoogt

Groetjes, Sandra Voogt
e-mail: svoogt@home.nl

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van nog een Sandra, zij heeft een lesbische relatie met Nadia en samen hebben zij een tweeling, haar verhaal:

Hoi,
Ik ben Sandra en woon in Deurne, BelgiŽ. Hier zijn er niet zoveel sites over twee- en/of meerlingen. Ik ben zelf juist bevallen van een tweeling Kaylee en Keani.
Ik ben zwanger geworden via kunstmatige inseminatie, omdat ik een relatie heb met Nadia. 
Hier in BelgiŽ houd dat nogal wat in, omdat er toch nog veel taboe rond lesbische relatie bestaat. Wij konden terecht in Jette en zijn daar wel goed geholpen. De inseminatie is van de eerste keer geluk en daar waren we heel blij om. Het is wel een heel klinische bedoening.

Ik heb echt een perfecte zwangerschap gehad. Ik heb 37,5weken gelopen ( was 19 dagen te vroeg). Ik had heel weinig last, alleen op het laatste van dikke benen en voeten en veel jeuk op mijn buik. Ik had enkel last van bloeddrukvallen en dat was toch wel even oppassen, omdat ik ze niet altijd voelde aankomen. Vooral 's nachts was dat lastig. Als ik op mijn rug lag of mij omdraaide, had ik er ook last van. Ik heb echt genoten van mijn zwangerschap. Ik mocht niet meer gaan werken vanaf mijn 20ste week en moest wel voldoende rusten.

Ik ben gewoon kunnen bevallen en daar ben ik heel blij om. Het was weliswaar onder epuderale verdoving, omdat de arts dit wou, maar langs de ene kant ben ik daar niet kwaad voor. Ik ben om 5.15u binnen gegaan en ben om 19.50u van Keani bevallen en om 19.52u van Kaylee.

Dit was heel uitputten, zeker omdat ik de nacht voordien niet geslapen had. Mijn water was gebroken om 7u en om 7.30 de tweede keer. Het enige 'probleem' was, dat mijn baarmoeder niet zacht wou worden en dan hebben ze een tabletje ingebracht om de baarmoeder voor te bereiden op de bevalling.
De bevalling heeft ongeveer een half uurtje geduurd, met het naaien inbegrepen. 
Dat was dus heel vlug.
Ik heb enkel Keani meegekregen op mijn kamer. Zij was 2.850kg en 47cm, dus voldoende om mee te mogen, maar Kaylee niet.
Zij woog 2.495kg en dat was iets te weinig en ze had eveneens wat vocht op de longetjes gekregen. Dit was wel even moeilijk, omdat ik ze niet kon zien tot de dag erna. Kaylee is ook een week langer in de kliniek moeten blijven, omdat ze te veel afviel, haar laagste gewicht was 2.250kg en ze moest minstens 2.500kg wegen voor ze mee naar huis mocht.

Dit was dus een aanpassing, want ik moest dus met Keani 2 tot 3maal per dag over en weer naar het ziekenhuis om Kaylee te wassen en ze aan te leggen. Ik heb dus niet echt een rustige thuiskomst gehad. Ik kon ook niets organiseren, dat is allemaal opgeschoven tot later.Nu zijn ze alle twee thuis en gezond. Ze zijn nu 9 weken en wegen allebei over de 5kg.

Om alles te vinden voor tweelingen was ook niet zo evident. Ja, in Nederland hebben we een deel gevonden en in de Limburg. Er is ook weinig keuze voor tweelingen en dat vind ik wel spijtig, voor een eenling is er zoveel keuze van kinderwagens en dergelijke en voor een tweeling is die keuze echt wel beperkt en vooral veel donkerblauw en dat vonden we al niet mooi. Dus op zoek naar andere motieven. Dan hebben we in Duitsland een model gezien en dat stond ons wel aan. In Nederland hebben we dan de uitleg gekregen en de verschillende motieven. We hebben dan een Hartan kinderwagen gekozen. Ook hebben we een dubbele box gekocht. Maar dat kan allemaal nog dienen voor achteraf, als er nog kindjes komen.

Verder is het wel leuk een tweeling te hebben, ze zijn rustig en zijn allebei gezond en dat is het belangrijkste.

Graag zou ik nog in contact komen met andere moeders van twee- en/of meerlingen.
e-mail: yvo.plees@pandora.be

 

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van Alina, zij kreeg niet gepland, wel gewenst een tweeling en heeft er sinds 4 maanden een dochter bij: 

Ik was 19 toen ik zwanger raakte (niet gepland, wel gewenst) Ik wist niet hoelang ik al zwanger was, dus kreeg ik een echo. Hieruit bleek dat het een tweeling was. Ik was niet verrast, want ik had al zo'n vermoeden, waarom dat weet ik niet. Mijn vader is wel van een twee-eiige tweeling.

Ik heb de gehele zwangerschap helemaal nergens last van gehad. Ik ben in totaal zo'n 10 kilo aangekomen. Ik liep zelfs over tijd, de gynaecoloog wist niet wat hij hiermee aanmoest en besloot met 41 weken in te leiden. Uiteindelijk zijn ze geboren met een keizersnee, ze lagen allebei in een stuit. Ze waren 3.015 en 2.665 gram, twee meisjes.

Nu zijn ze bijna 3 en dit vind ik een moeilijke leeftijd, je hebt er nu twee wat tegen je in opstand komen en alles uitproberen en ze hebben sinds 4 maanden een zusje erbij, dus dat is nog eens extra moeilijk.

Ik wilde wel eens weten van tweeling ouders of al grotere tweelingen hoe het is om er een derde bij te hebben. Worden ze wel opgenomen tussen de tweeling of buitengesloten? En hoe ga je daarmee om als dat zou gebeuren? Ik heb wel eens gehoord dat een kind na een tweeling dat die vaak erg eenzaam is, dus mail maar als je iets weet, ben benieuwd.

Groetjes Alina e-mail: wilco.smit@hetnet.nl

 

 

Onderstaan verhaal kreeg ik van Cathy, zij wil haar verhaal kwijt over haar ervaring als moeder van een tweeling: 

Ten eerst ben ik blij dat ik deze pagina heb gevonden.
Ik wil eigenlijk een beetje mijn verhaal kwijt.
Ik heb ook een tweeling die nu bijna 3 jaar zijn, ik had al 2 kinderen en wou er nog 1tje bij.
Maar surprise het werden er twee, met ruim 37 weken werden ze geboren Christina en Lisa, twee mooie meiden, alles erop en eraan, prachtig waren ze en zijn ze nog.

In het begin werd ik vaak aangehouden en zei dan ook ach het gaat wel goed met me en wou nooit toegeven dat het toch ook wel erg zwaar was.
Ik kan het gelukkig nu wel toegeven, en eg nu vaak, vind je het zo schattig? Je mag ze wel eff een dagje lenen hoor. (ik lach er wel bij)

Het gaat nu allemaal wel wat makkelijker, ze gaan naar de peuterspeelzaal en dat vinden ze erg leuk.
Maar wat me erg opvalt, dat ze elkaar niet uit het oog verliezen, ze hangen echt aan elkaar. 
T'is trouwens een 2-eiige tweeling, maar lijken sprekend op elkaar.

Ik noem ze mijn houden van, de andere twee ook trouwens, en ook al worden er nog zoveel tweelingen geboren, het blijft toch heel bijzonder voor iedereen!!

Groetjes Cathy. e-mail: c.van.buuren@quicknet.nl 

 

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van Kujtessa Taci, een aanstaande moeder van een tweeling (13-12-2001 uitgeteld) over het foeto-foetaal transfusiesyndroom: 
(zie ook zwanger en dan ...)

Mijn verhaal is misschien voor aanstaande een-eiige tweeling ouders de laatste hoop.

Ik ben tot 19 weken bij de verloskundige onder controle geweest, wat eigelijk niet de normale gang van zaken is, je moet zorgen dat je vanaf het begin bij de gynaecoloog onder controle staat. Enfin, met twintig weken hebben we een pretecho laten maken bij een particulier bedrijf. Die constateerde dat mijn vruchtwater toch echt heel veel was voor het aantal weken dat ik zwanger was. De volgende dag een afspraak gemaakt in het A.Z.M. en diezelfde week nog gezien door de gynaecoloog. Het vrucht water was inderdaad te veel en een van de twee kindjes bleek van de ander te "snoepen", dit betekend dat een van de twee zich een groter stuk van de gedeelde moederkoek toegeŽigend. Hij groeit daardoor te snel en de ander komt te kort. 
Nou, na deze informatie verwerkt te hebben moesten we een week aankijken en dan werd de week erna bekeken of het vruchtwater was toegenomen. De week daarna was dit inderdaad drastisch toegenomen. Bleef het vruchtwater op deze manier groeien dan zou  binnen 14 dagen de bevalling inzetten, wat natuurlijk met 22 weken veel te vroeg was. Mijn buik stond intussen op springen en was zo hard als een voetbal, pijn in mijn benen, liezen, bekken noem maar op.

Nou vertelde mijn gynaecoloog Dr. Nijhuis over een techniek die werd toegepast in Leuven (b) Londen en Hamburg. Dan doen ze door middel van een laseroperatie de bloedvaten in de moederkoek scheiden. De ingreep hield uiteraard ook de nodige risico's in, want tijdens het binnendringen van de vliezen konden deze scheuren en kwam ook de bevalling op gang. En in de eerste 24 uur na de ingreep had het kind in de kleinste vruchtzak kans om te overlijden. Maar door de scheiding van de vaten hoefde dit niet te betekenen dat de ander ook zou overlijden. 
Na alle informatie zijn we op dinsdag naar Leuven gegaan voor een informerend gesprek. Daar vonden de artsen en  professor de situatie ook behoorlijk ontrustend en gaven ons de 
gelegenheid om twee dagen later al geopereerd te worden. Na veel getwijfel en gehuil hadden we dan toch besloten om te gaan. Want deden we niks dan ging het zo wie zo mis, ging het tijdens de operatie alsnog mis dan hadden we wel de enigste mogelijkheid geprobeerd. 

Donderdag morgen werd ik op genomen en om 14 uur naar de operatiekamer gereden, ik kon me inmiddels bijna niet meer voortbewegen door de enorme omvang van mijn buik. Ik werd verdoofd door middel van een ruggenprik, wat me reuze mee viel maar waar ik me wel heel druk om had gemaakt. De operatie kamer was zeer indrukwekkend met enorm veel apparatuur. De operatie duurde ongeveer anderhalf uur, na het lazeren had de arts me ook nog bijna een liter vruchtwater afgenomen. Weer naar de kamer om bij te komen, met een katheter in om zo lang mogelijk horizontaal te liggen. Na een vreselijke zorgelijke nacht werd ik de volgende morgen opgehaald voor de echo. De arts had me al voorbereidt dat de mogelijkheid bestond dat de kleine het misschien niet had gehaald.Bij het aan brengen van de gel moet ik al overgeven, van de zenuwen, en toen begon hij te kijken. Eerst de grote, die maakte het prima en toen de kleine...... en die spartelde als een vis rond in mijn buik. Met voldoende maag en blaas vulling, wat voorheen aan de geringe kant was. Weer de hele dag en nacht plat gelegen en de dag erna weer een echo. Hier was gelukkig weer alles prima en had de kleine al zelf geplast en daardoor ook bezig om zijn eigen vruchtzak te vergroten. Die dag mocht ik ook naar huis want de eerste 48 uur waren om en omdat alles in orde was werd ik gelukkig ontslagen. Ongelofelijk maar waar mijn buik leek de helft kleiner en voelde heerlijk soepel aan, de pijn in mijn bekken en liezen compleet verdwenen en ik kon weer op de rug slapen. Wel moeten stoppen met werken omdat ik het vanaf nu rustig aan moet doen. De controles die volgen kunnen gewoon in Maastricht gebeuren. De week na de ingreep op controle en alles bleek prima. Ik voel me werkelijk heerlijk en ben blij dat ik toch die stap heb genomen om de ingreep te doen. 

Ik ben nu 26 weken en elke week doe ik een schietgebedje dat er weer een week bij is. 
Misschien is mijn verhaal een steun voor anderen die ook dit probleem hebben met de naam foeto- foetaal transfusiesyndroom. En zorg dat je onder deskundige begeleiding staat, want bij een verloskundige word geen wekelijkse echo gemaakt. Mijn vroedvrouw zij dat de kinderen goed groeiden, maar dit was het vruchtwater dat onder enorme druk groeide. Het was gepland dat ik met 28 weken door werd gestuurd naar het ziekenhuis. In mijn geval was het dan dramatisch afgelopen met de tweeling, want dat had ik natuurlijk niet gehaald. Dus als wij niet hadden besloten tot het maken van een pretecho had ik niet aan de gevolgen willen denken. Gelukkig is dit niet het geval en geniet ik nu net als ieder ander van het heerlijk leven in mijn buik wat ik nu pas goed voel omdat het water eerst te veel was.

 

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Nathalie, moeder van een tweeling, op 08-10-2001, die zich afvraagt hoe het is om naast de tweeling er nog een kindje bij te hebben: het vervolg 25-06-2002 kreeg ik opnieuw een mailtje van Nathalie

Hallo allemaal,
Mijn naam is Nathalie en ik ben moeder van een 2-eiige tweeling, 2 jongens van 2 jaar oud.
Heel graag willen wij er een derde kindje bij en ik ben erg benieuwd naar verhalen van andere ouders die net zo een situatie hebben als ik, een tweeling die je eigenlijk nog niet echt los naast je kunt laten lopen en die nog niet zindelijk zijn. Hoe werkt dit mocht er nog een baby bij komen? Hoe gaan de dagelijkse dingen, zoals boodschappen doen bijv. dat soort kleine dingen.
Ik ben erg benieuwd naar een reactie.

Hoi allemaal een tijdje geleden heb ik gemaild met de vraag hoe andere het ervaren (hebben)om naast een tweeling die zelf nog niet erg zelfstandig zijn een derde kindje te krijgen (zie hierboven). Nou het volgende is er gebeurt ik ben nu 16 weken zwanger van mijn tweede tweeling Zijn er meerdere onder jullie die dit ook meemaken en hoe moet dit?????? groetjes, Nathalie

Groetjes Nathalie e-mail: MaxDeGraaf@cs.com 

 

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van Irene, zij verteld over haar "oudere" tweeling"

Beste allemaal,

Mijn naam is Irene en ik kreeg mijn twee-eiige tweeling op 13 juni 1985. Een jongen (3060 gram -50 cm) en een meisje (3220 gram - 48 cm), de koning te rijk dus.
Wat minder leuk was dat ze een week te laat zijn geboren en ik zelf geen weeŽn kreeg en daardoor een inleiding kreeg. Dit was echt niet fijn, 5 uur lang aan 1 stuk door persweeŽn en daarna een stuk of 50 hechtingen, maar het is het altijd waard. Ze zijn nu zestien jaar oud en het kan vreselijk gezellig zijn en soms ook niet (de pubertijd hť!!)

Daar ik er na hun geboorte alleen voor stond is het niet altijd gemakkelijk geweest, maar ik had gelukkig wel mijn ouders die voor me klaar stonden. Soms denk ik wel eens, "ik zou ze voor geen goud willen missen, maar ik had ze graag na elkaar gekregen in plaats van allebei tegelijk" een jaar of 2 ertussen was ideaal geweest. Dan geniet je ook meer van je kinderen denk ik, want als alleenstaande moeder met een tweeling gaat er heel veel aan je voorbij, je bent alleen maar bezig zowel overdag als ' s nachts.

Maar we zijn nu zestien jaar verder en heel gelukkig en gezond, mijn dochter zit nu in 4 havo en mijn zoon heeft juli j.l. zijn mavo diploma gehaald en zit nu op een mbo opleiding voor boekhoudkundig medewerker.
Verder moet ik zeggen dat ze totaal niet op elkaar lijken zowel niet qua uiterlijk als qua karakter, maar ze kunnen echt niet zonder elkaar. Zoals elke puber maken ze regelmatig ruzie met elkaar, maar als puntje bij paaltje komt, is die band tussen die twee zo sterk, daar komt niemand tussen.

