Je hoopt altijd dat je er nooit mee te maken zult krijgen, maar het hoort wel bij de realiteit. Zeker als je zwanger bent van een meerling. Daar ben ik mij heel bewust van geworden en de vraag naar dit onderwerp was ook best groot en ik vind het moedig en fijn voor lotgenoten dat onderstaande verhalen ingestuurd zijn.

Als het misgaat is een ruim begrip op deze site, hiermee bedoel ik niet alleen het overlijden van een kind(eren),  ook handicaps bij kinderen, maar zo ook problemen bij de moeder, of problemen tijdens en na de zwangerschap. Onderaan de pagina vind je een lijstje met  links.

 

Onderstaan mailtje kreeg ik van de ouders van Lars en hoe u hun kunt helpen om voor Lars een hyperbare zuurstoftherapie te bekostigen  (geplaatst 17-02-06)

Beste redactie,
Lars is ons vierjarige zoontje. Hij is samen met zijn broer Kjeld na 26 weken en 5 dagen geboren. De agpa-score van beide heren was uitermate goed. De artsen waren zeer positief ondanks de vroeggeboorte.

Met Kjeld ging het allemaal behoorlijk voorspoedig maar helaas heeft Lars in het ziekenhuis twee virussen opgelopen waardoor hij spastisch en doof is geworden. Deze dubbele handicap brengt met zich mee dat hij geen gebaren kan maken. Het is dan ook heel moeilijk om met hem te communiceren. Ook kan hij niet lopen, zelfstandig zitten, spelen of eten. Kortom, het leven van Lars is erg beperkt.

Er bestaat sinds kort een kliniek in Zwijndrecht die een therapie heeft die voor Lars uitkomst kan bieden. Deze therapie heet hyperbare zuurstoftherapie. Hierbij wordt in een afgesloten ruimte 100% zuurstof gegeven, terwijl het lichaam onder verhoogde druk komt. Hierdoor krijgen hersencellen een jumpstart . Hoe jonger dit gebeurt, des te groter de kans op verbetering. Voor Lars is het dus nog niet te laat. Hij heeft kans op herstel, maar dan moet hij snel geholpen worden. Deze therapie kost echter heel veel geld! En de verzekeringen vergoeden deze therapie niet.

U KUNT LARS HELPEN!

Door in te loggen op www.stichtinglars.nl  hopen wij dat u een goed beeld krijgt en dat u dit initiatief een warm hart toe wilt dragen. Wilt u helpen door middels uw blad landelijke publiciteit aan deze stichting te geven?

Namens Stichting Lars danken wij u bij voorbaat voor uw hulp en inzet.

Met vriendelijke groet, Harm en Ilvy Winter

Harm en Ilvy Winter
Wagenmaker 8
3401 TD IJsselstein
030-6871060
info@stichtinglars.nl

 

 

Onderstaand verhaal mocht ik gebruiken van Petra, over haar twee overleden zoontjes, dit verhaal, maar ook links zijn te lezen op haar website. www.brunssum.net/~brekelma 

Ik ben Petra Brekelmans (oprichtster van de tweelingengeltjes list: www.egroups.com/tweelingengeltjes), brekelma@brunssum.net
Bouwjaar '69, en sinds 2 september 1994 getrouwd met Arthur, ook bouwjaar '69. We kennen elkaar van maart '88. 

Op 10 februari 1998 heb ik een test gedaan en toen bleek dat ik zwanger was! Op 16 oktober zou ik uitgeteld zijn.
Tijdens de eerste echo (met 12 weken zwangerschap) bleek dat we een tweeling zouden krijgen. Dit is echt het mooiste wat me ooit verteld is, want van kinds af aan heb ik me een tweeling gewenst!! Echter na 23 weken zwangerschap ging het 'goed' mis. 

Vrijdag 12 juni begon de hele ellende. Of eigenlijk al op donderdagavond, maar dat wist ik toen nog niet. Ik had die donderdagavond namelijk wat bruinige afscheiding en ik dacht nog dat dat wellicht niks te betekenen had, ik had een vrij drukke week achter de rug, en diezelfde dag ben ik met mijn moeder flink gaan winkelen. En hier was ik nogal moe van. Dus daar verder geen aandacht aan besteed. Echter vrijdagmorgen zag ik ietwat bloedverlies. Toen heb ik direct de verloskundige gebeld. Ik had ook 's nachts zo'n pijn in mijn onderbuik gehad, ik dacht nog dat ik last had van 'rekkende banden'. De verloskundige vertelde me dat ik die dag maar niet moest gaan werken, gewoon rustig aan doen. Plotseling werd die pijn die ik al 's nachts had gehad, veel erger, echt vreselijke pijn. Achteraf weet ik dat die hevige pijn, die krampen, weeŽn zullen zijn geweest. Nog geen kwartier na het telefoontje met de verloskundige, om 08.45, voelde ik een flinke 'knak' in mijn buik. Direct erna verloor ik naar mijn idee flink wat vruchtwater. Ondanks dat het mijn eerste zwangerschap was, wist ik wat er gebeurde. Ik was er ook vrij rustig onder. Ik had het idee dat wanneer we eenmaal in het ziekenhuis waren aangekomen, alles wel goed zou komen, dat zie je immers vaak genoeg op t.v.?