Nou ik hoop dat jullie dit verhaal ook leuk vinden, tussen al die verhalen over die kleintjes nu eens over 2 pubers, wie weet, misschien heeft iemand er nog iets aan, als je me wilt mailen, mag dit altijd.

Groetjes Irene (42) e-mail: boddehaak@hetnet.nl 

 

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van Margriet, moeder van een meisjestweeling, opzoek naar contact met andere tweelingouders:

Hallo allemaal,

Ik ben Margriet en moeder van een meisjestweeling van 2,5 jaar. Ik ben opzoek naar andere tweelingouders om ervaringen mee uit te wisselen. Mijn meiden lijken helemaal niet op elkaar. De ťťn is blond en de andere bruin. Ook hun karakter is totaal verschillend. Eva is een vlinder, ze vliegt van het een naar het ander en zoekt snel en vaak contact met anderen. Maaike is bedachtzaam en neemt alles als een spons in zich op en soms dagen later vertelt ze in details over wat ze heeft meegemaakt. Maaike kijkt ook meer de kat uit de boom.

Eva en Maaike lijken niet echt aan elkaar te hangen. Ze spelen vaak met andere dingen op een andere plek. Ook op de peuterspeelzaal gaan ze ieder hun eigen weg.

Maaike is op dit moment ineens bang voor een leeuw, die in de woonkamer komt. Ze roept dan bang dat de leeuw er aankomt en klemt zich vast aan mij. Ik heb haar nu een bedlampje gegeven en een geluksarmbandje om de leeuw weg te jagen en vanavond hebben we hem terug gestuurd naar de dierentuin.

Is er iemand wie dit herkent en heeft eventueel nog andere tips of ideeŽn. Gewoon kletsen over de tweeling vind ik ook leuk, want mensen zonder tweeling hebben er toch een andere kijk op dan tweelingouders.

Groetje Margriet, e-mail: theo.steenkamp@12move.nl

 

 

Onderstaande mail kreeg ik van Jacqueline, zij verteld over haar tweeling + eenling:

Hallo allemaal,

Ten eerst vind ik het erg leuk dat ik deze site ontdekt heb. Ik ben zelf uiteraard ook moeder van een tweeling. Mijn jongens (twee-eiig) zijn nu bijna 9 jaar.
In april van dit jaar heb ik een meisje erbij gekregen. Ik merk nu wel het verschil met het krijgen van een eenling of een tweeling. Met de kleinste kan ik alles rustig aan doen en met de jongens moest het allemaal in een hoog tempo, de ene moest eten, maar de andere natuurlijk ook, de ene in bad, de andere ook, enz. enz.

Ik ben ontzettend trots op mijn boys en vind het nog steeds een godsgeschenk om een tweeling te mogen krijgen.

Complimenten voor deze site en ga zo door.
Jacqueline.

 

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Conny, over haar tweeling van 6 jaar, dat dit opvoeden best lastig kan zijn, verteld ze hieronder: 

Beste Diana,

Mijn naam is Conny en samen met mijn man Petro hebben we een twee-eiige tweeling van 6 jaar. De meisjes, Silva en Senna, lijken veel op elkaar en de mensen kunnen ze niet uit elkaar houden.

Momenteel zijn ze op een leeftijd dat ze dit niet altijd even leuk vinden, en ze corrigeren ook gelijk. Misbruik maken ze nog niet van het feit dat ze zo op elkaar lijken.

Een tweeling hebben is fantastisch. Ikzelf heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde, en als ik aan kinderen toe zou zijn had ik graag een tweeling gehad. Een wens is uitgekomen.

Het moeilijkste aan een tweeling vind ik het op een goede manier oplossen van problemen. Vooral het probleem van het ene kind oplossen zonder dat het andere kind de dupe wordt. bijv. het ene kind is stout, op het moment dat zij op haar fout gewezen wordt is het andere kind namelijk altijd in de buurt.

Momenteel hebben ze de fase van het elkaar jennen. Ik heb 1 snoepje meer dan jou, komt er een vriendinnetje spelen dan gaat het vriendinnetje met 1 van mijn kinderen gauw weg terwijl de ander huilend achterblijft, het ene kind de ander stiekem plagen. Deze fase vind ik werkelijk verschrikkelijk, maar probeer toch duidelijk te zijn.

Het grootste probleem echter is het slapen gaan: Omdat ik zelf 4 dagen werk, hebben we besloten om, om de beurt de kinderen op bed te leggen. Het argument was de dag nog door te spreken en even zelf extra aandacht geven. Tot op een maand geleden is dat goed gegaan. Silva echter is nu niet genegen om te gaan slapen. Ze ziet alles, is overal bang voor en vind allerlei excuses. We hebben alles al geprobeerd, lief zijn, boos zijn, ontzettend boos zijn, gefrustreerd zijn, een baby-born beloven als ze 10 dagen uit zichzelf zou gaan slapen. Dit alles heeft echter geen effect.
Het gevolg is wel dat ze uitgeput is aan het eind van de week, over mamma nog maar te zwijgen (ik word er namelijk 's nachts ook nog wakker door).
Iedereen heeft natuurlijk het advies van: laat ze maar huilen, hoe ze een nacht wakker, maar momenteel is mijn mentale situatie dusdanig, dat ik daar echt geen geduld voor kan en wil opbrengen. Silva kan het zo verschrikkelijk lang volhouden dat mijn frustratie hoogtij viert.
Ik heb ook het advies gekregen om medicijnen te halen bij een Homeopaat, maar dat vind ik ver gaan. Ik ben nog een beetje ouderwets in mijn opvoeding en vind dat het niet te gemakkelijk voor mezelf moet gaan.
Waarom krijg ik het niet gewoon voor elkaar?

Zijn er nog meer ouders met dit probleem en hebben zij tips?

Groetjes Conny, e-mail: conny.gulden@wxs.nl

 

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Miranda, haar verhaal gaat over dat er echt wonders bestaan: 

Ik wil me even voorstellen, mijn naam is Miranda en ik ben moeder van een tweeling van 8 jaar Guildo en Pascal. In mei hopen we ons derde kindje te krijgen.

Ik wis met 8 weken al dat ik inverwachting was van een tweeling. Doordat ik twee eerdere zwangerschappen had gehad, die niet goed waren afgelopen kreeg ik al zo snel een echo. Toen we hoorde dat het een tweeling was, waren we dolgelukkig. Mijn zwangerschap liep niet echt voorspoedig, want voordat ik bevallen was had ik 8 weken in het ziekenhuis gelegen. Guido en Pascal zijn met 26 weken en 4 dagen geboren en wogen 1.110 kg en 1.125 kg. Zelf dacht ik dat ik verder was en zo aan het gewicht te zien was dat ook zo. 
Ze hebben een hele moeilijke start gehad. Maar ieder uur en later iedere dag ging het beter. Ze vonden me veel te positief, maar ik ben er van overtuigd dat je positief moet zijn. 
Zolang er leven is, is er hoop en wat heb je trouwens aan zo'n jankend mens aan je couveuse.

Ik heb in deze tijd heel veel geleerd en op het laatst kan je gewoon je kindje uit de 
couveuse halen zonder hulp. Na 2Ĺ maanden mocht Guido het ziekenhuis uit en 14 
daagjes later Pascal. 
We hebben hartstikke leuke reacties gehad en als we gingen winkelen werd er wel tig keer gevraagd of het een tweeling is. het zijn eigenlijk hele makkelijke kinderen. Ook Guido en Pascal zijn zo hetzelfde, maar tevens zo verschillend. De een is een denker en de ander een doener. De ontwikkeling van hen verloopt naar wens en ze zijn inmiddels 8 jaar en zitten in groep 4. Ze zitten bij elkaar in de klas, omdat we van alles maar ťťn klas hebben, maar hier hebben ze geen problemen mee. Ze hebben ieder hun eigen vriendjes en ze genieten van het leven.

Wij genieten iedere dag weer van hen, want we hebben heel veel geluk gehad en daar zijn we erg dankbaar voor. Voor de mensen die nu inverwachting zijn van een tweeling, maak je niet te druk. Het komt allemaal voor elkaar. Je groeit er vanzelf in en het is gewoonweg fantastisch. Mensen denker er vaak zo gemakkelijk over, maar ieder kind is een wonder apart. En je mag blij zijn als jou wens uitkomt.

Groetjes van Miranda, e-mail: okkema@igr.nl

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Marga, die gewoon een heerlijk verhaal verteld over haar tweeling Stefanie en Manuela en haar eenling Mike: 

Hallo mijn naam is Marga en ik ben de trotse moeder van twee-eiige meiden tweeling Stefanie en Manuela van 4 jaar oud en een zoon Mike van 1 jaar oud.

Het zwanger mogen zijn is al een wonder maar het zwanger mogen zijn van een tweeling is helemaal iets moois. Na de geboorte van Mike had ik door hoe druk ik het eigenlijk gehad had met de tweeling met Mike kon je zo rustig aan doen en echt genieten van hem. Maar even goed heb ik van de meiden ook erg genoten al is het alleen maar het pronken met je kinderen in de kinderwagen ik vond dit heerlijk en nu nog Mike in de kinderwagen en twee van die trotse meiden ernaast want dat jongetje in de kinderwagen is hun broertje daar mag je niet aan komen.

Ze waren net 1 week 3 toen Mike geboren werd en gelijk helemaal verkocht en wilden alles voor hem doen en mama graag mee helpen nu dat Mike loopt en goed voor zich zelf op kan komen (gelukkig maar) botst dit wel eens, maar zo met zijn drieŽn spelen ze ook vaak samen en dit gaat meestal goed.

Stefanie en Manuela zitten samen in de klas bewust ook voor gekozen want op moeilijke momenten zoeken ze ook steun bij elkaar. En dit gaat ook heel goed soms spelen ze samen maar hebben ook hun eigen vriendinnetjes en vriendjes.Ze zijn heel verschillend Stefanie is snel op haar tenen getrapt en laat dat goed blijken en Manuela is rustiger kijkt de kat uit de boom en kijkt vooral hoe haar zus het doet dan weet ze zelf hoe ze het moet aanpakken. Stefanie lijkt naar buiten toe heel mans maar eigenlijk is Manuela degene die alles doet en de eerste stap zet. Eigenlijk genieten wij nog elke dag van die twee, want elke fase die je meemaakt is prachtig. Zelfs nu met Mike erbij ze hebben dit vanaf het begin zo goed opgevangen er is ook geen minuut jaloezie geweest en het zijn gewoon drie makkelijke kinderen.

Ik ben erg blij dat ik deze site gevonden heb nu kan ik ook eindelijk eens mijn ei kwijt heerlijk.

Groetjes Marga

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van Renate, die dolgraag een tweeling wou "hebben". Dit ging echter niet zonder slag of stoot, lees haar verhaal:

Hallo mijn naam is Renate. Ik heb een tweeling van 2Ĺ. Twee jongens, Milan en Mitchel. Het zijn zoals zoveel jongens twee echte boefjes en maken me soms knettergek. Nou moet ik zeggen dat daar ook een voorgeschiedenis aan zit. Ik heb altijd al een tweeling willen "hebben". Dat leek me geweldig. Toen ik op 3 januari 1999 aantelde was ik al dolgelukkig. Na 8 weken zwangerschap kreeg ik een behoorlijke bloeding. Iedereen dacht dat het een miskraam was. Aangekomen in het ziekenhuis kreeg ik een inwendige echo en wat bleek? Daar kreeg ik me toch die tweeling die ik altijd al zo graag wou!! Ik kan niet vertellen hoe blij ik was en mijn man ook. De hele familie was in rep en roer. Ik heb het gedurende mijn hele zwangerschap echt niet kunnen geloven dat mijn droom uit ging komen. Nou ja,lang duurde die zwangerschap niet. Ik kreeg de eerste klachten toen ik bijna 6 maanden was. Na twee bezoekjes aan het ziekenhuis werd me verzekerd dat er niets was. Zelfs toen ik twee dagen later ongerust belde, kreeg ik weer hetzelfde te horen. Hoewel mijn gevoel iets anders zei, moest ik die doktoren toch geloven? Zij waren immers opgeleidt, niet ik. Het begon pas goed verkeerd te gaan op 12 juli. Die nacht heb ik geen half uur geslapen van de buikpijn.'s Morgens om 7 uur stonden mijn man en ik bij de eerste hulp. Na een inwendig onderzoek werd mij door dezelfde arts als 5 dagen eerder verteld,dat het een beetje aan het "rommelen was daarbinnen". Ik kreeg een ZETPIL en een bed toegewezen. Daar ben ik nu nog woedend om. Wat belachelijk. Die zetpil moest het zaakje een beetje rustiger krijgen. De buikpijn zakte wel en ik kreeg een beetje rust. 's Avonds tijdens het bezoekuur kwam die akelige zeurende pijn echter weer terug. En mijn ongerustheid ook. De dokter zou voordat hij naar huis ging nog even bij mij komen kijken. Nou daar heb ik tot half 12 op kunnen wachten. Geen inwendig onderzoek maar opnieuw een pilletje. Dit maal om te kunnen slapen. Om 2uur werd de pijn me te erg. e verpleegster was inmiddels al "lichtelijk" geÔrriteerd omdat ik al 2 keer eerder had gevraagd om een c.t.g. De goed opgeleidde en zeer patiŽntvriendelijke verpleegster vertelde mij dat ik groeipijnen had. Maar wat ik voelde was echt niet normaal. Ik kreeg weer een zetpil maar die kon ik niet ophouden. Nogmaals met veel tegenzin werd deze lastige patiŽnt een zetpil gegeven. Toen ik weer direct naar de w.c. moest omdat ik die niet op kon houden was de zaak ernstiger. In paniek riep ik de zuster en vertelde dat ik hevig vloeide. Met grote spoed werd ik van de afdeling gereden, naar de verloskamers. Daar bleek dat die "groeipijnen" hadden gezorgd voor een volledige ontsluiting!!! Daar lag ik met 27,2 weken zwangerschap van mijn tweeling. 

Toen ging alles heel snel. Ik werd vol aan de weeŽnremmers gelegd. Mijn man werd uit bed gebeld en ik werd met spoed naar het st.Joseph ziekenhuis in Veldhoven gebracht. Daar kreeg ik te maken met een totaal ander soort verplegend personeel. Ontzettend lief en zorgzaam werd er de rest van de dag voor me gezorgd. Hondsberoerd van de remmers stond ik voor een lange slopende dag. Toen nog niet wetende wat me nog te wachten stond. De weeŽn werden eerst wat minder en ik kon een klein beetje bij komen. (op het moment dat ik zo begon te vloeien kwamen plotseling ook heel hevige weeŽn opzetten) Dat duurde echter maar even. Van 12 uur tot 17 uur heb ik kranig, ondanks mijn twee nachten zonder slaap, de weeŽn het hoofd weten te bieden. Om 17 uur voelde ik dat ik persweeŽn kreeg. Tot 17.45 uur heb ik tevergeefs geperst. Toen bleek dat Milan in een aangezichtshouding lag. Dit wil zeggen met het gezichtje naar voren i.p.v.met het kruintje. Hij kon er dus onmogelijk uit. Met spoed werd ik naar de o.k.gereden en volledig onder narcose gebracht. Om 18.34 werd Milan geboren. Hij had een pikzwart hoofdje van het persen. Een en al bloeduitstortingen. Twee minuten later werd Mitchel geboren. Hij zag er goed uit voor zover dat mogelijk is in die situatie. Ze waren nog geen 35 cm en wogen 988 en 994 gram. Ik kan je vertellen dat je niet weet wat je ziet. De bovenbeentjes waren nog dunner dan mijn duim. Ik ga hier niet te ver op in want dan wordt dit verhaal pas echt te lang om te lezen.  Na 7 lange,bange,akelige weken in Veldhoven en nog 6 weken in Geldrop mochten we eindelijk onze kanjers mee naar huis nemen. In zoverre helemaal gezond. 

Tot op de dag van vandaag ben ik zo ontzettend dankbaar dat we onze jongens nog hebben. Ook al maken ze me soms helemaal dol. Toch valt het allemaal niet mee. Die hele periode heeft ontzettend veel van me geŽist. En dat is er dus ook uit gekomen. Met veel moeite heb ik alles naar mijn weten goed verwerkt. Hoewel ik in dit verhaal soms misschien wat pittig lijk, heb ik het toch achter me kunnen laten. Helaas zijn we nog steeds met Mitchel aan het dokteren. Met 12 mnd bleek hij het kissyndroom te hebben. Dit is een vastzittend nekwerveltje dat met manuele therapie helemaal te verhelpen is. Dat is ook gebeurd.T oen hij echter met ruim 28 mnd nog niet liep, kwamen we erachter dat er ook nog een ruggenwerveltje vast zat. Na 2 behandelingen liep hij met precies 29 mnd dan eindelijk los. Door het hele gedoe heeft Mitchel nog steeds een achterstand. Maar hij verbaasd ons bijna elke dag weer met iets nieuws. 

Inmiddels gaan ze beiden naar de peuterspeelzaal en ook daar gaat het,eigenlijk een beetje tegen mijn verwachtingen in, geweldig! Het ziet er ook naar uit dat Mitchel over een paar jaar z'n hele achterstand heeft ingehaald. Met Milan gaat alles perfect. Hij heeft blijkbaar totaal geen nadeel ondervonden van z'n vroeggeboorte. Gelukkig een zorg minder. Ik weet dat dit een erg lang verhaal was. Ik waardeer het dat jullie het gelezen hebben.I k zou dan ook heel graag reacties ontvangen. Misschien zijn er moeders (of vaders) die hier met mij over willen praten. Het doet ons denk ik allemaal goed als je je ei een keertje kwijt kunt bij mensen die je begrijpen. 

Graag ontvang ik jullie reacties renate@van-de-laar16.myweb.nl

Meer weten over het kiss-syndroom, kijk bij de rubriek "Als het misgaat", daar vind je ook een internetadres.

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van Cora, haar ervaring als moeder van een tweeling:

Hallo ik ben Cora 35 jaar en moeder van Daphne en Michael. Ze zijn nu 3,5 jaar.
Al in het begin van mijn zwangerschap riep ik al dat het een tweeling zou worden. Hoe ik daar bij kwam wist ik niet. Wat hebben we gelachen toen ik gelijk kreeg bij de echo. De zwangerschap vond ik op het laatst vrij
pittig. Kogelrond en klompvoeten van het vocht. Ook het ritje dagelijks naar het ziekenhuis viel niet mee.

Na 38 weken vond ook mijn gynaecoloog het tijd dat de kinderen gehaald werden. Mijn dochter was goed op gewicht (eerst geborene) en mijn zoon woog iets te licht maar hoefde alleen naar een warmtekamer op de kinderafdeling. Na 10 dagen mocht hij mee naar huis.

Wat had ik het allemaal onderschat zeg. Dag en nacht was ik in de weer. Dat zullen jullie vast wel herkennen. Tien keer 's nachts je bed uit voor voedingen en verloren fopspenen. Geen licht durven maken omdat anders het andere kind ook wakker wordt. Maar goed door het ergste zijn we heen en nu ze wat groter en zelfstandiger worden vind ik dat ik veel meer van mijn kinderen kan genieten.

Ik durf te zeggen dat ik het eerste jaar blij was als alles sliep. Mijn dochter is zo'n 5 cm groter als haar broer en er is nu bijna niemand meer die ziet dat ze een tweeling zijn. Ook in gedrag en uiterlijk zijn het twee hele verschillende kinderen. Daphne betutteld haar broer de hele dag en Michael pest zijn zus geregeld maar in vreemde situaties zoeken ze steun bij elkaar. 

Ik kan nog veel meer schrijven maar dat komt misschien nog wel. Leuke redacties en ervaringen zijn altijd welkom.

Groetjes van Cora, e-mail: b.frowijn@chello.nl

Onderstaand mailtje kreeg ik van Yvonne over het hebben van een tweeling met daarbij nog 2 oudere kinderen: 

Hallo, mijn naam is Yvonne en ik heb ook een tweeling van 4 maanden. Ze zijn twee-eiig. Ze heten Roel en Rik en zijn heerlijke ventjes. Mijn twee andere kinderen zijn ook ontzettend trots op hun broertjes. Mijn twee andere kinderen heten Maaike en is bijna 8 jaar en Tim bijna 2 jaar. Een hoop mensen reageren negatief als je verteld dat je vier kinderen hebt, maar ik ben enorm trots op ze en het is ook druk maar gezellig druk.Je bent met van alles bezig en dan bedoel ik niet alleen wassen en strijken. Maar spelletjes of discodansen dus je blijft vanzelf fit en jong. Dus voor iedereen die zwanger is van een tweeling het is ontzettend leuk wat andere mensen er ook van zeggen.

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van een trotse tweelingmoeder:

Hallo ik ben Annette en trotse moeder van twee mooie meiden van bijna 4 jaar.23 juni worden ze al weer 4 jaar en naar het lezen van wat verhalen wou ik het ook eens proberen om het op papier te krijgen.

We konden jammer genoeg niet spontaan zwanger raken en ook wij gingen richting radboud in Nijmegen. Na wat onderzoeken bleek dat er bij mij op de eileider cysten zaten en na het verwijderen daar van kregen wij groen licht voor ivf. We zijn eerst samen naar Kreta gegaan even bij komen en weer terug te komen en er tegen aan te gaan. Nadat we weer terug waren kregen we ook al gauw een oproep. Op zich viel het ons wel mee die behandeling alleen moesten we bijna stoppen omdat ik teveel eitjes aan maakte en te veel aankwam en koorts kreeg. Maar het zakte gelukkig af en we gingen verder. Wat ik echter als verveeld vond was die laatste spuit die was niet fijn. Maar naar de terugplaatsing en twee weken spanning was het bij ons feest. En dan vergeet je al gauw al die naar behandeling die je samen heb moeten onder gaan. Vooral omdat we in onze omgeving ook zagen dat het mis kon gaan.
De eerste echo was zeer spannend want er waren er twee terug geplaatst en we hoopte dat ze er ook alle twee zouden zitten. En ja ons geluk kon niet op ook al schrok ik toch wel even. Op 13 juli 1998 zou ons gezin uitgebreid worden. Precies een jaar nadat we op het vliegtuig stapte. We zeiden dat we er echt van zouden gaan genieten alleen moest ik al met twee maanden al minder werken en met 4 maanden was ik al hele dagen thuis. 1 mei 1998 ben ik opgenomen in ZH Zevenaar omdat er kans was op ontsluiting. De hele weg na het ziekenhuis heb ik gehuild waarom moest het nou zo. Dit zou ook de eerste en laatste zwangerschap zijn. We wisten dat ik niet meer voor de bevalling thuis zou komen. Gelijk met mij werd er nog een vrouw op genomen en het klikte gelukkig tussen ons. Kort gezegd was de hele lig in het ziekenhuis zeer gezellig en we hebben zeer gezellige avonden gehad. Gelukkig bleef alles rustig en dicht zitten. 
In week 37 werd ik ingeleid omdat ik tegen bloedvergiftiging aan zat, de kids groeide zeer goed. Alleen ik kon me bijna niet meer omdraaien, ben totaal 31 kilo aan gekomen (als je ook alleen maar ligt, eet en drinkt wil dat ook wel). Maandag 22 juni werd ik ingeleid maar de weeŽn zakte elke keer maar weer af en zetten niet echt door. Ik weet niet hoe we die nacht zijn door gekomen, maar 's morgens om 6uur zijn de vliezen door geprikt en rondt 12 uur gingen we richting verloskamer. 

Lindsey werd om 13.55 geboren en Kaylee om 14.08. Kaylee had wat start problemen, maar liet gelukkig al gauw horen dat ze het er niet mee eens was. Lindsey hebben we vernoemd naar de ivf arts dokter Lindsen en Kaylee van Renť Froger. Na een dag op de kinderafdeling kwamen en nog 5 dagen samen op een kamer (Lindsey was een beetje geel) mochten we samen naar huis. Thuis werden we op gewacht door een dol gelukkige hond.
En nu ze bijna 4 jaar zijn komt de hele film vaker langs dan rondt hun verjaardagen. Het zijn heerlijke meiden totaal verschillend, ťťn met krullen en de andere steil haar, totaal verschillend karakter. Als ik andere verhalen lees dan hebben we geluk gehad dat dat ik met liggen in het ziekenhuis alleen er af voor het plassen en wassen het toch tot de 37ste week heb gehaald. 18 aug na de vakantie gaan ze naar de kleuterschool en beginnen we aan een andere fase.
groetjes Annette  e-mail: linkay@chello.nl

 

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Fiona, een enthousiaste lezer van onze Meerlingensite:

Hoi allemaal, 

Drie weken voor mijn bevalling kreeg ik te horen dat ik zwanger was van een tweeling. Ik was er in eerste instantie niet echt blij mee mijn man en ik moesten erg aan het idee wennen we waren net met alles klaar en we hadden zo iets van nog even lekker genieten met z'n drieŽn (ik heb nog een dochter van 2) en toen moesten we op stel en sprong nog van alles regelen zoals maxi-cosi ,bedjes,kinderwagen etc. Maar dat is gelukkig allemaal goed gekomen met hulp van kennissen en vrienden. Maar toch viel het niet mee om het geestelijk ook allemaal te verwerken. Inmiddels ben ik bevallen van twee gezonde jongens ze hadden maar liefs een geboorte gewicht van 3150 en 2630 gram en in blakende gezondheid. Op dit moment zijn ze 10 weken (13-06-2002) en gaat het gestaag elke keer wat beter .We hebben onze eerste paar nachtjes door geslapen en ze krijgen een beetje regelmaat.Ik hoop dat we de drukste periode nu zo een beetje gehad hebben dat ze in elk geval wat minder huilen. Deze site vond in elk geval erg leuk heb ik heel veel bezocht voor mijn bevalling om de ervaring van anderen te lezen. Hopelijk heeft een ander wat aan mijn ervaring.

Groetjes Fiona

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Miranda op 08-07-2002: 

Hoi Diana

Allereerst wil ik even kwijt dat de meerlingensite er zeer professioneel eruit ziet. Geweldig hoor. 
Ook ik wil mijn verhaal wel kwijt voor op je site.

Wie ik ben ?
Miranda van der Linden en tweeling moeder van een 2 eiige tweeling van 5 jaar ( geboren 12- 05-1997 ) genaamd Lars en Melissa.

Ook deze tweeling was bij ons niet gepland maar wel gewild ik was 24 jaar dat ik zwanger raakte en wilde eigenlijk nog doorstuderen. Ik zat toen in mijn eindexamenjaar. 
Ik was wel het huis uit maar woonde nog niet samen met m'n vriend. Na de eerste 13 weken hebben we besloten om te gaan samen wonen. We kochten een huis in mei kregen we daar de sleutel van. Dat zou mooi uit komen want ik was in augustus uitgerekend. Het is begin mei, ben opgenomen in het ziekenhuis i.v.m. diabetes (ik ben diabeet) en we krijgen de sleutel. 5 Dagen na de overdracht verlies ik bloed, ik ben dan 29 weken zwanger, omdat ik het niet vertrouw gaan we naar het ziekenhuis. Daar aangekomen vertelt de gynaecoloog; " Mevrouw u bent aan het bevallen u hebt 6 cm ontsluiting..." Ik weet nog dat ik dacht die vent is gek dat kan niet. Toch was het zo ik moest met spoed naar Amsterdam omdat ik niet in mijn ziekenhuis kan bevallen.
4 Ambulances zijn er op getrommeld die avond. De eerste om mij (zwanger) naar Amsterdam te brengen kon weer terug. Op de EHBO had ik plots 9 cm ontsluiting dus ik kon niet meer weg gebracht worden. Om kwart over 6 's avonds is Lars als eerste geboren en rond half 7 Melissa.
2 Babylances hebben ze met spoed naar het A.M.C gebracht. Gelukkig 2 achteraf want samen in een babylance had eentje het niet gered. Zelf ben ik na m'n bevalling naar het A.M.C gebracht.

Daar lagen ze 2 hoopjes de ťťn woog 1260 gram de ander 1420 gr. Verschrikkelijk dat waren mijn kinderen kaal geplukte kippen aan slangen, infusen met toeters en bellen. Gaan ze het reden ja of nee.... de eerste 48 uur zijn het belangrijkst riep de arts.
2 Weken neonatologie in het A.M.C daar waar wonderen waar zijn (tenminste voor ons). Het zijn vechters anders hadden ze het nooit gered denk ik zo klein zo iel zo'n moeilijke start.

Nu 5 jaar later merk je daar niks meer van ze doen niet onder dan leeftijdsgenoten en complicaties zijn er niet. En trots zijn ze, ze krijgen er een broertje of zusje bij. De vraag is er wel : Moet die dan ook in de couveuse ?
T'is te hopen van niet....

Miranda van der Linden
email: mikkey@dimy.net

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Rosita op 03-08-2002: 

Mijn naam is Rosita en ik heb een tweeling van bijna 5 jaar.
Een jongen en een meisje.
Toen ze heel klein waren vroeg iedereen of het niet heel zwaar was en heel druk, maar wij hadden verder geen kinderen dus wisten ook niet beter.
Na de eerste IVF behandeling was het gelukkig meteen raak en kregen we een gezonde tweeling van rond de zes pond, ze hoefden maar een nachtje in de couveuse, voor de zekerheid en na vijf dagen ( vanwege de keizersnede) mochten we lekker naar huis.
Ik zal nooit ontkennen dat het me allemaal wel eens te veel wordt maar sinds ze op school zitten heb ik het gevoel dat ik mijn eigen leven weer een beetje terug krijg.
Gelukkig hebben ze het erg naar hun zin op school, ook al was het voor mijn dochter erg wennen in het begin dat ze in een andere klas zat als haar broertje, nu heeft ze helemaal haar plekje gevonden.

Allemaal de hartelijke groetjes en misschien tot mails. Marcus1962@zonnet.nl

 

Onderstaande mail kreeg ik van mevr. Reinderink op 11-08-2002: 

Beste lezer

Ik ben ook een trotse moeder van een tweeling.
Mijn jongens: Tim en Marijn zijn geboren op 1 mei 2002. Ze zijn dus ruim drie maanden oud.
Het is wel druk maar zeker is het ook echt genieten, elke dag opnieuw.
Tim en Marijn zijn geboren toen ik 35 weken zwanger was. Tim was 2200 gram en Marijn 2330.
Ik vind het echt fantastisch een tweeling. Er is wel 1 ding waar ik me ontzettend aan erger en dat zijn de opmerkingen en meningen van andere mensen.
Als je op straat loopt krijg je de vreemdste opmerkingen, een aantal voorbeelden hiervan:
- Wat erg een tweeling!!
- Wel leuk, maar voor een ander.
En als je dan zegt dat je 2 jongens hebt (in plaats van een jongen en een meisje) krijg je nog ergere opmerkingen.
Ik erger me hier echt een bult aan.
Ik vind je moet blij zijn met alles wat je krijgt, ik vind een tweeling echt geen straf maar een reuze geschenk.
Ik zou echt niet meer anders willen, twee van die wondertjes helemaal van ons. Geweldig

Met vriendelijke groet
C. Reinderink-Ros

 

Onderstaande mail kreeg ik van een trotse moeder van 4 kinderen op 09-09-2002: 

Lieve allemaal,

Ik ben een trotse moeder van vier kinderen de oudste een meisje van 9 de tweede een meisje van 5 de derde en vierde tweeling dus jongen en meisje van nu drie
Toen ik zwanger was van de twins wat op zich een hele verrassing want zwanger raken zat er voor mij niet meer in want ik zat volgens mijn gynaecoloog al in de overgang mijn menstruatie was al 14 maanden uit gebleven maar tot mijn grootste verbazing en die van mijn man en arts was ik toch zwanger geraakt van mijn geweldige twins
Ik ben nu 33 ben wel in de overgang op zich erg vroeg maar het komt wel vaker voor dus voor mij zijn Jason en Danielle een extra kadootje
We hebben nu een groot gezin mensen op straat hoor je achter je rug praten en denken maar daar sta ik nu boven in het begin had ik hier veel moeite mee maar ik kan me geen beter leven wensen het is druk en goed organiseren maar mijn man en ik zijn apetrots op onze vier oooo zo mooie wondertjes!
Er zijn zoveel mensen die geen kinderen hebben of kunnen krijgen ik zal me geen raad weten zonder ze. Ik geniet iedere dag opnieuw heel veel geluk allemaal met jullie grut liefs een trotse moeder van 4.