Vliegensvlug toen naar het ziekenhuis. Ik wilde niet in een rolstoel, maar na een paar schuifelende pasjes verloor ik weer zoveel vruchtwater dat ik erg angstig werd. Arthur vroeg snel om een rolstoel, een verpleegkundige ging met ons mee naar de echokamer. Op de echo voelden we ons enigszins gerustgesteld, omdat we zagen dat beide kindjes nog leefden!! Echter het water van een kindje was gebroken! Gelukkig zat er nog voldoende water, zeiden ze ons, ook dat dit vruchtwater steeds vernieuwd wordt. Er zat ook een rare 'verzakking' in dat vlies, later bij een inwendig onderzoek bleek dat daar ook veel vruchtwater in zat. Dit verloor ik tijdens dat bewuste onderzoek. Uiteindelijk werd ik toen naar een verloskamer gebracht waar gewacht werd op wat de gynaecoloog zou besluiten. Dit was een heel moeilijk moment, gaan ze me hier houden om te vechten samen met onze jongens, of doen ze helemaal niks. Gelukkig werd ik toen aan de remmers gelegd.

Ik kreeg nogal snel last van de bijwerkingen van de weeŽnremmers. Zaterdag 13 juni was het zo erg dat ik het eigenlijk niet meer zag zitten. Arthur wel, van ieder 'positief' woord werd hij weer superpositief. Ik kon me echter niet voorstellen dat een kindje na een zwangerschap van 25 weken een volwaardig bestaan zou kunnen gaan hebben, laat staan 2 kindjes van 25 weken. Want ons werd gezegd dat wanneer ik eenmaal 25 weken zwanger zou zijn, de kindjes levensvatbaar zouden zijn. Maar op die dag vroeg ik me wel 100 keer af wat levensvatbaar zou betekenen. Voor ons en voor onze tweeling. Wat houdt dat in, levensvatbaar, gehandicapt of gezond? Je weet het niet, je kunt er alleen maar naar gissen. Ik zag het die dag totaal niet meer zitten, ik zei de heren doktoren dat ik van de remmers af wilde. De dokters waren toch al niet erg positief. Ik denk nu achteraf omdat er 'maar' een vlies gebroken was wilden ze er alles aan doen om niet ook het andere kindje te verliezen. Terwijl ik graag natuurlijk allebei wilde zien opgroeien. Maar nadat we met weer een andere gynaecoloog hadden gesproken, hebben we toch besloten dat we ondanks alles ermee door wilden gaan. We wilden niet moeten leven met de gedachte dat we bewust het leven van onze zoontjes op het spel hadden gezet. Want het zou immers ook goed kunnen aflopen. En we wilden al het mogelijke doen om ze te redden. Om ze te zien opgroeien tot kanjers van jongens. Die zaterdagnacht had ik met heel veel pijn, weeŽn om de 2 minuten. Ontsluiting van 1 ŗ 2 cm. Het was niet te harden. Vreselijk veel pijn. En die angst die op je af komt. Die onwetendheid gaat op een gegeven moment ook parten spelen. Toen hebben ze het medicijn verhoogd qua dosis, extra zetpillen, omdat ik eigenlijk al op het maximum zat vanwege de hartkloppingen!!

Maandag 15 juni bleek een hele goede dag, weinig tot geen contracties. Dit gaf ons weer eens heel veel hoop. Maar we wisten ondertussen al dat dit van het ene op het andere uur kon omslaan. De hoop dat wellicht Timo het zou redden werd om 20.30 uur de kop in gedrukt. Ondanks alle goede zorgen van het personeel, van Thuur, en ondanks mijn bedrust mijn goede bedoelingen en weinig tot geen inspanningen, ondanks mijn bedrust ging het mis!! Ik voelde weer een soort 'knak' minder hevig als de eerste keer. Ook zijn water brak, gepaard met heel veel bloedverlies. Dit kon gewoon niet goed zijn! Tot woensdagavond ging dit zo door.

Er werd weer een echo gemaakt, gelukkig beide kanjers leven nog, maar wat liggen ze stil, vreselijk stil.
(Wat een verschil met de 'pretecho' die we een 2 weken eerder hadden gemaakt, en waarop totaal helemaal niks, aan onze jongens mankeerde. Wat waren we gelukkig dat toen alles goed was, en dat ze flink gegroeid waren ten opzichte van de eerste echo.)

Aan de ene kant die vreugde dat ze nog leven, dat ze willen leven? En aan de andere kant dat verdriet, want stiekem weet je dat dit alles het begin van het einde kan/zal zijn. Arthur was gelukkig vanaf vrijdag 12 juni niet meer bij me vandaan gegaan, hij mocht blijven slapen, eten alles. En daar was ik heel blij mee, want hij heeft me echt erdoorheen geholpen. Hij heeft me gewassen, van alles aangegeven, eten gevoerd!!, de po aangegeven, na iedere plas ontsmet, echt hij heeft dingen gedaan waarvan ik helemaal niet verwacht had dat hij ze zou doen. Telkens mijn verband verschonen!!
Als je dan daar zo ligt met al dat bloedverlies en waterverlies, kan je maar aan een ding denken, laat het toch afgelopen zijn, dit kan nooit meer goed komen voor die knulletjes!! 