 

Onderstaande mail kreeg ik op 05-10-2002 van Janette, die haar ervaringen digitaal met ons wil delen: 

Hallo,

Na alle verhalen te hebben gelezen (wat een herkenning! heerlijk) wil ik mijn verhaal ook graag aan het digitale net kwijt.... Mijn naam is Janette en ik ben de trotse moeder van een jongen/meisje tweeling van nu 21 maanden oud (24 december worden ze alweer twee!). Ik vind het ge-wel-dig om een tweeling te hebben die ook nog eens gezond zijn; aan de zwangerschap is heel wat vooraf gegaan en wij hebben al heel wat met die twee mee gemaakt.

Onze twee wondertjes zijn d.m.v. eiceldonatie geboren omdat mijn eicellen slecht waren (ik hoorde dat toen ik 31 jr. was en kreeg als diagnose te horen; beginstadium van vervroegde overgang, een keiharde klap in je gezicht en de grond zakt onder je voeten vandaan) mijn man had ook al slecht zaad; marginaal geschikt voor ivf. nou dan weet je het wel. Krijgen wij ooit wel ons/onze zo vurig gewenste kinder(en)?
Gelukkig vonden wij een hele lieve eiceldonor die wij voor eeuwig dankbaar zullen zijn.

 Om een lang medisch verhaal kort te maken; bij de 4e poging was het raak! We hadden er al niet meer zo erg op gerekend en een week na de vuurwerkramp in Enschede deden we de test. Deze was ongelooflijk positief... we geloofden het niet en deden er nog een. Het was toch echt zo! Ongelooflijk. De eerste week leefden we in een roes. Familie en vrienden op de hoogte gebracht, nog steeds niet te geloven....
Een tijdje later ga je het dan toch een beetje geloven. een echo in het ziekenhuis bevestigde dit gelukkig allemaal nog eens nadat er een bloedinkje was geweest (heel erg geschrokken natuurlijk). Toen pas wisten we na die echo in utrecht dat het TWEELING zou (kunnen) worden. 'kunnen' omdat ik een bloeding had en ze wisten niet of dat nu een beginnende miskraam was of iets anders. Afwachten dus.... het waren slopende dagen. Het bloeden werd minder. met acht weken weer zo'n bloeding.... schrik. echo, ziekenhuis. Niets te vinden. Alles zag er prima uit en alles groeide op schema. pffffffffff, gelukkig.

De controles gingen allemaal prima (Zwolle) en met de 34e week ging ik weer eens voor de toen inmiddels al wekelijkse controle. Inmiddels was ik wel 14 kg aangekomen. Vooral veel vocht. (met 28 weken begon ik al vocht vast te houden (heel geleidelijk) maar er zat geen eiwit in de urine en de bloeddruk was ook normaal). Met die 34 wk zat er wel eiwit in en had ik ook een torenhoge bloeddruk! ik werd direct opgenomen en mocht ook niet meer naar huis om spullen te halen en 'afscheid' van onze jonge kat te nemen (waar een mens zich op zo'n moment wel niet 'druk' om kan maken). Huilend zat ik bij de opnamebalie om ingeschreven te worden. Waarom moest dit nou zo? Ik voelde me toch hartstikke goed? Toen zag ik de ernst van de situatie niet in maar die was wel ernstig hoorde ik later van de gynaecoloog. In het begin kwam ik op zaal bij div. medezwangere dames met een problematische zwangerschap; voorliggende placenta, onbegrepen doodgeboorte, hoge bloeddruk enz. later werd ik op een aparte kamer gelegd omdat mijn bloeddruk maar niet wilde dalen ondanks de vele medicijnen per infuus. Op kerstavond kwam de gynaecoloog, dr. Leerentveld met zijn ass. gynaecoloog en arts-assistent en verpleegkundige in het kleine 1-persoonskamertje (mijn man zat er ook nog tussengepropt) vertellen dat ik binnen nu en een uur zou worden geopereerd, omdat het zo niet langer kon.... de kinderen waren stabiel maar moeders in spe maakte het niet zo geweldig. pfffffff, ik vond het een hele opluchting om te horen van de gynaecoloog dat er nu eindelijk wat aan deze tergende situatie gedaan zou worden. (ik voelde me eigenlijk toch wel heel ziek; alles was opgezet van het vocht incl. slijmvliezen in de neus en keelholte waardoor ik constant het gevoel had zwaar verkouden te zijn (dit was al zo vanaf het moment dat ik vocht ging vasthouden, maar je denkt dat het er allemaal bij hoort)),ik was dit dan ook meer dan zat.

Ik werd voorbereid op de keizersnede (ik wist al ruim te voren dat het sowieso een keizersnede zou worden omdat mijn kinderen in een onvolkomen stuit lagen en dit veranderde ook niet bleek na vele echo's) en werd naar de OK gereden, om 21.28 uur werd onze Helena Sophie geboren; 1850 gr licht. Twee minuten later werd Luca Alexander; 2830 gr. 'zwaar' uit mijn buik getild en omhoog gehouden. de hele operatie ging in een roes aan me voorbij (ruggenprik) maar het was geweldig. Na de operatie was ik zo moe dat ik alleen nog maar wilde slapen. het had erg gesneeuwd en het was niet verstandig als mijn man terug zou rijden naar huis met die gladheid e.d. gelukkig kon hij naast mijn kamertje blijven slapen. De volgende ochtend; 1e kerstochtend om 6.00 uur werden we wakker van het kerstgezang van het Leger des Heils dat in het ziekenhuis liederen kwam zingen (wat een tijd) maar wij waren toch al wakker van de spanning en alles wat er gebeurd was. We waren tenslotte eindelijk! ouders van een prachtige dochter en zoon geworden! Een koningswens en nog gezond ook!!!! Alhoewel we ons toch wel wat zorgen maakten om Helena natuurlijk. die was zo fragiel, volgens de dokters; prematuur en dismatuur. Ze lagen allebei in de couveuse en hadden eventjes na de geboorte wat extra zuurstof gehad. Verder kregen ze beiden sondevoeding. Luca mocht daar al na 1 dag vanaf. Het ging best goed met de twee. Moeders knapte ook al weer wat op maar er moesten twee dagen na de geboorte worden afgewacht ivm de bloeddruk want die kon nog steeds stijgen. Nog steeds medicatie daarvoor en bloeddrukmeting elk half uur met zo'n automatisch bloeddrukmeter waarvan je het gevoel krijgt dat je arm er af gedraaid wordt. erg fijn.... maar wel noodzakelijk!

Na 4 dagen moesten we verkassen naar een ander ziekenhuis ivm 'beddenstop'. Het werd Apeldoorn. Lastig want dan moest er verder worden gereisd. Zwolle was juist zo handig ivm de afstand. kinderen met z'n tweetjes in de babylance en huilend namen we voorlopig afscheid (want moeders ging er 3 uur later achteraan in een andere ambulance.) want er lag weer een dik pak sneeuw op de weg en als dat allemaal maar goed gaat..... en het ging gelukkig goed. Ziekenhuis in Apeldoorn (Lucas) was geen fijn ziekenhuis vergeleken met Zwolle (Sophia). afgezien dan van het verplegend personeel in Apeldoorn; dat was erg lief en zorgzaam. 

2 dagen voor oud en nieuw mocht moeders naar huis en op 10 januari 2001 kwamen onze twee wondertjes dan eindelijk thuis. (ze moesten voordat ze naar huis mochten eerst goed aankomen en goed zelfstandig leren drinken en op een bepaald gewicht komen. ). Wat was dat wennen zeg. In het prille nieuwe jaar waren we 'parttime' vader en moeder want we reisden op en neer naar het ziekenhuis om zoveel mogelijk bij onze kinderen te zijn. De eerste tijd thuis met de kinderen was erg wennen, je moest nu alles zelf doen. (kraamzorg was zeer minimaal) erg vreemd omdat je het ziekenhuisritme gewend was. Maar alles went en je kreeg er vanzelf handigheid in en we genoten enorm van onze twee lieve wondertjes.

Hoogtepunten en dieptepunten: het vele gehuil van Luca (soms wel 6 uur per etmaal) om er vervolgens na 2 mnd achter te komen dat hij een lichte vorm van koemelkeiwitallergie heeft. Gelukkig is dit goed en adequaat opgelost door samenspraak met de wijkverpleegkundige van het CB. De eerste lachjes van de kinderen natuurlijk, de eerste.... enz., ik kan nog wel even doorgaan. Helaas een triest dieptepunt was het feit dat Luca hersenvliesontsteking opliep toen hij 5 mnd oud was. Gelukkig heeft hij hier niets aan overgehouden doordat iedereen heel alert heeft gereageerd en door een programma op TV wat we eerder daarvoor hadden gezien waardoor we het e.e.a. herkenden. het was een angstige, spannende en zorgelijke periode in ons prille ouderschap. Onze dochter 'fladderde' overal mooi doorheen en bleek dus veel sterker dan wij aanvankelijk allemaal dachten omdat zij zo klein teer poppetje was en nog steeds is (ze weegt nu bijna 10 kg (21 mnd)). Ik kan nog wel veel meer vertellen over ons gezin en onze twee doerakken maar dat bewaar ik voor een andere keer.

Mochten mensen vragen hebben? je kunt me gerust mailen voor 't een of ander of een reactie op mijn verhaal (het is wel ERG lang geworden nu ik het zo na lees) berrymooi@freeler.nl

Ik vond het heel fijn om mijn verhaal nu eens op 'papier' te zetten en hoop dat anderen er evt. ook iets aan hebben.

Groetjes van een beretrotse mama van Helena en Luca

Janette

 

Onderstaande mail kreeg ik op 20-10-2002 van Caroline, zij heeft een tweeling en een oudere zoon, hij is begonnen met stotteren na haar thuiskomst, zijn er mensen die dit herkennen of tips hebben: 

Hallo, ik ben Caroline (32) moeder van Vincent (2jaar 8mnd) en de tweeling Alexander & Athina (3mnd). Na bijgekomen te zijn van de schrik dat het er twee waren begon het genieten volop. Tot in week 18 het vloeien begon. Gelijk moeten stoppen met werken wat tegenviel omdat mijn 1e zwangerschap probleemloos tot 42 weken duurde en ik erg lang door ben blijven werken. Placenta Praevia (voorliggende placenta) bleek de boosdoener van het vloeien. Tot week 28 regelmatig vloeien en toen opname in het ziekenhuis waar ik aan de weeŽnremmers werd gelegd. Tot drie maal toe proberen te stoppen maar elke keer ging het weer fout.D us zou ik tot week 37 aan het infuus blijven met alleen douche en plasverlof even doorbijten dus. 

Vincent werd perfect opgevangen door mijn ouders, schoonzus, crŤche zodat mijn man het eigen bedrijf zo veel mogelijk kon voortzetten. In de 34e week ging het fout en liet mijn placenta los met spoed naar de ok voor een keizersnede. In no time werden Alexander 2450 gr en Athina 1870 gr geboren. Er was helaas te weinig plaats op de couveuseafdeling waardoor Athina na 3min op mijn buik te hebben gelegen naar een ander ziekenhuis moest. Alexander had vocht in de longen en moest aan een apparaat om tegenin te ademen. Ikzelf kreeg een bloedtransfusie voor het vele bloedverlies. De volgende dag werd Alexander naar het andere ziekenhuis gebracht. Ikzelf mocht pas de dag daarop. Nog een week in het ziekenhuis gebleven en daarna naar huis. Twee keer per dag naar de kinderafdeling en na twee weken mochten de kleintjes mee naar huis. Na een bloedtransfusie drie weken geleden om het ijzertekort op te vangen gaat alles prima en zijn we zelfs de afgelopen twee weken met zijn vijven naar Rhodos op vakantie geweest. Je bent in Griekenland echt een toeristische attractie met een tweeling maar wel erg gezellig. Mijn oudste was overal erg snel mee liep met 9 mnd sprak met 1,5 erg duidelijk en is nu al een half jaar zindelijk.

Alleen nadat ik uit het ziekenhuis kwam is hij gaan stotteren en nu na de vakantie is het alleen maar erger geworden en kan hij bijna niet meer uit zijn woorden komen. Buiten het feit dat hij stottert en soms erg druk is om aandacht te vragen gaat alles prima en is hij erg trots op ''zijn'' tweeling.
Zijn er ouders die ervaring hebben met kinderen die gaan stotteren na de geboorte van een tweede en/of derde kind dan zou ik graag ervaring uitwisselen en tips ontvangen hans.vanbolhuis@12move.nl

P.S. Tip voor nog zwangere moeders zoek voor meerlingen een eigen geboortekaartje uit het zijn dan wel twee-, drie-, vier- etc lingen maar het zijn ook eigen persoontjes die recht hebben op eigen spulletjes en ook op eigen geboortekaartjes

 

Onderstaande mail kreeg ik op 14-11-2002 van Ingrid, zij kreeg uiteindelijk een tweeling:

Hoi,
Wat een leuke site over meerlingen. Ik had al wel eens gezocht op het internet maar deze is veel leuker dan alle andere. Ik ben moeder van een tweeling van nu 4 jaar en 4 maanden.
Ja als je trouwt dan denk je we willen een kindje, maar dat is voor sommige niet zo eenvoudig zoals ook wij ondervonden. Dus dan ga je de medische molen in. Na vele onderzoeken en heel veel ziekenhuis bezoeken en 7 jaar behandelingen werd op 25-07-1998 mijn tweeling geboren na een zwangerschap van 39.5 weken. Gelukkig een makkelijke bevalling, begon om 6.00 uur `s morgens en om half 11 waren ze allebei geboren via de normale weg. De oudste, een jongentje, Robin met een gewicht van 2890 en de jongste , een meisje, Romy met een gewicht van 3000 gram.
Na jaren wordt de moeite dus ook bij ons beloond en wij zijn nog steeds heel gelukkig met de tweeling.
Misschien een steuntje voor ouders bij wie het zwanger worden ook wat langer duurt.
Groetjes Ingrid de Kruyff

 

Onderstaande mail kreeg ik op 22-12-2002 van Lilian, zij verteld over haar tweelingbevalling:  

Hoi allemaal,

Ik ben moeder van Joris (11) en van Lieke en Rens (15 mnd). Joris is thuis geboren met een geboortegewicht van ruim 8 pond, met 40 wkn. en 5 dgn. En dan is zo'n tweelingbevalling wel effe iets anders. Lieke en Rens zijn geboren met 36 wkn. en 5 dgn. Het ging wel allemaal een stuk sneller dan de thuisbevalling die 11 uur duurde. Lieke is op de natuurlijke manier geboren, woog 2150 gram en 44 cm. Het tweede kindje lag in stuit maar omdat de weg al vrij was wilde de Gyno het toch proberen om het natuurlijk te laten gebeuren. WeeŽnopwekkers e.d. en uiteindelijk de vruchtwaterzak breken. Toen zakte de navelstreng uit en werd het toch een acute keizersnede. Ik aan de weeŽnremmers en toen stuiterend van de hormonen naar de O.K.
Toen ik wakker werd kwam al vrij snel mijn man binnen en het eerste wat ik zei/vroeg: Het is een jongetje, hÍ? Dit was dus zo. Rens woog 3460 gram. Een groot verschil tussen die twee dus. En 5 kwartier, want Lieke was er 01.27 uur en Rens is gehaald om 03.44 uur.
Ondanks haar lage geboortegewicht startte Lieke makkelijker in onze grote wereld dan Rens. Zijn longetjes waren nog niet af.
Ik zelf heb 8 dagen in het ziekenhuis gelegen met 2 keer een transfusie omdat mijn ijzer erg was gedaald. Met de 11e dag mochten ook de kindjes al mee naar huis, en dit was fijn. Dat gependel is vermoeiend en heb veel begrip voor mensen die dit nog langer moeten/moesten doen dan wij.
Met geen recht meer op kraamzorg, maar met een beetje ervaring van de oudste zijn we thuis aan de gang gegaan.
Als ik er nu op terug kijk vond ik dat kleine leuk maar nu er veel interactie is wordt het alleen maar leuker. Ik zelf heb (nog geen) rijbewijs en woon op een klein dorp en vind wel dat je met 1 kind minder sociaal afgesloten bent. Je gaat met 1 kind makkelijker met het O.V. en als je er 2 hebt gaat dit niet in je eentje. Verder geniet ik van alle drie. Ik heb 3 totaal verschillende kinderen en toevallig 2 even oud zeg ik meestal. Lieke is fysiek verder dan Rens en ze is erg ondernemend, kan niet lang met 1 speeltje spelen. Rens daar in tegen speelt uren met hetzelfde, neemt alles in zich op en in zijn spraak is hij verder dan Lieke.
Fijn dat ook ik even kon vertellen hoe het met ons ging tijdens de bevalling, ik heb er best een poosje over gedaan om het een plekje te geven.
Absoluut een mooie site, hou vol en ga door.