Aangezien ik volledige bedrust had gehouden was toch het water gebroken van onze tweede jongen. Dit was zo'n domper op al onze goede bedoelingen. De dag erna mocht ik dan ook van het verplegend personeel zelf naar het toilet, een blokje om, heel rustig, maar het mocht. Maar wat een angst als ik op het toilet zat, ik was zo bang dat ik een van onze jongens in het toilet zou vinden. En lopen? Dat ging totaal niet, pijn, heel veel vreselijke pijn. Milan was inmiddels zo ver ingedaald dat zijn lijfje (beiden lagen in stuit) heel erg drukte op mijn schaambeen. Het was een hel.

Het iedere keer zo hard als je ze nog voor hun leventje ziet vechten en als je dan als moeder alleen nog maar kan denken: jongens, geef het toch op, jullie krijgen toch zo geen eerlijke kans! Ik heb ze bijna dood gewenst!!! En dit doet zo'n pijn om dit te beseffen, dat je ze de dood in gewenst hebt!! Ik gunde ze een goed, gezond en gelukkig leven, want tijdens die pretecho bleek ook dat alles er op en er aan zat, geen afwijkingen NIKS!! En nu dit, gezonde kindjes die geen kans hebben gekregen!! Ze hebben een heel ongelijk gevecht aan moeten gaan, een gevecht veel te zwaar voor hun. Een gevecht zo groot onmogelijk voor zulke kleine ventjes om dit te overwinnen.

Woensdagavond, floepte er 'beneden' iets uit, bleek dat dat een gedeelte van een navelstreng was. Hier zat geen leven in! Toen hebben ze gelijk de remmers uitgeschakeld. Dit betekende dat het kindje of wellicht beide kindjes dood waren?!? Het is heel, heel hard als je dan denkt: laat ze rustig ingeslapen zijn! Echter op de echo lieten ze nogmaals zien dat ze wilden leven! Hoe hard kan het leven zijn? Het ene horrorscenario na het andere passeerde ons: een niet-ontwikkeld 3e kindje, een 3e circulatie, een 'monstertje: ze konden namelijk hetgeen ze 'voelden' en zagen niet met elkaar verenigen en dan ook nog het feit dat er geen leven geconstateerd werd in de navelstreng. Op de echoband die wij toevallig bij ons hadden hebben ze alles nogmaals goed nagekeken, ze konden echter niks 'raars' ontdekken. Toen maar zo blijven liggen, met 'geboren' navelstreng. En maar huilen, en hopen en smeken en bidden!

Donderdagmorgen 07.30 uur weer een echo. Onze kanjers hadden het opgegeven!! Het plaatje wat we zagen was nog veel stiller dan al de andere stille echo's,hun hartje klopte niet meer, ze waren dood. VERDRIET VERDRIET VERDRIET. De ongelijke strijd was gestreden, ze hadden verloren, wij hadden verloren, we hadden alles verloren. Onze kinderen, onze toekomst.

Maar het was allemaal nog niet over, nee, het begon nog eens opnieuw alle ellende, nog meer ellende, de bevalling! Ik had geen ontsluiting, geen weeŽn, helemaal niks! Nu moest ik het hebben en komt het niet. Ik werd heel boos, boos op alles, maar o zo boos op mezelf. Wat liet mijn lichaam me in de steek, alweer. Ik smeekte om een keizersnee, maar voor mijn verwerkingsproces bleek het beter om alles zelf te doen.

Wachten, persen, trekken, draaien en wat nog meer. Uiteindelijk na veel pijn en moeite is onze Milan in stuit geboren, we hadden jammer genoeg nog maar een naam waar we voor de volle 100% achter stonden. We hadden altijd gezegd het eerste jochie dat geboren wordt heet Milan, voor de tweede hadden we een naam maar we waren nog niet zeker van de naam voor ons tweede kindje, maar aangezien het uiteindelijk allemaal zo snel is gegaan, hebben we ons 2e kindje toch maar die naam gegeven

Toen ik Milan in de armen hield, was ik ondanks alles alles vergeten, ik had mijn jochie in mijn armen, ons kindje! Ik voelde me toch heel trots, hij was zo mooi en voor de duur van de zwangerschap vrij groot zeiden ze: 29 cm., 460 gr., 08.50 uur geboren. Timo was nog niet ver genoeg ingedaald, dus kreeg ik weeŽn opwekkers toegediend. Toen Timo half geboren was, zijn beentjes en 1 armpje, mocht ik niet meer persen omdat de baarmoedermond om zijn hoofdje zat, toen moest gewacht worden tot de opwekkers hun werk gingen doen, dit leek een eeuwigheid! Dit is toch iets voor een griezelfilm kon ik alleen maar uitroepen!! En zo heb ik meer dan een uur moeten liggen, de weeŽn opwekkers werkten niet!! Milan dood in mijn armen en Timo dood en half geboren. Uiteindelijk is Timo om 10.07 uur geboren, 30 cm., 480 gr. Toen ik hem zag, schrok ik een beetje, zijn mondje en neusje waren wat omhoog geduwd, hij had immers klem gezeten in mij!! (Ze konden toen niet veel doen omdat de baarmoedermond om zijn hoofdje zat, als ze dan zouden trekken of ik persen dan zou die ook nog beschadigd raken.) Ook hij was heel mooi. Ze leken allebei wel op elkaar. Timo was alleen wat 'dikker' leek wel, hij had wat zoals ik het noem 'spek' armpjes en beentjes echt al met wat 'vlees' erop.