Groetjes, Lilian

 

Onderstaande mail kreeg ik op 24-12-2002 van Lie, zij verteld over haar dochters en vraagt tips om meer tijd te krijgen/maken voor je partner:  

Dag allemaal,

Ik zelf ben moeder van Annelore, 9 jaar en Limke en Semke, nu bijna 8 maanden. Ik ben dus gezegend met 3 pracht dochters en voel me koning te rijk. Ik mis enkel het hele bedienden korps erbij.

Limke en Semke's geboorte is ingeleid op 37 weken, ze wogen 2.620 kg en 2.930 kg. Limke is op natuurlijke wijze gekomen, Semke die stuit lag, liet er telkens een beentje door glippen en dan heeft men besloten om haar met keizersnede te laten komen. Geen van beiden moest in de couveuse, enkel Limke heeft op 7 dagen oud een operatie ondergaan om haar linkerarm terug vast te zetten daar ergens haar elleboog ter hoogte van het kraakbeen afgebroken was. Er zijn toen twee pinnen in gezet en ze heeft 4 weken een gips gehad van schouder tot pols.

Ik geniet elke dag van mijn dochters maar het is soms wel zwaar. Ik werk half time, ene week 2 dagen andere week 3 dagen en mijn partner werkt 7 nachten en is dan 7 nachten thuis en krijg enorm veel hulp van mijn moeder, maar toch het blijft afmattend daar ik totaal geen reserve opgebouwd had tijdens de zwagerschap. Vijf dagen na de geboorte zat ik op terug op mijn gewicht en nu eronder.

Ik vraag me af of andere koppels ook zo weinig tijd voor elkaar over hebben, en hoe ze dit opvangen. Als je enige tips hebt en of hoop gevende verhalen dan mag je mij steeds mailen. Wat dit is eigenlijk het enige wat ik mis, tijd voor mij en mijn partner.

Groetjes,
Lie Esters e-mail:  lie.esters@bt.be

 

Onderstaande mail kreeg ik op 10-01-2003 van Yvonne, zij verteld over haar zonen en vind het tweelingmoederschap best zwaar:  

Hoi

Mijn naam is Yvonne van Leeuwe, ik ben 1-7-2002 bevallen van een tweeling.
Twee jongens genaamd Pim & Sam. Ze wogen bij de geboorte 2435 en 3160 gram, en wel met 37 weken geboren.
De onderste baby (Pim) lag met zijn billen boven de ingang van mijn vagina, waardoor ik niet natuurlijk kon bevallen.
Zo zijn via een keizersnee ter wereld gekomen. Toen ze na de geboorte naast mij lagen kon ik niet beseffen dat het uit mijn buik kwam. De dagen die daarop volgde begon ik het steeds meer te beseffen. Nu achteraf had ik zo graag natuurlijk willen bevallen, dan krijg je ook het idee dat je het zelf heb gedaan. Inmiddels zijn het schatten van jongens (6 maanden oud). Ze schelen zelfs 2 kilo van elkaar. De ene drinkt heerlijk zijn flesjes leeg en da ander mag je blij wezen dat je er wat in krijgt. Dus ben ik erg blij dat ze wat vast voedsel mogen hebben. O, je had mij in het begin moeten zien, zo onzeker als ik weet niet wat. Raar want ik werk zelf op een kinderdagverblijf. Maar toch heb ik aan die 10 weken verlof te weinig gehad. Het was in een vingerknip voorbij. Daarna ben ik ingestort van moeheid. En dan kom ik andere tweelingmoeders tegen die er al meer kinderen naast hebben. En dan zeg ik druk hŤ.

Nee hoor het is helemaal niet druk. Ligt dit nu aan mij, of stel ik mij gewoon aan. Ik vind het erg zwaar. Maar hoe ouder ze worden hoe leuker en beter het gaat. Ik kan ze ook echt niet missen. Als je mij wil mailen: velzen50@zonnet.nl 

groetjes ionen

 

Onderstaande mail kreeg ik op 16-01-2003 van Bram, hij vraagt om herkenbaarheid, over ruzie tussen zijn tweelingzonen:  

Hallo Diana en andere meerlingenouders,

Ik kwam de site net tegen na wat gesurft over internet en heb dan ook nog geen tijd gehad om de site eens helemaal te bekijken. Waarom dan direct een e-mail gestuurd? Dit zit zo. Ik (Bram) en mijn vriendin (Karin) zijn al anderhalf jaar de trotse ouders van een tweeling. Twee jongens: Teun en Guus. Na een moeilijk eerste jaar met veel slaapgebrek kwamen we in rustiger vaarwater. Meer tijd dus om te genieten van de jongens die het prima met elkaar konden vinden. Nu zijn we sinds een week of twee in een fase beland dat de jongens elkaar continu in de haren vliegen (letterlijk en figuurlijk). Slaan, bijten aan de haren trekken. Ik denk dat het een fase is waar ze doorheen moeten en waarin gewoon een competentiestrijd wordt
uitgevochten. Het wisselt ook erg wie er als sterkste tevoorschijn komt en de overhand heeft. Ik heb door tijdgebrek nog niet uit kunnen zoeken (via internet) of het inderdaad gewoon een fase is waar ze doorheen moeten en ben daarom zeer benieuwd naar ervaringen van andere tweelingouders (meerlingouders):

* Is het een bekend verhaal?
* Begon deze fase bij andere ouders ook vanaf anderhalf?
* Hoe lang heeft dit geduurd?
* Hoe hebben andere ouders dit gestuurd/begeleid?
* andere wetenswaardige dingen?

Groeten en bij voorbaat dank voor jullie reacties
Bram Borel
Maastricht
A.Borel@Interpolis.nl

 

Onderstaande mail kreeg ik op 14-03-2003 van Mirjam, waarvan het leven van het tweede kindje gered is door het zgn. inwendig draaien:  

Hoi ik ben Mirjam en ben sinds dertien maanden de moeder van Anna Fleur en Lisa een twee-eiige tweeling. Bij ons was het een grote verassing want het komt niet in de familie voor. Tijdens de zwangerschap heb ik veel last van mijn rug en benen gehad. Ik was 13 kilo aangekomen maar toch was het zwaar. De bevalling zou op 05-02-'02 ingeleid worden maar uiteindelijk braken mijn vliezen spontaan.
Binnen 7 uur mocht ik gaan mee persen en Anna Fleur werd om 7.35 geboren na twee weeŽn ze woog 2890 gram en was 47 cm lang. Doordat Anna Fleur eruit was kreeg Lisa zoveel ruimte dat eerst haar handje eruit schoot, de gynaecoloog duwde hem terug en Lisa schoot dwars. Ze vroegen nog aan mij of ik een ruggenprik of algehele narcose wou, ik zei maak mij maar helemaal weg(ik was helemaal van de kaart).Toen zei de gynaecoloog dat ze ook nog wel inwendig kon draaien zodat Lisa gewoon geboren kon worden zonder keizersnee, ik vond alles prima. Uiteindelijk is Lisa om 8.20 geboren zij woog 2830 gram en was 45 cm lang. Het was kantje boord als ze niet eerder met de echo hadden gekeken dan was ze er niet meer geweest, zelfs een keizersnee kon niet meer. Ze kwam meer dood dan levend op de wereld. Haar hartslag was zo goed als weg maar ze hebben haar er weer bovenop gekregen en aan de beademing gelegd en naar de couveuse afdeling gebracht (high-care) Door dit inwendig draaien hebben ze zo hard aan benen getrokken dat haar rechter bovenbeentje was gebroken. 7 uur na haar bevalling mocht ik haar voor het eerst zien het kon net zo goed het kindje van een ander zijn, ik had er totaal geen binding mee. Pas na een aantal maanden had ik het gevoel dat ze van mij is hieruit blijkt maar weer hoe belangrijk het is om je pasgeboren kindje op je borst te krijgen, ik was letterlijk van Lisa verscheurd geraakt en het heeft lang geduurd voor die band weer heel was. Het gaat goed met Lisa. Ze heeft geen ernstig letsel aan haar zuurstof gebrek over gehouden sterker nog ze heeft er niets aan over gehouden het is een vrolijk meisje die net zoveel kan als haar zus Anna Fleur. Je hoort bijna niks over inwendig draaien en dit kan ook alleen maar bij de tweede van een tweeling. Het heeft Lisa haar leventje gered dus ik ben blij dat dit bestaat.Als er meer vrouwen zijn die dit hebben meegemaakt laat me dat dan weten misschien kunnen we ervaringen delen.
Groetjes Mirjam j.d.linde@keyaccess.nl

 

Onderstaande mail kreeg ik op 11-04-2003 van Petra, zij kreeg na haar eenling een prachtige tweeling:  

Ook wij werden naar een periode van onzekerheid de trotse ouders van een meisje via een icsi behandeling die ons ergAmy, Daan & Bas zwaar was gevallen, maar toen onze dochter een half jaar oud was begon het verlangen naar een tweede steeds meer te worden en besloten we het nog een keer te proberen en ook deze poging sloeg meteen aan. Toen onze oudste 17 maanden was werden onze twee zoons geboren met 38,5 week en geboorte gewichten van 3156 en 3810 na een week in het ziekenhuis mochten ze beide mee naar huis. Na een drukke start en onze draai vinden loopt nu alles voorbeeldig.
Onze dochter is nu 26 maanden en onze zoons 9. Van veel mensen krijgen we te horen wat zullen jullie het druk hebben maar dat valt allemaal best mee ik vindt drie gaan net zo makkelijk als twee, het is een kwestie hoe je er zelf tegen over staat. Als je niet alles te perfect wilt, valt het allemaal best wel mee en soms denk ik dat mensen met 1 kind het nog drukker hebben, dan ik met mijn drie Ik geniet er met volle teugen van en heb nog geen dag spijt gehad van onze beslissing om zo vlug achter elkaar de kinderen te hebben.

De bevalling van de tweeling liep niet geheel vlekkeloos: aanvulling op 18-04-2003
Onze twee zoons zijn dus na een zwangerschap van 38,5 week geboren. De geboorte van onze eerste zoon Daan verliep voorspoedig en ik was dolblij dat ik deze bevalling helemaal zelf had gedaan. Bij mijn oudste dochter verliep de bevalling zeer moeizaam en uiteindelijk werd het een vacuŁmpomp.
Bij de bevalling van onze tweeling was ik ingeleid op eigen verzoek omdat ik erge rugklachten had en erg vermoeid begon te worden en geen eten binnen kon houden.
Na de geboorte van Daan wed het infuus afgezet zo dat ik even tot rust kon komen en omdat het vlies tussen de twee jongens niet spontaan was gebroken zou de arts dit door gaan prikken en dan een draadje voor de hartslag bevestigen en dan zouden we verder gaan. Maar op het moment dat het vlies werd gebroken viel de hartslag van de tweede baby compleet weg met spoed werd het infuus volledig open gegooid en na twee flinke ween een hoop geduw op mijn buik en getrek aan de beentjes van mijn zoon, die ook nog in een complete stuit was gevallen, werd onze zoon Bas levenloos geboren. Hij werd meteen bij ons weg gehaald, gereanimeerd en naar de couveuseafdeling gebracht. Daar lag ik dan net bevallen en geen tweede kindje ik had niet eens gezien wat het was geworden. Enkele uren later mochten we voor het eerst gaan kijken en daar werd mijn bed langs een couveuse gereden met de mededeling dat het mijn zoon was. Ik heb hem van kop tot teen bekeken maar herkende er niets in van mijn man, dochter of mijzelf. Ze hadden net zo goed ieder kind er neer kunnen leggen en dan zeggen dat is je zoon. Het heeft me enkele dagen gekost en veel naar hem kijken om er overtuigd van te raken dat hij echt mijn zoon was. Nu weet ik pas hoe belangrijk dat eerste contact van moeder en kind is. Het moment dat ze op je buik gelegd worden en er een echte band op gebouwd wordt. Gelukkig heb ik dit moment wel gehad met mijn dochter Amy en zoon Daan en met Bas heb ik langzaam aan die band opgebouwd maar dat is toch heel anders.
Onze zoon Bas heeft gelukkig aan dit avontuur niets over gehouden. Hij had een bloeding bij de hersenen maar die is gelukkig uit zichzelf opgelost. Zo is uit eindelijk toch alles nog goed gekomen en ondertussen zijn het twee prachtige knullen van bijna 10 maanden.

Groetjes Petra Schellekens uit Eindhoven

 

Onderstaande mail kreeg ik op 01-05-2003 van Lisa, zij kreeg na haar eenling een prachtige tweeling:  

Hallo ik ben Lisa en heb drie prachtige meiden Sara van 2-2-2000
en Eva en Francisca 9-6-2002.

Wij kwamen in zeer vroeg stadium erachter dat we een tweeling kregen wat voor ons echt schrikken was omdat wij er gewoon nooit bij stil gestaan hadden dat we ooit een tweeling zouden krijgen achteraf blijkt dit toch echt wel in de familie te zitten.

Ieder geval prima zwangerschap gehad en nooit bij stil willen staan hoe druk het wel niet zou worden. Ik verheugde mij op mijn zwangerschapsverlof. De oudste zou lekker naar oma gaan overdag dus zou ik lekker kunnen rusten. De dag dat ik met zwangerschapverlof ging, bleef mijn man thuis met een flinke hernia hij kon zich niet meer bewegen. Ik heb dus met grote buik mijn man moeten voeden wassen en alles moeten doen met gelukkig hulp van ouders en schoonouders. Het verbaast mij dan ook hoe slecht de hulpverlening huisarts doktors enzovoort hierop inspringen. Als ik geen ouder en schoonouders zou hebben weet ik niet wat ik had moeten doen. Ieder geval had ik zo een last van aambeien en de situatie was zo zwaar dat ik mocht kiezen voor een dag om te bevallen .

Ik heb zondag 9-6-2002 gekozen want dit was een zondag en dan zou het lekker rustig zijn in het ziekenhuis. Keek erg tegen de bevalling op omdat ik met de oudste 24 uur bezig ben geweest. Maar ik kreeg het infuus rond 11:00 en 14:30 was Eva Luisa er 2560kg en om 15:00 was Francisca Ines er 2640kg. 18:00 waren wij weer thuis. Voor mij man hadden ze ook een bed geregeld zodat hij de bevalling mee kon maken.

Thuis ging alles erg druk want wij hebben tot met januari altijd een moeder of schoonmoeder in huis gehad om te helpen want mij man is pas in november geopereerd.

Maar de meiden doen zo prima ze nu 11 maanden ze proberen al te staan zeer vrolijk eten goed gaan rond 18:30 naar bed en krijgen om 6:30 pas weer de fles worden natuurlijk wel een paar keer wakker. Maar de oudste is helemaal weg van de meiden. Ik werk 3 dagen in de week. Op die dagen passen mijn moeder en schoonmoeder op alle drie en als ik vrij ben is een van hen er.

Ik heb ideale oppas en kan altijd op ze terug vallen ze gaan ook minstens 1 keer per week met ze allen logeren bij oma dan kan ik door slapen.

Alles wat ik moest aanschaffen heb via marktplaats.nl gedaan ideaal ik heb namelijk drie kinderwagen uitgeprobeerd. Ik ben erg trots als ik bij ons in Sloten loop maar ben zeker niet uniek volgens is Nieuw Sloten het dorp waar er zeer veel tweelingen geboren worden. Echt iedereen zegt het. Nou ik kan wel uren door vertellen maar ik denk dat dit wel genoeg is.

Ps. We hebben ooit nog gedacht nog een jongetje maar echt we ze blij met ons gezin we zijn gezond (man ook nu) en genieten van alle dagen.) Ik heb de geboorte zwaarder ervaren zoals organiseren van je leven dan nu met drie alles gaat vanzelf binnen 30minuten is ieder een bad geweest aangekleed en in bed.

groetjes Lisa

Onderstaande mail kreeg ik op 22-05-2003 van Angelique, zij vertelt haar verhaal:  

Lieve Diana,
Hierbij kom ik mijn belofte na, om ook mijn verhaal te doen @mailen.
Ik ben Angelique en ben 29 jaar, en ben op 07-08-2002 moeder geworden van de mooiste meiden op deze wereld.

Ik zal bij het begin beginnen.

Sinds 07-11-2001 ben ik samen met Alex <de vader van Zoey en Jaydy>
Wij hebben onze probleempjes gehad,en om elkaar eens beter te leren kennen zouden we eventjes lekker naar BelgiŽ gaan, en dan besluiten om door te gaan of om elkaar los te laten.

Maar aan dit verhaal zit een heel ander staartje...........................
Vlak voor de vakantie moet mijn menstruatie komen,dus neem ik alle maatregelen zodat ik niet in BelgiŽ plots met een vieze broek sta.
Na een lang weekend BelgiŽ ben ik nog steeds niet aan het menstrueren, en ben zelf al bang dat het dan toch gebeurt is............zwanger.

Bij terug komst spoort Alex me dikwijls aan om dan toch maar eens een test te gaan doen,na enig twijfel hebben we toch een predictor test gehaald,en bij thuis komst meteen naar de wc om het te testen.
Op het moment dat er 2 streepjes op tevoorschijn kwamen,schrokken we ons een hoedje...................toch zwanger.............
We besluiten om voor alle zekerheid maar naar de dokter te gaan met de vraag.......is het altijd 100% die test,en jha de dokter bevestigde dat ik zwanger ben.
Meteen bij thuis komst hebben we de inmiddels Opa''s Oma's en vrienden en kennissen gebeld,die tuurlijk meteen door het dollen waren.
We moesten een afspraak maken bij de verloskundige die ons een verwijs briefje gaven voor het ziekenhuis om een termijns echo te laten maken......
Vol zenuwen gingen we< Alex en ik>,en jha hoor daar zaten we dan te wachten op de echo,wat er toen gebeurde staat me nog bij als de dag van gisteren......................................gefeliciteerd mevrouw en meneer,U WORD OUDERS VAN EEN TWEELING,nou wat er daar na gebeurde dat is het mooiste gevoel van alles.............
We hadden direct daarna een gesprek <waar het over ging is me ontschoten>.
Eenmaal buiten gilde ik het uit........WE KRIJGEN ER TWEE!!!!!!!
Nou op naar me schoonouders die het al aan me koppie zagen, er is iets mis riep me schoonmoeder nog.....vol verbijstering kon ik niks uitbrengen behalve dat ik 2 vingers kon opsteken, Alex legde het uit aan zijn ouders....we krijgen een tweeling.
Op dat moment kon ik mijn gevoelens niet uiten en besloot om mijn moeder maar te gaan inlichten,die al voor een kinderwagen aan het kijken was,ik belde en zei op dat moment..............Ma ik hoef die wagen niet.......we hebben een dubbele wagen nodig, mijn moeder was net wakker en zei okay, bel me later nog maar ffies....................
Op het moment begreep ze me geloof ik nog niet,maar uurtje later belde ze............eeeehhhhhh Ans, zei je nou dat het er twee worden?????

Ik heb altijd een goede band gehad met mijn moeder, maar vanaf dat moment is het zo goed tussen ons, ik hoefde maar te kikken en mams stond er.
Alles ging goed, geen misselijkheid geen pijn, tot dat ik 32 weken was, toen kwamen mijn weeŽn,dat gebeurde 's nachts en toen heb ik het ziekenhuis gebeld,van goh ik geloof dat ik weeŽn heb,moet ik mijn vriend hier voor wakker maken <kan je nagaan waar je wel niet aan denkt op dat moment>, die zeiden dat ik beter wel langs kon komen en toch mijn vriend maar moest roepen.
In het ziekenhuis bleek dat ik 2cm ontsluiting had en toch weeŽn, hierop besloten ze om me op te nemen <1rste keer>
Ik werd i.p.v. Amc <wat 2 tellen verwijderd ligt van me huis> naar het Slotervaart ziekenhuis overgedragen, wat ik geen probleem vond......
Daar hebben ze wel 4 x Alex moeten bellen met het goede nieuws......Angelique gaat bevallen,maar hellaas <oeps gelukkig> was het nog niet zo ver.
Op 10 jullie 2002 ging ik erin en ben wel 2x ontslagen omdat ik het niet uit hield daar, ik ben toen bij mijn moeder in huis gegaan omdat ik geen trappen mocht lopen en wij op 3 hoog wonen zonder lift.
Op dinsdag 06-08-2002 ging ik onder protest van iedereen die me lief is toch mee met Alex naar huis..........................

Op woensdag werd ik in me eigen bedje wakker met het idee.........het gaat weer niet goed, ik had weer weeŽn maar nu een stuk heftiger, ik heb toen een warm bad genomen, maar dat hielp geen enen zins, ben rondje door de kamer gaan lopen en het werd alleen maar erger, tot het moment dat Alex zei, we moesten maar weer eens gaan.......
Na heftig protest....."ze sturen me toch weg ben nog maar 37 weken" zijn we de auto ingestapt en weer de weg naar het ziekenhuis gevolgd....................ik kwam daar om zo 16.30 binnen en heb zooooo tegen die arme meiden lopen schreeuwen, dat ze nu maar eens actie moesten ondernemen.
Eindelijk daar kwam de dokter me toucheren,en die liet het ffies aan de vroedvrouw in opleiding voelen................."volgens mij heeft mevrouw zo'n 6 cm ontsluiting" en toen begon het eindelijk eens op te schieten.....
Op het moment dat de zusters de ruggenprik aan het klaar maken waren <waar ik heel bang voor was> brak mijn water en kwam van de eerste <Zoey> d'r navelstreng naar buiten, binnen 10 minuten lag ik op de operatie tafel en hebben ze me een algehele narcose gegeven en was om 17.38 Zoey en om 17.39 Jaydy geboren.........gezond en wel.

En dat is het enige wat ik over zou willen doen......................Ze op me buik krijgen na de geboorte.

Ze zijn nu inmiddels 10 mnd en gezond.....................................en paps en mams hun trotsjes

Met vriendelijke groeten
Alex,Angelique (e-mail: acm.derksen@wanadoo.nl )
Zoey en Jaydy Witlox

Onderstaande mail kreeg ik op 06-06-2003 van mama een dochter en haar tweeling:  

Hallo iedereen,
Ikzelf ben mama van een dochtertje van 6 jaar en van een tweeling van 2jaar en een half. Deze zijn een jongen (Jarno) en een meisje (Jana). Ik hoor de mensen nog zeggen als ik afkwam met het nieuws dat ik zwanger was van een tweeling. Och ja gelukzak. Maar de eerste twee jaren waren heel zwaar. Bij de geboorte wogen ze 1.630 kg. en 1.690 kg. Dus ik heb geen van beide bij gehad. Alle twee waren ze zes weken oud als ze naar huis mochten komen. En dat waren echt zware weken. Ook nog met het feit dat mijn oudste dat niet begreep waarom zij niet bij haar zus en broertje mocht en wij wel. En ik die dacht dat alles beter zou zijn als ze naar huis mochten komen. Maar het verslechterde nog. Ik moest alleen voor hun zorgen overdag, mijn man ging gaan werken. En 's nachts nam ik ook die taak op mij. Dan nog 's morgens het feit dat ik mij moest haasten om de oudste klaar te krijgen voor naar school te gaan. Dan kreeg ik van de familie de reactie waarom neem je niemand aan die je kan helpen. Maar zij vergeten wel dat bij een tweeling dat niet gratis is. En het geld groeit niet op onze rug. Daarom vind ik wel dat ze zouden rekening moeten houden met ouders van meerlingen die al een ouder kindje hebben dat zij ook hulp kunnen gebruiken. Al was het maar om 's morgens en 's avonds de oudste naar en van school te halen. Wat kunnen wij er nu aan doen dat we nog een tweeling hebben. En dan zouden wij nog moeten betalen voor hulp te krijgen. Voor deze reden zou ik toch liever een drieling gehad hebben hoor. Maar ja ondertussen zijn ze gestart naar school en gaat het allemaal al een beetje beter. Toch is het nog steeds zwaar, maar die liefde die ik terugkrijg van mijn kindjes is niet te beschrijven met al de moeite die ik al gekend heb. Ik zou ze niet meer kunnen missen mijn 3 hartendiefjes. Ik zou zeggen tegen iedereen hou vol, ze worden ouder en leren ook eens te begrijpen dat mama of papa moe is.

Vele groetjes van een jonge mama van 27 jaar.

Onderstaande mail kreeg ik op 30-09-2003 van Yvonne, over haar tweeling en haar oudere zoon: 

Goedemorgen collega ouders
Met een bende strijkwas op de achtergrond toch nog even op het net kijken. Een meerlingen site wat leuk, eventjes kijken en voordat je het weet zit je er weer helemaal in.
Vanmorgen was het weer een drukte van belang, Mam waar ligt dit en mam waar ligt dat, ik heb mijn huiswerk nog niet en ga zo maar door. Vol trots zie ik ze dan naar school gaan, mijn drie heren. Sten van 12 en de tweeling Jesper en Justin van bijna 9 jaar. Het is goed dat ze dit niet zien want anders krijg ik direct commentaar op het woordje tweeling.
Onze kinderen vinden het maar dom dat ze een tweeling zijn maar ze zijn onbewust zo aan elkaar gehecht. Wat varieert van bij elkaar in bed kruipen en het helpen van klusjes/huiswerk. Maar intussen wel roepen hij is stom en een reactie daarop laat dus niet lang op zich wachten en jij bent een eikel. En dan roep je maar weer Jongens niet doen. Straf geven heeft weinig zin daar kan ik beter mee wachten tot ze weer eens met elkaar op de vuist gaan.
Als ik dan de verhalen van andere moeders lees dan komt dat gevoel weer terug van 9 jaar geleden. Kort na het overlijden van ons 2e kindje (7mnd zwangerschap) besloten we om het maar direct te proberen om weer zwanger te worden want anders durfde ik het misschien niet meer aan. En jawel na 3 maanden was het weer raak, met de opdracht van de arts om zo snel mogelijk te melden in het ziekenhuis
ging ik met bibberende knieŽn op pad. En na een inwendige echo kreeg ik te horen dat ik zwanger was van een tweeling.
Met een paar recepten en de opdracht zoveel mogelijk proberen om de zenuwen in bedwang te houden en rustig aan te doen ging ik naar huis. Bij mijn man op het werk langs gereden en het nieuws verteld. Maar dat gevoel ik spring een gat in de lucht kwam maar niet. Na het bellen van een kennis die zelf al een tweeling had en opnieuw in verwachting was van een tweeling begon ik langzaam te wennen aan het idee.Er volgde een zwangerschap met heel veel controles zowel bij vroedvrouw als bij de arts en na 40 weken mocht ik zelf een datum uitkiezen wanneer de kinderen op de wereld zouden komen. 16 November 1994
eerst nog geprobeerd om de kinderen met een gewone bevalling te krijgen maar helaas kwamen er niet genoeg weeŽn dus werd er besloten om de kinderen via een keizersnee te halen. Alles verliep van een leien dakje Jesper werd als eerste geboren en woog ruim 6 pond en toen kwam Justin van ruim 5 pond en alle twee kerngezond.Heerlijk en ontzettend opgelucht was ik toen de kinderen eenmaal geboren waren. Na 3 dagen mochten we lekker naar huis waar ik m'n eigen gang kon gaan. Lekker zelf tutten met de jongens en mijn grote kanjer Sten natuurlijk. Sten heeft nooit geen last gehad van de komst van zijn broertjes als hij zin had dan hielp hij mee of hij zat met zijn knuffeltje naast me als ik aan het voeden was.Ik was wel eens bang dat een van de kinderen aandacht tekort kwam maar op de een of andere manier is dit niet het geval geweest. Opa en Oma hebben me gelukkig overdag heel veel bijgestaan en als er visite kwam kregen ze gelijk een baby in de arm met een fles voeding. 's-Avonds en 's nachts afwisselend met mijn man de voedingen verzorgd, af en toe voelde het of het een fabriek was. Heel blij was ik toen die periode voorbij was en de kinderen zelf begonnen te eten. Tot nu toe was het een turbulente tijd Justin stond en liep met 10 maanden bovenop het aanrecht om te kijken of er nog wat lekkers was.
Jesper daarin tegen is wat rustiger en aard meer op Sten. Iedere dag is anders, er gebeurd altijd wel weer iets.
Er zijn momenten dat ik ze wel achter het behang kan plakken maar de momenten van een knuffel of een tekening wegen gelukkig veel zwaarder.Wie weet wat me nog allemaal te wachten staat maar ook daar kom je doorheen met de onvoorwaardelijke liefde van je kinderen.

Yvonne e-mail: wystraub@hetnet.nl  

Onderstaande mail kreeg ik op 30-09-2003 van Astrid, over haar tweelingen: 

Hallo, ik ben Astrid en vind het leuk om ervaringen en zo te lezen van andere tweelingouders.
Mijn man en ik hebben 2 tweelingen. Allebei 2-eiig. De oudste twee zijn nu bijna 6 en de jongste zijn 3 1/2 jaar. Veel mensen vragen ons of we het niet te druk hebben met vier van die banjers, maar ik kan alleen maar zeggen dat ik het hartstikke gezellig vind. Het komt trouwens totaal niet voor in onze families, dus het was voor ons een complete verrassing!!
De oudste twee zijn trouwens een jongen (Nino) en een meisje (Gaby) , de jongste twee zijn 2 meisjes (Dione en Birgit).
Nino en Gaby kwamen met 38 weken, Dione en Birgit kwamen met 35 weken. Met alle vier gaat het hartstikke goed.

Onderstaande mail kreeg ik op 30-09-2003 van Daisy, met haar verhaal over haar tweeling en de iets oudere broer: 

Hallo,
Ik ben Daisy en heb drie kinderen: een tweeling en een "losse". M'n tweelingknullen en zo twee-eÔg als maar zijn kan. De een is lang, slank en heel blond, de ander heeft donker haar en is kleiner en wat zwaarder. Ik werd zwanger van de tweeling toen m'n oudste mannetje net een half jaar was. Kun je nagaan wat een uk dat nog was.