Het zijn onze kindjes, ik ben er heel trots op dat ik ze heb! Omdat ik heel veel bloed heb verloren voor, tijdens en na de bevalling, viel ik vrij snel na de geboorte van Timo flauw. Ze hebben me heel snel naar de o.k. gebracht, om te curetteren, want de placenta kwam natuurlijk ook niet vanzelf. Tijdens de curettage heb ik toen 3,5 liter bloed verloren tijdens 10 minuten!! Ik heb nog kritiek gelegen.
Gelukkig had ik om algehele verdoving gevraagd. Ik zag me al een ruggenprik krijgen en dan ook nog de pech dat ze me een zenuw beschadigen! Zo 'nuchter' kon ik ook nog ondanks alles denken.

Toen ik weer op de kamer was, hebben we met naaste familie afscheid van Milan en Timo genomen!! Foto's gemaakt, vastgehouden, geknuffeld, bewonderd. Ze waren heel mooi, volmaakt, alles erop en eraan. Uiteindelijk hebben ze ze veel te snel meegenomen voor onderzoek. Maandag 22 juni hebben wij in de kapel van het ziekenhuis afscheid van ze genomen. We hebben ze samen in een heel klein wit kistje laten leggen. Een mooi groot lichtblauw bloemstuk sierde het kleine kistje. De schok is groot als je de ruimte binnenstapt en een heel klein wit kistje ziet staan. Het klopt niet, het past niet. Het is heel wreed. We zijn zelf niet aanwezig geweest bij de crematie, de begrafenisondernemer heeft ons wel het tijdstip van crematie door gegeven. Hij heeft ervoor gezorgd dat, zodra de as was vrijgegeven, we Milan & Timo eindelijk thuis zouden krijgen.

Update: na sectie is gebleken dat Milan & Timo kerngezonde kereltjes waren......

De tijd die volgde was emotioneel zwaar. Je hele leven ziet er in een klap totaal anders uit. Je bent je toekomst kwijt. Je moet door, maar je weet niet hoe. Mensen proberen met allerlei goed bedoelde woorden je een beetje te troosten. Maar veel van deze woorden komen keihard aan. Ze doen pijn, maar mensen begrijpen niet dat ze je pijn doen. We zijn onze kindjes verloren, en daarnaast ook nog de nodige mensen om ons heen. Doordat ze ons niet wilden begrijpen, zich niet de moeite deden om onze meningen te respecteren. Dat heeft ons heel veel extra verdriet gedaan. Maar toentertijd hebben we voor onszelf gekozen, en nog steeds voelt dat heel goed. Voortdurend word je heen en weer geslingerd tussen gevoelens. Het is de moeilijkste tijd geweest in ons leven, maar we hebben deze tijd doorstaan door veel te praten over onze gevoelens met elkaar en ik met lotgenoten. Hierdoor weet je dat je niet alleen staat in je verdriet.

Inmiddels zijn we naast onzichtbare ouders van de mooiste jochies, trotse zichtbare ouders geworden van de allermooiste dochter. Na een bevalling van 5Ĺ uur (van ontsluitingsweeŽn tot en met de uiteindelijke geboorte) is onze dochter Esra kerngezond op 2 juni 1999 thuis geboren. We genieten van elk moment samen met haar. Ze is ons grote wonderkindje.

Petra Brekelmans
Mama van 4, waarvan 2 in de hemel.

Inmiddels ben ik op 17 mei 2002 weer trotse zichtbare moeder geworden van onze derde zoon en vierde kindje. Hij is geheel onverwacht via keizersnede ter wereld gekomen, dit omdat hij zich in de laatste week van de zwangerschap nog heeft gedraaid. Vanwege zijn hoge geboortegewicht (uiteindelijk 5000 gram!) en 4 cm ontsluiting leek het de vk verstandiger om hem te halen. Door de komst van ons vierde kindje is ons geluk uitgebreid en ons gezin compleet.
Zou je mijn verhaal hierop willen aanpassen en afsluiten met: mama van 4 waarvan 2 in de hemel?

 

Hallo,

Ik ben op zoek naar een Nederlandse vereniging van tweelingen, waarvan de andere helft is overleden.
Ik ben in 1948 geboren en mijn eeneiige tweelingzusje is tijdens de geboorte overleden.

Weet u misschien of er zo'n vereniging bestaat in Nederland en als dat zo is wilt u mij dat dan berichten?

Bij voorbaat hartelijk dank,
Christie Gialtema, e-mail adres: gjaltema73@zonnet.nl 

 

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Joyce,

Goedemiddag,

Ik ben de trotse moeder van Pepijn & Thijmen. Zij zijn geboren op 27 december 2000.
Ik heb ze op een paar dagen na 40 weken uitgedragen en ze waren bijna 3 kg. Ik was 31 december uitgerekend. Ze zijn tenslotte toch nog met een keizersnede gekomen. Achteraf ben ik daar heel blij om, want Thijmen heeft een schisis oftewel een volledige hazenlip.
Misschien zijn er nog meer ouders waarvan 1 van hun kindjes een handicap heeft en hoe zij daar mee omgaan.

Gelukkig gaat het heel goed met hum en zal hij waarschijnlijk in juni of juli geopereerd worden aan zijn lip en neus.
Voor meer informatie over de schisis kan je kijken op www.schisis.nl 

Thijmen is inmiddels geopereerd. Het is echt heel mooi geworden. Hij is 9 september 2001 geholpen in het Antonius ziekenhuis.

Ze mogen me altijd mailen. mel@m-jong.demon.nl 
Groetjes Joyce de Jong

 

 

Onderstaand mailtje kreeg ik van Jeannine,

Hallo,

Ik ben zelf in verwachting van een tweeling en het ontbreekt in de media nogal eens over medicijngebruik als je in verwachting bent van een tweeling en zoals ik die antidepressiva slik. Ik wil graag een vrolijke moeder zijn na de bevalling.
Je wordt moeilijk geaccepteerd door de omgeving, werk, het is een groot taboe, vooral als je opgenomen bent geweest en mijn 2 kinderen, geboren uit mijn 1e huwelijk,  zijn zelfs toegewezen aan mijn ex. 
Dus ik heb behoefte aan contact met mensen die een (postnatale) depressie hebben gehad en niet kortdurend, maar lange tijd ermee geworsteld hebben en die toch besloten hebben om kinderen te (nemen) krijgen en dan te horen hebben gekregen dat ze inverwachting zijn van een tweeling.
Ik heb ook vaak opmerkingen van de omgeving die zei dat ze er moeite mee hebben dat ik nog een keer zwanger ben geworden, zelfs de dokter vroeg of ik het niet liever wilde weg laten halen.

Aan de stichting Selene (www.selene.nl) heb ik op het moment niet zoveel, misschien dat dat nog komt.
Ik wil graag serieuze reacties, aangezien ik veelal wordt beschouwd als het zielige eendje en dat ben ik zeker niet, alleen ik ben een beetje bang. Jij zou dat toch ook zijn? Op het moment heb ik een vriend die naar me luistert, maar ik denk soms: is hij wel gelukkig met mij? Ook ben ik pas verhuisd naar een groter huis, heel fijn natuurlijk, maar toch ook weer beangstigend.
Maar ik vecht door.

Jeannine Verweij e-mail: walter@freeler.nl 

 

Onderstaand is het verhaal van Sandra, die een drieling kreeg en daarnaast ook  nog het hellp-syndroom! 

ppppffff, de traantjes rollen over mijn wangen!
Wat voelde ik me lang alleen, ik bedoel ook ik had HELLP! ja help? er was nooit help!
Ik stel ons even voor, ik ben Sandra 32 jaar woon samen met Leon 29 jaar, we zijn nu ruim 8 jaar samen en we zijn gelukkig trotse ouders van onze kerngezonde spontane drie-eiige-drieling, geboren op 22 december 1994,...........
het was 7 december 1994 dat ik voor de 2 wekelijkse controle de gynaecoloog bezocht samen met Leon zoals gewoonlijk nerveus, en meestal opgelucht na zo'n bezoek, maar dit bezoek was anders. Het was inmiddels routine geworden bloeddruk meten, wegen, etc.Ik dacht, zo nu lekker weer naar huis, maar nee ik moest blijven!!! Ik zei de arts nog even naar huis te gaan om nog wat op te ruimen en dergelijke, ook ik had last van de gebruikelijke zwangerschapsprikkels zoals ramen zemen enzo, maar nee ik moest per direct in bed a la minute, vanaf dat moment ging ik als een verdoofde soort robot, op een met van die 'harde lakens' bedekt bed liggen, ik mocht nog wel gaan plassen op toilet en dat was het. Ik lag gekluisterd aan mijn bedje!

Maar waarom eigenlijk, ik voelde mij niet zieker als anders, vanaf het begin was ik moe, misselijk, rugpijn, bandenpijn, dieet, maar goed ik droeg een drieling, dus ik dacht dat hoort gewoon zo.
De rede van mijn directe opname werd verwoord als: te hoge bloeddruk, okť ik deed mijn best mij rustig te houden, hield mij aan een nog strenger dieet te houden en echt in dat bed te blijven op de hoop weer naar huis te kunnen!
Nou dat verliep even anders, na 3 dagen verblijf kon ik alleen nog huilen, huilen van de pijn, de vrolijk zwangere moeders om mij heen in de zaal werden angstig van mij, ik huilde en huilde maar hele nachten lang ik sliep soms 2 uurtjes, met behulp van een zwak slaapmiddeltje, en werd dan weer wakker van de pijn, mijn buurvrouw op zaal ook zwanger van een drieling reed mij soms even stiekem door de gang in een rolstoel midden in de nacht om even bij te komen van het liggen, de lieverd, want zelf was ze ook al ontzettend zwaar.