Door toestanden bij de bevalling van de oudste (totaalruptuur), had ik bij een volgende zwangerschap een medische indicatie. Dus maar meteen bij een gynaecoloog een afspraak gemaakt. Wat was ik misselijk! Met 9 weken had ik de eerste afspraak. Een inwendige echo gaf aan dat het om ťťn kindje ging. Toen ik na 14 weken zwangerschap (een 9 kilo gewicht eraf) weer op controle kwam, bleek dat het een tweeling was. Omdat ik zelfs een glas water niet binnen kon houden, vroeg ik me af of er Łberhaupt nog wel leven in m'n buik was. Toen kwam de echo. De gynaecoloog wist van mij zorg en reageerde tijdens het kijken: "Dat is ťťn.... (en ik: ja, haha, en dat is twee)..en dat is twee!" Oef, een tweeling. Mijn eerste zorg? Heel stom misschien: hoe moet dat straks met de kinderwagen? M'n oudste zou 15 maanden zijn als hij grote broer zou worden, dus echt stukken lopen...... Na twee weken zetpillen tegen de misselijkheid (en gelukkig net geen uitdrogingstoestanden), ging het wat beter. Helaas begon toen meteen dat brandend maagzuur te vervelen. Dus eerst met pakken vanillevla op m'n nachtkastje "geslapen" en later ook maar aan de Riopan. Maar goed, ik kon weer eten en drinken. 

Tweelingen komen in onze families niet voor. Nu dan dus wel. Met 32 weken zwangerschap (ik zou twee dagen later met verlof gaan) wilden de heren al komen. Dus rap naar het ziekenhuis waar met remmers de bevalling werd tegengehouden. Toen ik na het infuus het verder kon doen met de pillen, heb ik die geslikt tot de 37e week. In het begin vond ik het wel lekker om een tijd "niks" te mogen doen en thuis op de bank te zitten. Maar na anderhalve week wilde ik toch wel eens een klein stukje wandelen of naar de winkel. Nou, 10 minuten lopen was al veel! Dat viel tegen. Door het werk van de vader van de kinderen moesten anderen voor mij de boodschappen doen, m'n oudste naar bed dragen en in bed leggen. Toen de laatste pil op was, begon diezelfde nacht ook de bevalling. Dat had ik ook wel verwacht en ik had het al die middag aan de gynaecoloog verteld: tot vannacht! Die bevalling ging wonderbaarlijk genoeg eigenlijk prima. Eerst wilden de weeŽn ineens niet meer goed doorzetten. Nou, dan maar zo'n vaginalepil om ze weer op te wekken. Ik had echt geen zin weer naar huis te gaan en dan misschien een paar uur later weer terug te moeten komen. Tijdens de weeŽn kon ik zelfs op het bed zitten en denken aan m'n oudste die lekker lag te slapen. Het ging toen snel. Zo snel dat de verdoving voor de knip niet meer kon worden gegeven. En voor die knip (moest wel na die totaalruptuur van de vorige keer) was ik nu het meeste bang en ik heb er niks van gemerkt. Binnen drie minuten had ik er twee zoontjes bij. Een klein blond friemeltje en een grotere, donkerharige bonk. De kleinste moest een dagje in de couveuse, de ander heeft er ook een halve dag bij moeten liggen. De kleinste heeft ook 24 uur onder de blauwe lamp gelegen. Een week lang heb ik kunnen kramen in het ziekenhuis. Omdat het toch wel erg vermoeiend was om meteen om de drie uur twee kinderen te kunnen voeden, moest ik melk kolven en werd om de beurt een kindje gevoed met moedermelk en eentje met de nep. Toen ik wat meer op krachten was gekomen, ging ik ook een keer de borst geven.

Thuis had ik nog twee-en-een-halve dag kraamzorg. Er was een stagiaire bij de kraamhulp en die kon lekker met m'n oudste dingen doen. dat was wel fijn voor hem. Ik leerde hoe ik twee kinderen tegelijk de borst kon geven. Pfff, ik voelde gewoon al het vocht uit m'n lijf gaan. Ik kreeg het bijna niet meer bijgedronken en elke drie uur moest er "getankt" worden, dus ik zat vaker boven dan bij m'n visite. M'n lenzen kon ik toen niet meer verdragen. Na 8 weken kreeg ik de griep en toen was het geven van borstvoeding niet meer mogelijk. De vader van m'n kinderen was voor zijn werk de hele week van huis, dus ik moest veel alleen doen. Boodschappen bijvoorbeeld: een kindje in de draagzak op m'n buik (overstrekkertje), eentje in de tweelingwagen en daarnaast m'n oudste. Zie je 't voor je? Gelukkig heb ik ook veel hulp gekregen van mijn ouders.

Nu is m'n oudste 4 en m'n tweeling 3 jaar. Een van de tweelingknullen lijkt wel een jaar jonger dan z'n broertje. Was hij bij de geboorte de grootste, nu is hij de kleinste van het stel. Sinds hij 3 maanden oud is, heeft hij fysio. Probleempjes met de sensormotoriek maakt dat hij heel onzeker is bij situaties waarbij hij m.n. met evenwicht moet werken. Als hij die situaties niet onder controle heeft, haakt hij af. Zo klautert hij nog niet en een glijbaan??? Huh, nee. En een jaartje logopedie doet ook al wonderen! 't Is wel een echt knuffelkind! Z'n tweelingbroertje is heel leergierig. Kent alle letters, vormen, kleuren al en is gek op dingen die hij kan laten draaien. Een serieuzer kind dat op z'n tijd even komt knuffelen. Helaas is hij op het kinderdagverblijf schijnbaar niet zo'n lieverdje.... M'n oudste is een gevoelige kleuter. Een schat van een jongen die nu echt groot aan het worden is.....

Ik werk 20 uur per week en ben sinds juli 2001 een alleenstaande ouder . M'n kinderen waren toen 2 en 1 jaar oud. Een druk leventje dus, waarbij een sociaal leven voor deze mama op een zeer laag pitje staat. En dat is soms wel eens flink balen, maar ik blijf maar denken dat het allemaal wel weer verandert als de kinderen wat ouder zijn. Ik kan nu wel genieten van een uurtje sporten in de week. En opa en oma zorgen er af en toe gelukkig voor dat mama een keertje kan uitslapen. Als ik mijn ouders toch niet meer had....

Dat was zo'n beetje mijn verhaal.
deetje70@hotmail.com

Onderstaande mail kreeg ik op 14-10-2003 van Marleen, met haar verhaal over haar tweeling en de zorg voor de andere kinderen: 

Hallo,
Ik vind het prachtig dat er eindelijk wat te vinden is over tweelingen!! Het kan zijn dat jullie al een tijdje een site hebben maar ik zit wegens tijdgebrek niet veel aan de computer.
Ik heb een zoontje van 6j en ik zorg voor mijn broer zijn zoon van 14, die 3j geleden overleden is, en ik heb 2 dochtertjes van 16 maand.
Ik weet niet waar ik meer van geschrokken ben, het feit dat de dokter zei dat ik zwanger was of toen mijn gynaecoloog zei dat er niet 1, maar 2 kindjes op komst waren.
Inderdaad, het was wat we noemen een"ongelukje".
Mijn zwangerschap is eigenlijk goed verlopen, maar de dokter begon na mijn vijfde maand te vrezen voor "het kleinste",mensen wat heb ik een schrik gehad om mijn kindje te verliezen!!!
Vijf weken voor de voorziene bevallingdatum heeft de arts beslist om via keizersnede de baby'tjes te laten komen, ten eerste om dat hij schrik had dat wanneer de bevalling spontaan zou beginnen zij het zeker niet zou halen en ten tweede omdat ik het afwachten niet meer aankon, zo'n schrik heb ik van mijn leven nog nooit gehad!!
En daar waren ze: een mensje van 1500gr en een nog kleiner mensje van 1200gr! Echte schatten!
Nu, 16 maanden later heb ik 2 flinke dochters van om en bij de 10 kg, ze hebben hun schade flink ingehaald,is het niet?!
Jullie zullen de uitspraak van de mensen wel herkennen: "dat is toch mooi he bij iemand anders"
Dan antwoord ik altijd "nee dat is mooi bij mij !" Ik ben zo fier op hen , 't zijn een- eiige, als ik iemand zie met 1 babytje denk ik altijd:"ocharme tis maar 1tje"........

Groetjes Marleen Meesschaert, koekelare e-mail: Celestine.Van.Loo@pandora.be 

Onderstaande mail kreeg ik op 14-10-2003 van Maria, met haar verhaal over haar tweeling en haar andere kinderen: 

Hoi Diana,
Wat goed van jou om zo,n site op te zetten, zoiets moeten ze meer doen. Ik heb vier kinderen waarvan een tweeling. Mijn oudste zoon is 16 jaar daarna komt de tweeling van 12 jaar en daarna komt nog een zoon van 7 maanden. De tweeling zijn twee meisjes, dus we hebben van ieders twee. Ik heb mijn oudste gekregen toen ik 26 was de tweeling op de leeftijd van 30 jaar en onze jongste op de leeftijd van 42 jaar. De tweeling zijn erg trots op hun broertje kunnen ze op een levende pop oefenen. Ook de oudste werk veel mee, hij zegt was ik maar 18 en had ik maar een auto ging ik iedere dag met hem rijden.
De laatste is gekomen na een zware operatie in april vorige jaar enkele weken later bleek ik zwanger te zijn. In maart dit jaar is onze vierde kindje te wereld gekomen na een zwangerschap van 42 weken. De oudste was ook bijna 42 weken en woog 8 pond, de tweeling was 38 weken en de ene woog 5 pond en de andere woog 6 pond en de laatste woog 6 en een halve pond. De tweeling nemen de verzorging uit handen omdat ik artrose aan mijn beide heupen en rug heb. Er is nog veel te vertellen, maar ik wil het hierbij laten misschien is er iemand die mijn verhaal wil lezen.

groetjes maria e-mail: cliebregts@hetnet.nl

Nadat ik Maria vroeg of er veel veranderd was in de opvoeding van haar kinderen, kreeg ik onderstaande reactie op 25-01-2004:

Hoi Diana, je vroeg of er veel veranderd was bij de opvoeding van de kinderen, eerlijk gezegd ja. De oudste is nu 17 jaar en die had een lange tijd in het ziekenhuis gelegen, toen hij thuis kwam was er geen hulp die mij vertelde hoe ik hem in bad moest doen en al die dingen meer . Bij de tweeling had ik het zo druk dat ik tijd tekort kwam . Bij onze jongste loopt bijna alles vanzelf, ik merk ook dat ik een stuk rustiger ben. Gelukkig heb ik erg veel steun aan mijn man en kinderen. De artrose gaat gewoon door en is niet te stoppen, maar ik zie het gewoon heel positief in anders red ik het niet. Iedere keer komt er wel weer iets bij waar je dan op moet letten, maar het leven gaat door. Renetje is nu 10 maanden en als je nu ziet wat hij nu allemaal kan dan ben ik best trots op hem. De tweeling passen vaak op, zodat ik boodschappen kan doen. Laatst dacht ik laat ik eens een fietsstoeltje kopen, zodat ik Renetje op de fiets mee kan nemen, maar helaas het fietsstoeltje past niet tussen mijn benen. Ze kunnen niet een beetje van elkaar af, maar gelukkig heb ik van de gemeente een fietskar gekregen, zodat hij toch mee kan. Daar ben ik blij mee. Nu nog lekker weer en dan fietsen maar. Niet iedere dag want dat red ik ook weer niet . Ik merk dat er veel veranderd is en zeker op het bureau. Je hoef niet mee zo vaak te komen. Ze doen een gehoortest dat kregen mijn andere kinderen niet. Renetje mocht geen soep hebben voor hij een jaar was, maar ik had hem dat toch gegeven bij 8 maanden, eerst zeiden ze dan kan hij op latere leeftijd last krijgen van hoge bloeddruk maar eventjes later zeiden ze weer ga maar door hoe je bezig bent. Nou daar word je wijzer van, maar goed we redden het wel. O ja nog een leuk verhaaltje ik had in een winkel een trui voor de oudste gekocht en een broek voor de jongste bij de kassa, zei de verkoopster mevrouw we hebben ook grote maten broeken hoor. Ik zei ik heb grote en kleine kinderen dus deze broek past wel hoor, kreeg de verkoopster een rode kleur, maar durfde niets meer te zeggen. Je moet ze eens zien kijken als je bij de kassa komt voor een pak kleine maandverbandjes en een pak luiers. De maandverbandjes voor de meiden en de luiers voor de baby . Meestal zie ik de lol er wel van in.

Groetjes Maria, Cor, Peter, Diana, Debbie en Renetje.

 

Van Ellen kreeg ik op 18-11-2003 een mailtje met een vraag over de voeding van haar tweeling:

Beste mensen,

Ik heb een vraagje en misschien heeft iemand hetzelfde meegemaakt.

Mijn tweeling is 2 juli van dit jaar geboren. Dit was 3 weken en 6 dagen voor de uitgerekende datum. Het zijn 2 meisjes en ze wogen 2200 en 2195 gram.
Inmiddels wegen ze ruim 5000 gram. Ik ben nu twee keer naar het spaarne ziekenhuis voor controle en een aantal keren naar het consultatiebureau geweest. Iedereen is alleen super voorzichtig.

Ik geef de dames nu 5 x 170 ml. voeding en dat gaat prima. De kinderarts van het spaarne verweet mij dat ik dat deed en zegt dat ik terug moet naar 140 ml. voeding. Bij het consultatiebureau gaan ze uit van 150 ml. voeding per kg. dus volgens haar zouden ze nog minder dan deze staffel moeten krijgen. Ze was voor geen rede vatbaar en ik was zelf verantwoordelijk voor eventuele gewrichtsproblemen.

Het vreemde waar ik nu steeds tegen aanloop is dat ze met 2 maten meten. Qua voeding zijn ze volgens hun 3,5 maand en qua ontwikkeling zijn ze wel ruim 4 maanden.

Heeft iemand hier ook ervaring mee en hoe is degene daar mee omgegaan.

Groetjes,
Ellen Krijgsman  ellen@krijgsman-mink.demon.nl 

Van Patricia kreeg ik op 19-11-2003 een mailtje over haar bevalling:

hoi luitjes,
wat een leuke en ontroerende verhalen allemaal. Wij hebben zelf ook een een-eiige tweeling van bijna 7 jaar en een oudere zoon van 12 jaar. De tweeling zijn ook jongens en we hebben een gezellig druk huishouden.
Toen ik van de tweeling zwanger raakte kon ik meteen naar de gynaecoloog omdat onze oudste een groeistoornis heeft. Met 9 weken kreeg ik dus een echo en zagen we 2 ''boontjes''. Dit worden er dus twee, zei de gynaecoloog meteen. Deze kans was groot omdat mijn man en ik dezelfde familie hebben. (oma's zijn zusters) en daar kwamen ook tweelingen voor. Helaas verliep mijn zwangerschap niet erg fijn. Met 26 weken wilden de twee er al uit en werd ik dus opgenomen met weeŽnremmers en had al 1 centimeter ontsluiting. De weken die volgden was een komen en gaan van en naar het ziekenhuis. Als ik thuis was kreeg ik weeŽnremmers mee en als de buiken dan toch weer hard werden mocht ik weer aan het infuus. De groei werd goed in de gaten gehouden i.v.m. de eerste zwangerschap, maar daar ging gelukkig alles goed mee. Na 34 weken en 3 dagen mocht ik stoppen met de weeŽnremmers en na 35 weken werden onze jongens gezond en wel geboren met een gewone bevalling wat op zich als een verassing kwam, omdat de oudste met een keizersnee geboren was en de kans dan toch op 80% kwam dat dit weer zou gaan gebeuren. De eerste is alleen met de vacuŁmpomp gehaald, omdat ik geen persweeŽn had en zijn hartslagje ging dalen. Dit was erg vervelend want ik had het gevoel alsof hij er met handen en voeten van de arts zijn kant uitgetrokken werd. Toen hij was geboren ging nummer twee "zwemmen". Meteen toen ik dat zei ging de arts met zijn volle gewicht op mijn buik hangen om hem er als het ware uit te drukken.T oen ik hem vroeg waarom hij dat deed zei hij dat de baby anders misschien tussen mijn ribben vast zou komen te zitten door de ruimte die hij nu had en dan moesten ze als het ware nog mijn buik openmaken. Maar onze jongens waren gezond en wel ter wereld alleen had baby nummer twee een dik oog door nummer een. Misschien door het trappelen tijdens de bevalling.Z e wogen trouwens 2005 en 1950 gram wat niet verkeerd was voor mij. (1.68 en 50 kilo) en na twee weken mochten de knullen naar huis.
Ik kan nog wel meer vertellen over de periodes erna maar dat vertel ik wel een andere keer zoals vele ouders wel doen.
En trouwens Diana,g a zo door met jou site.