Na een weekje van iedere dag bloed prikken bloeddruk meten, medicijnen, weeŽnmeters, injecties tegen inmiddels opgelopen trombose, enz. dacht ik echt dat ik zou sterven, verschrikkelijk maar waar. Ik had de zuster soms door elkaar willen schudden "help me, help me", maar had de kracht er niet voor.Ik voelde me dan ook de koningin te rijk toen ik na een week een kamer alleen kreeg, daar kon ik huilen zonder andere aanstaande moeders, vaders, oma's enz. tot last te zijn, en ach mijn vriend, hij was nog maar 23 jaar, zag eruit als een oude man, van de zorgen om mij, want voor de duidelijkheid met onze kindjes ging het prima, die groeide op schema daar was niks mis mee in mijn kolossale buik, met dat tengere lichaam er om heen, ik woog voor de zwangerschap 58 kilo, uiteindelijk, schrik niet,....83 kilo dat was een week voor de bevalling!!!
Er waren bezoekers wat erg beperkt was natuurlijk die mij eng vonden, mijn benen waren net luchtkussens vol met vocht, mijn buik een luchtballon rondom, nee de oude San was ik zeker niet, had ook het gevoel dat dat nooit meer goed kwam, ik zag ook geel, vroeg af en toe om een spiegeltje die ik dan snel weer teruggaf!
20 december kreeg ik alvast een infuus aangebracht althans de naald ervan, ik vroeg waarom en het antwoord was als voorzorg, want zei de zuster je bent toch wel erg ziek!!!
Ik schrok, [stom hť?] nog steeds was ik in de veronderstelling dat mijn bloeddruk wat hoog zou zijn en de andere klachten vernam ik als normaal bij een drielingzwangerschap!
22 december, mijn privť-kamer was inmiddels een beetje versierd met wat kerstballen, bijzonder was de bal met de tekst "baby's eerste kerst" Ik had dus sterk het gevoel ondanks ik pas 7 februari 1995 was uitgerekend dat wij voor de kerst verlost zouden worden van dit drama, het was ook die dag dat ik voor het eerst sinds mijn verblijf in het ziekenhuis mijn eten lekker vond smaken, ik at zuurkool weliswaar zonder zout maar goed ik genoot, voor zover mogelijk.
2 happen had ik genomen, 'paniek om me heen artsen kwamen binnen, mijn kamertje was vol van witte jassen, mijn infuus werd aangekoppeld mijn bord onder mijn neus vandaan getrokken, kreeg een injectie om kalm te blijven en slikte nog niets vermoedend mijn hapje zuurkool door, waarop de arts vroeg of ik veel gegeten had? ik zei, "nee, net 2 happen!", en vroeg wat er in Gods naam ging gebeuren? het verlossende kwam,.....we gaan je kindjes halen, het is tijd!
OH riep ik en mijn man? weet die daarvan? die gingen ze proberen te bereiken wat nogal lastig bleek? Ik ging onder zeil zonder te weten of hij erbij zou zijn, zachtjes hoorde ik een stem die zei "Mevrouw u bent moeder van 2 dochters en 1 zoon, gefeliciteerd" ik viel weer weg, werd in paniek weer wakker en vroeg meteen of leon er was? "ja" zei ze hij wacht in de gang met smart op jou en is al bij jullie kindjes geweest" mijn eerste gelukstraantjes vloeide over mijn wangen, wat nog net wangen waren [mager gezichtje], ik werd naar de gang gereden en daar kwam de vader van ons kroost aan rennen! ik voel weer wat ik toen voelde, hij vertelde mij dat hij nog zo boos was geweest op meerdere artsten omdat hij absoluut niet bij de bevalling mocht zijn c.q. keizersnede, maar de boosheid was verdwenen in geluk.want hij had de kleintjes al gezien!
.........pas toen inmiddels weer op mijn privť-kamertje, kreeg ik de klap,.....de "verlossende gynaecoloog" samen met Leon vertelde mij toen pas dat ik het "HELLP-SYNDROOM" had, het wat? vroeg ik? en daar volgde de uitleg, het gevaar, de symptomen, de nazorg, mijn lampje ging branden, ik begon te begrijpen waarom er zo om me heen gerend werd, waarom ik alleen op een kamertje lag, waarom ik zo veel pijn had, waarom Leon zo overdreven bezorgd was, waarom ik bijna geen bezoek kreeg, enz.  enz.......ik mocht het niet weten om dat ik me al te druk maakte.
Er volgde nog 3 dagen een katheter, moest een bepaalde hoeveelheid plassen, werd voor de keus gesteld om een bloedtransfusie te nemen, of een lange weg naar gezond bloed, na overleg met Leon hebben we voor de transfusie gekozen om sneller te herstellen [dachten we].

Daar lag ik dan in mij inmiddels vertrouwde bedje te kijken naar kindjes, op een monitor, ik mocht nog niet naar ze toe!
Slopend was dat. om de 10 minuten zag ik een ontzettend kleine baby aan slangen, draden, naalden, in een toen nog eng klein glazen doosje liggend op een schapenvelletje, af en toe gingen er 2 oogjes open of bewoog er iets!
Het was en is onbeschrijfelijk wat je dan voelt!
Mijn eerste gedachten waren, dat is niet van mij! ze houden me kalm! en laten me een video zien van willekeurige baby's!
begrijp, ik had mijn kindjes nog niet gezien!!!! Niet gevoeld! Niet geroken! niets!
Pas  na het laatste bezoek op 22 december [de geboortedag] kreeg ik deze monitor! Leon was thuis en ik keek en keek!
gelukkig mocht ik de volgende morgen [ heb wel de boel verstoord omdat ik eiste direct naar beneden te willen] niet zo gek toch?
op een brancard, werd ik de couveusekamer in gereden, een golf van energie ging door mijn lichaam, de pijn was weg!!!!
ik opende zonder te vragen het ronde raampje bij de couveuse waar ik voor gereden werd het was 'Loraine' ik betaste haar zachtjes, rook aan haar, en genoot met dikke tranen, zo volgde de tweede couveuse daar lag 'Jordy' , sprekend zijn vader!!! de laatste 'elora na deze ontmoeting met mijn eigen vlees en bloed toen pas geloofde ik het,....ze leven!!! alledrie!!! en kerngezond, ze ademde zelf, deden het fantastisch zeiden de artsen iedere dag weer.
ik mocht 30 december naar huis mijn bloed was in orde, oud en nieuw vierde we met z'n tweeŽn, zonder kindjes, maar die waren in goede handen, op 27 januari de verjaardag van Leon mochten ze alledrie naar huis.
dan begint je leven op nieuw een regiem word nageleefd, en dat verliep goed.

Op dat ene na dat gene waarom ik dit verhaal schrijf, ik was ziek, maar ook weer beter, volgens de geneeskunde en volgens familie vrienden enz. het HELLP-SYNDROOM ? wat is dat?
vroeg iedereen! de reacties waren verbazingwekkend maar onderschat, niet gek natuurlijk wij zelf wisten niet eens wat het nou eigenlijk precies was?
Nu inmiddels bijna 7 jaar verder, ben ik nog iedere december maand depressief, verdrietig, in mijn eentje, niemand heeft er last van, niemand behalve Leon weet ervan, ik doe het op mijn eigen manier, te weten dat je eigenlijk hartstikke dood had kunnen zijn, is zo makkelijk niet te verwerken!
ondanks 3 gezonde, prachtige kinderen.
klinkt vreemd, dat weet ik, ik kan er mee leven, maar draag het voor altijd bij me en dit verhaal openbaar ik voor het eerst omdat ik nog nooit iemand had gesproken die het ook had meegemaakt, ik wilde me niet aanstellen, niet de aandacht trekken, het in mijn eigen opbergplekje stoppen,op dat plekje zit het goed! het maakt me ook weer sterk als het even tegen zit denk ik,.........ook dat heb ik overwonnen dus dit ook!!
Ik hoop dat diegene die dit lezen begrijpen wat ik dan denk.
Ik ben een bevoorrecht mens met een wereldvent/vader en 3 kanjers van kinderen, dat staat voorop.

Voor een ieder die dit ook heeft meegemaakt of het nu heeft? Wees sterk!!! Het kan!!! Probeer begrip te bereiken bij lotgenoten want een leek snapt er weinig van, begrijpelijk ook want je moet echt zoeken om te ondervinden of er  Łberhaupt lotgenoten zijn!


Lieve groetjes, sandra

Onderstaand mailtje kreeg ik van Suzanne, over haar tweeling met het transfusie-syndroom:

Ik wil graag even het volgende vertellen: in 1999 ben ik na een zwangerschapsduur van 32 weken bevallen van Thijs en Marijn, een eeneiige tweeling. We hebben ook nog een oudste dochter, Laura van 5. Al onze kinderen zijn middels I.V.F. en met een keizersnede op de wereld gekomen. We hadden echt een abonnement op het ziekenhuis! 
Waar we het meest van geschrokken zijn is dat de jongens het transfusie-syndroom hadden, terwijl er geen aanwijzingen waren via de groeiecho's. Het feit dat Marijn het letterlijk doodsbenauwd heeft gekregen heeft ervoor gezorgd dat ik te vroeg mijn slijmprop verloren heb en binnen een korte tijd i.v.m. stuitligging de keizersnede heb laten uitvoeren. Gelukkig maar anders hadden ze het nooit overleefd. Helaas is er nog zo weinig bekend over het transfusie-syndroom, oftewel transfuseur-transfuseesyndroom, zelfs in het ziekenhuis en de nicu waar de jongens een week hepen gelegen kon ons ook niet alles vertellen . Ook op de kinderafdeling wist men alleen dat je dan een grote en een kleine baby heb, maar mijn jongens wogen allebei 1500 gram tijdens hun geboorte. 
Ik zou graag met ouders in contact willen komen met dezelfde ervaring en die misschien meer informatie hierover hebben. 

Groetjes , Susanne Oomen

Onderstaand mailtje kreeg ik van Renate, zij verteld over het kiss-syndroom bij haar tweeling:

Hallo mijn naam is Renate. Ik heb een tweeling van 2Ĺ. Twee jongens, Milan en Mitchel. Het zijn zoals zoveel jongens twee echte boefjes en maken me soms knettergek. Nou moet ik zeggen dat daar ook een voorgeschiedenis aan zit. Ik heb altijd al een tweeling willen "hebben". Dat leek me geweldig. Toen ik op 3 januari 1999 aantelde was ik al dolgelukkig. Na 8 weken zwangerschap kreeg ik een behoorlijke bloeding. Iedereen dacht dat het een miskraam was. Aangekomen in het ziekenhuis kreeg ik een inwendige echo en wat bleek? Daar kreeg ik me toch die tweeling die ik altijd al zo graag wou!! Ik kan niet vertellen hoe blij ik was en mijn man ook. De hele familie was in rep en roer. Ik heb het gedurende mijn hele zwangerschap echt niet kunnen geloven dat mijn droom uit ging komen. Nou ja,lang duurde die zwangerschap niet. Ik kreeg de eerste klachten toen ik bijna 6 maanden was. Na twee bezoekjes aan het ziekenhuis werd me verzekerd dat er niets was. Zelfs toen ik twee dagen later ongerust belde, kreeg ik weer hetzelfde te horen. Hoewel mijn gevoel iets anders zei, moest ik die doktoren toch geloven? Zij waren immers opgeleidt, niet ik. Het begon pas goed verkeerd te gaan op 12 juli. Die nacht heb ik geen half uur geslapen van de buikpijn.'s Morgens om 7 uur stonden mijn man en ik bij de eerste hulp. Na een inwendig onderzoek werd mij door dezelfde arts als 5 dagen eerder verteld,dat het een beetje aan het "rommelen was daarbinnen". Ik kreeg een ZETPIL en een bed toegewezen. Daar ben ik nu nog woedend om. Wat belachelijk. Die zetpil moest het zaakje een beetje rustiger krijgen. De buikpijn zakte wel en ik kreeg een beetje rust. 's Avonds tijdens het bezoekuur kwam die akelige zeurende pijn echter weer terug. En mijn ongerustheid ook. De dokter zou voordat hij naar huis ging nog even bij mij komen kijken. Nou daar heb ik tot half 12 op kunnen wachten. Geen inwendig onderzoek maar opnieuw een pilletje. Dit maal om te kunnen slapen. Om 2uur werd de pijn me te erg. e verpleegster was inmiddels al "lichtelijk" geÔrriteerd omdat ik al 2 keer eerder had gevraagd om een c.t.g. De goed opgeleidde en zeer patiŽntvriendelijke verpleegster vertelde mij dat ik groeipijnen had. Maar wat ik voelde was echt niet normaal. Ik kreeg weer een zetpil maar die kon ik niet ophouden. Nogmaals met veel tegenzin werd deze lastige patiŽnt een zetpil gegeven. Toen ik weer direct naar de w.c. moest omdat ik die niet op kon houden was de zaak ernstiger. In paniek riep ik de zuster en vertelde dat ik hevig vloeide. Met grote spoed werd ik van de afdeling gereden, naar de verloskamers. Daar bleek dat die "groeipijnen" hadden gezorgd voor een volledige ontsluiting!!! Daar lag ik met 27,2 weken zwangerschap van mijn tweeling. 