Groetjes van Patricia, trotse moeder van 3 zonen!

Op 29-11-2003 kreeg ik onderstaand mailtje binnen van een alleenstaande moeder, die haar verhaal kwijt wil:

Hallo allemaal
Ik ben een alleenstaande moeder van 4 dochters, waaronder een tweeling van 3. Alles wordt altijd makkelijk gezien vanuit de buitenwereld, de reacties van, oh dat is leuk een tweeling, dan kunnen ze fijn met elkaar spelen, en als je ze vraagt om de een dag te nemen dan krabbelen ze terug.
Het is gewoon heel erg zwaar, vooral omdat je het alleen moet doen. De tweeling is 2-eiig, totaal verschillend, ook hun karakters zijn verschillend het is niets anders dan gekat en gekibbel. Dan heb ook nog het probleem dat wat de oudsten willen, willen zij ook en dat botst natuurlijk vreselijk. Er is dus ook een schaduwzijde aan het hebben van een tweeling, het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Diegene die alleen een tweeling hebben en een fijne man hebben die ook meehelpt die dan nog zitten te klagen dat het zwaar is, die hebben juist een makkie. Voor de buitenwereld is het moeilijk te begrijpen, daarom is een site zoals deze ook geweldig, hopen dat hier wel mensen zitten die ook eens een verhaal aan willen horen zonder een oordeel te vellen en "goedbedoelde" adviezen hebben. Ik hou zielsveel van mijn kindjes en probeer het zo goed mogelijk te doen, maar soms wil dat gewoon even niet, ben toch ook gewoon mens, niet dan???? Die reactie van een jonge mama van 27 is terecht, hulp is inderdaad niet gratis, vooral als je het niet breed hebt is het niet te doen, ook voor als je wilt gaan werken wat ik dolgraag wil ,maar heb er wel ff 4 dat is haast niet onder te brengen en je betaald je scheel plus dat ik ze nog eens zelf op wil voeden ipv de crŤche of door de oppas, ze hebben het al moeilijk gehad ivm de scheiding en dan zo ook nog eens ergens dumpen omdat ik moet gaan werken......... dat vind ik nou walgelijk van het hele systeem van Nederland. En tuurlijk begrijp ik dat ze ook ouder worden, kan niet w8en tot de kleintjes ook naar school gaan, pas dan kan ik aan mijzelf denken................ben blij dat ik dan meiden heb heerlijk shoppen en stappen met ze als ze ouder zijn, blijf je zelf ook jong bij. Ik ben blij met me 4 meiden en wil ze voor geen goud missen, maar op moment is er een schaduwzijde hoop dat dat wordt ingezien en herkenbaar is voor mensen met tweelingen.

Wou dit even kwijt, doet me weer even goed.
Heel veel groetjes van een 38 jarige alleenstaande moeder met 4 prachtige dochters.

Onderstaande mail kreeg ik van Claudia op 02-12-2003, haar verhaal over haar tweeling:

Hoi, mijn naam is Claudia en ik heb een tweeling van 17 maanden. Twee meisjes en 100% twee-eiig.
Als aller eerst wil ik ook graag zeggen, dat ik het het mooiste geschenk vind wat je kan krijgen. Als ik soms op het kinderdagverblijf kom om ze op te halen, en ik zie de leidsters naar ze kijken en als ze bewonderd worden door andere ouders denk ik bij mezelf "Wonderbaarlijk, en ik mag ze gewoon mee naar huis nemen. Onvoorstelbaar mooi". Dat is ook mijn algemene indruk van een tweeling "Onvoorstelbaar mooi". Ouders van "maar" een kindje missen zo veel. Ze zien niet dat ze elkaar meer kusjes geven dan mama en papa en ze zien niet dat ze samen heel baldadig kiekeboe met de gordijnen spelen en ze zien niet dat ze alles met elkaar delen. Alles. Als ik mijn ene dochter 2 koekjes geef, gaat er standaard een koekje naar haar zusje en als ik maar een koekje geeft, vraagt ze nog een koekje voor haar zusje. Je moet er niet aan denken dat je dat allemaal moet missen.
Ik weet ook heel goed dat er zo veel mis kan gaan, en dat ik zo ontzettend geboft heb met alles. Perfecte zwangerschap gehad. Echt perfect. Standaard controles niet korter dan 2 weken op elkaar. Kindjes groeide goed, mooie bloeddruk, niet misselijk. Alles perfect. Het enige wat niet perfect was, maar wat ik niet als een nadeel heb beschouwt, is dat de meiden allebei in 'onvolkomen stuit' lagen en dus geboren moesten worden met een keizersnede (bij 38,5 weken). Ook erg ontspannend, als die van te voren gepland is.
Verrukt was ik over mijn 2 mooie meiden van 3160 en 3030 gram. Ze mochten bij mij op de kamer en na 2 dagen waren we alledrie thuis. Zo snel en goed als het in het begin allemaal gegaan is, gaat het nog steeds.
Marit kroop met ruim 6 maanden, kreeg met 8 maanden haar eerste tanden en liep (echt waar!!!) met 9(!!!!) maanden al. Erg snel dus. Eline deed het wat langzamer aan. Ze kroop met 8 maanden pas. Ging toen staan en liep met 11 maanden ook los. Nu (met 17 maanden dus) kunnen ze al echt rennen, klimmen de glijbaan op en roetsjen eraf en praten honderd uit. Weliswaar is veel wat ze zeggen nog onverstaanbaar, maar ook ontzettend veel verstaan we wel. Zo kunnen ze bijvoorbeeld al veel dierengeluiden maken (poes, ezel, hond, geit, schaap e.d.), maar herkennen ze ook zwarte Piet als die (op t.v.) voorbijkomt. Dan is het:"Piet Piet".
Ik kan ook niet zeggen dat ik het erg moeilijk gehad heb. Nee, eigenlijk niet. De meiden zijn ontzettend makkelijk en ik ben dat ook met hun. Ik denk dat het al heel veel scheelt als je je niet overal zo druk om gaat maken, bijvoorbeeld het niet leegdrinken van een flesje. Zolang er nog genoeg natte luiers waren, maakte ik met geen zorgen. En zie....het is allemaal goed gekomen. Ze zijn kern gezond en super snel.
Volop genieten dus. Van elke dag die ik met ze doorbrengen mag. Nog steeds kunnen spontaan de tranen in mijn ogen schieten als ik naar ze kijk, of als ze ontzettend lief doen tegen elkaar of als er een met wijde armen op me af gerend komt, me stevig omhelst en me lekker kust. Dat is toch alles waar het leven om draait. Wat willen we dan nog meer!

Onderstaande mail kreeg ik van Ester op 25-01-2004

Hallo Diana
Mijn naam is Esther Dekker en wij hebben op 25 September 2 mooie jongens gekregen.
Wat mij opvalt is dat er heel veel 2-lingen zijn maar dat iedereen het toch heel bijzonder vind.
Bij ons op het dorp worden we vaak er op aan gesproken als we lopen met de wagen, want iedereen wil dan toch wel even kijken en komt dan met hun eigen verhaal aan. Vaak doe ik een uur over een stukje van 20 minuten.
Bij ons zaten er 2-lingen in de familie maar dat het bij ons gebeurde was toch wel een grote verassing. Ik merkte al snel dat ik in verwachting was, ook al gaf de test het nog niet echt goed aan. ik voelde dat er iets anders was maar ja wat het dan is?
Het voelde niet zo dat er iets ernstigs was maar toch klopte er iets niet,
Na 11 weken gingen we naar de verloskundige en daar werd een afspraak gemaakt voor een echo. Toen ze de echo op mijn buik zette ( ja, ik had al snel een buik na 6 weken kon ik al geen gewone broek meer aan) zag ik het al meteen en ik zei tegen de verloskundige'' o , ik zie het al het zijn er twee, jeetje het zijn er twee) Eerst even rustig kijken zei,ze maar ik wist toen al genoeg.
Ik was blij dat mijn man bij me was want ik kreeg het toch even te kwaad. Natuurlijk was ik blij met het feit dat we er twee bij kregen, we hebben al een dochter die in december net 2 is geworden, maar het was toch even schrikken er schoten gelijk praktische problemen door mij heen. Hoe zou dat moeten met borstvoeding en met de auto want die werd dan te klein.
Na een paar minuten was dit over en konden we er even rustig over praten. Wat ik erg jammer vond was dat ik nu niet thuis kon bevallen en dat ik bij de gynaecoloog op controle moest. Hier zag ik erg tegenop.
Maar dat is allemaal erg meegevallen en als ik het over zou moeten doen doe ik het zo weer.
Alleen de zwangerschap daar moet ik niet meer aan denken,doordat ik al zo snel zo zwaar was kreeg ik al heel snel bekken klachten en rug klachten en liep al vanaf 12 weken bij de fysiotherapeut.
En we hadden natuurlijk ook zo'n heerlijke zomer zodat mijn benen wel van een olifant leken door al het vocht. Maar verder ging het gelukkig wel goed en met de jongens gelukkig ook.(we wisten niet dat het twee jongens waren en hadden dit ook niet verwacht)
Na ruim 35 weken kreeg ik pijn in mijn buik,ik wist dat dit geen weeŽn waren en schrok hier erg van.
In het ziekenhuis bleek het een kramp in mijn baarmoeder te zijn en ik moest het rustiger aan doen ( ik kon toen ook al bijna niets meer maar ja Stephanie was ruim 1,5 en had natuurlijk ook haar aandacht nodig.) Toen uit het ziekenhuis toch maar thuiszorg aan gevraagd want dit kon niet meer. Na herhaaldelijk aandringen bij de gynaecoloog mocht ik eindelijk worden ingeleid, na 37 weken en 4 dagen.
Ik was kapot om de 3 kwartier zat ik 's nachts op de po stoel en van slapen kwam dan ook weinig.
We hadden Stephanie de dag voor het inleiden al naar mijn zus gebracht zodat we dat 's morgens vroeg niet hoefden te doen en dan rustig naar het ziekenhuis konden gaan.
Maar om ongeveer 5 uur 's nachts braken de vliezen en werd de bevalling spontaan ingezet, de weeŽn kwamen na 20 minuten al om de 5 minuten dus raakten we snel naar het ziekenhuis. Daar was het zo druk dat er alleen een verpleegster af en toe kwam kijken en ik niet onder de douche kon want ik moest de banden om mijn buik houden om de jongens in de gaten te houden maar alles bleef goed gaan tot half 10. Ik moest aldoor al naar de w.c.
Maar toen werd het wel heel erg ik kreeg persdrang en er moest snel iemand komen, mijn man ging snel de gang op om een dokter te halen, na een paar minuten kwam hij aan toucheerde me en ik had al volledige ontsluiting. Ik kreeg snel een infuus en mocht toen gelukkig mee persen, na 8 minuten werd onze zoon Ryan geboren, wat een prachtig jochie, de pomp moest direct weer omhoog hierin ging ik in verzet ik was net bevallen van Ryan en wilde hem nog even vast houden en met het andere kindje ging nog alles goed dus wilde ik nog even wachten, dit mocht maar na een paar minuten ging de pomp toch weer omhoog.
Sven zat nog in zijn vliezen en ook nog boven in mijn buik, dus moest ik die eerst nog naar beneden persen, wat een vreselijke rotklus was dat, toen ik hem niet verder naar beneden kreeg werden zijn vliezen gebroken en kwamen zijn voetjes al eruit toen moest zijn lijfje nog, dit ging vrij snel alleen zijn hoofdje wilde niet en ze begonnen een beetje zenuwachtig te doen en riepen dat ik moest persen, toen ik ging persen hebben ze geholpen om zijn hoofdje te laten geboren dit was wel heel erg zwaar en met zijn bevalling heb ik het ook geestelijk best wel moeilijk gehad.
Gelukkig was Sven ook gezond en hadden we twee mooie jongens gekregen en konden we er samen nog een tijd van genieten, want het duurde door de drukte nog een tijd dat we naar de kraamafdeling werden gereden waar later de opa's en oma's en natuurlijk de grote zus en de tantes en ooms ze kwamen bewonderen.
Onze jongens 3400 gram en ook beide 51 cm lang geweldig!
Mijn schoonvader was die dag jarig dus had zo wel een heel mooi kado gekregen.

Dit is de eerste keer dat ik het verhaal opschrijf en zo komt het na 4 maanden allemaal weer na boven. Door de drukte ben je er minder mee bezig want, ja het is druk maar o wat is het toch ook leuk om voor ze te mogen zorgen en als ze naar je lachen dan vergeet je die slechte nachten (die er soms nog zijn doordat ze niet lekker zijn of door een prik) toch ook weer snel.

met vriendelijke groeten
Esther Dekker www.desloeierd@zonnet.nl 

Onderstaande mail kreeg ik van Tatjana op 27-01-2004

Hoi ik ben Tatjana een trotse moeder van een tweeling van een prachtige zoon en een dochter Justin & Jessie nu 13 maanden.
na 7 jaar ging onze grootste wens in vervulling. we waren zwanger met behulp van IVF de twee de poging was het raak. we waren echt dolgelukkig.maar toen we met de eerste echo hoorde dat het een tweeling was kon het geluk niet op. met een pretecho bleek ook nog dat het een jongen en een meisje was.ons geluk kon niet op. ik voelde me kip lekker.
met 27 weken werd ik opgenomen in het ziekenhuis. met harde buiken en een blaasontsteking. na 2dagen mocht ik na huis. dat ging een week goed ik kreeg enorm veel pijn in mij onderbuik. blaasontsteking dacht ik. 's avond toch maar naar het ziekenhuis. daar zeiden ze ook blaasontsteking. maar ik had zoveel pijn. dit kon niet goed zijn.
toen besloten ze toch maar verder te kijken. we kregen de schrik van ons leven ik bleek 7cm ontsluiting te hebben. maar dat kon toch niet ik was pas 28 weken. we kregen te horen dat onze kindjes die avond geboren zouden worden. om 23.45 uur kwam onze zoon ter wereld 1080 G en om 23.56 kwam onze dochter 1060 G ter wereld. ze werden gelijk weggehaald. in een blik heb ik gezien hoe klein ze waren. na een uurtje mocht ik naar ze toe. wat ik toen zag is onbeschrijfelijk. daar lagen onze kinderen aan de beademing en allerlei slangen. er kwam een kinderarts uit utrecht de kinderen halen. ze zijn in tilburg geboren. 's nachts zijn wij er achter aan gegaan.
in utrecht aan gekomen ik wou gelijk naar me kinderen maar dat kon niet. 's morgens gelijk naar de kinderen mijn man is er niet die moest thuis de kinderen aangeven.
ik ben naar de couveuseafdeling gebracht. ik schrok weer wat is dit nou dacht ik. ik zag me kinderen niet eens te liggen met al die slangen. er kwam een arts naar me toe en die vertelde dat we nog een lange weg te gaan hadden. mijn man en ik besloten dat we dicht bij de kinderen wilden zijn. we gingen maar het ronald mc Donald huis. tegen over het ziekenhuis.
weken gingen voorbij er bleek geen eind aan te komen. in een gesprek met een arts werd ons duidelijk dat het niet goed gaat met justin & jessie.
Ze krijgen nog te veel zuurstof. weken later gaat het beter met heel veel bergje op en bergje af.(echt veel) de terugreis na tilburg werd voorbereid.
na 8 weken wk .terug naar tilburg ik vond het dood eng. maar we werden goed opgevangen.
daar zijn ze nog 6 weken geweest. en dan na al die weken naar HUIS. dat was feest onze kanjers zijn thuis.
ze zijn nu 13 maanden en ontwikkelen de eigen goed een kleine achterstand maar dat is alles.
dit is nog maar een klein verhaaltje. ik kan wel uren praten over die twee. ik ben dan ook ontzettend TROTS.

groetjes Tatjana.

 

 

Klik hier als je een e-mail wilt sturen.