Toen ging alles heel snel. Ik werd vol aan de weeŽnremmers gelegd. Mijn man werd uit bed gebeld en ik werd met spoed naar het st.Joseph ziekenhuis in Veldhoven gebracht. Daar kreeg ik te maken met een totaal ander soort verplegend personeel. Ontzettend lief en zorgzaam werd er de rest van de dag voor me gezorgd. Hondsberoerd van de remmers stond ik voor een lange slopende dag. Toen nog niet wetende wat me nog te wachten stond. De weeŽn werden eerst wat minder en ik kon een klein beetje bij komen. (op het moment dat ik zo begon te vloeien kwamen plotseling ook heel hevige weeŽn opzetten) Dat duurde echter maar even. Van 12 uur tot 17 uur heb ik kranig, ondanks mijn twee nachten zonder slaap, de weeŽn het hoofd weten te bieden. Om 17 uur voelde ik dat ik persweeŽn kreeg. Tot 17.45 uur heb ik tevergeefs geperst. Toen bleek dat Milan in een aangezichtshouding lag. Dit wil zeggen met het gezichtje naar voren i.p.v.met het kruintje. Hij kon er dus onmogelijk uit. Met spoed werd ik naar de o.k.gereden en volledig onder narcose gebracht. Om 18.34 werd Milan geboren. Hij had een pikzwart hoofdje van het persen. Een en al bloeduitstortingen. Twee minuten later werd Mitchel geboren. Hij zag er goed uit voor zover dat mogelijk is in die situatie. Ze waren nog geen 35 cm en wogen 988 en 994 gram. Ik kan je vertellen dat je niet weet wat je ziet. De bovenbeentjes waren nog dunner dan mijn duim. Ik ga hier niet te ver op in want dan wordt dit verhaal pas echt te lang om te lezen.  Na 7 lange,bange,akelige weken in Veldhoven en nog 6 weken in Geldrop mochten we eindelijk onze kanjers mee naar huis nemen. In zoverre helemaal gezond. 

Tot op de dag van vandaag ben ik zo ontzettend dankbaar dat we onze jongens nog hebben. Ook al maken ze me soms helemaal dol. Toch valt het allemaal niet mee. Die hele periode heeft ontzettend veel van me geŽist. En dat is er dus ook uit gekomen. Met veel moeite heb ik alles naar mijn weten goed verwerkt. Hoewel ik in dit verhaal soms misschien wat pittig lijk, heb ik het toch achter me kunnen laten. Helaas zijn we nog steeds met Mitchel aan het dokteren. Met 12 mnd bleek hij het kiss-syndroom te hebben. Dit is een vastzittend nekwerveltje dat met manuele therapie helemaal te verhelpen is. Dat is ook gebeurd.T oen hij echter met ruim 28 mnd nog niet liep, kwamen we erachter dat er ook nog een ruggenwerveltje vast zat. Na 2 behandelingen liep hij met precies 29 mnd dan eindelijk los. Door het hele gedoe heeft Mitchel nog steeds een achterstand. Maar hij verbaasd ons bijna elke dag weer met iets nieuws. 

Inmiddels gaan ze beiden naar de peuterspeelzaal en ook daar gaat het,eigenlijk een beetje tegen mijn verwachtingen in, geweldig! Het ziet er ook naar uit dat Mitchel over een paar jaar z'n hele achterstand heeft ingehaald. Met Milan gaat alles perfect. Hij heeft blijkbaar totaal geen nadeel ondervonden van z'n vroeggeboorte. Gelukkig een zorg minder. Ik weet dat dit een erg lang verhaal was. Ik waardeer het dat jullie het gelezen hebben. Ik zou dan ook heel graag reacties ontvangen. Misschien zijn er moeders (of vaders) die hier met mij over willen praten. Het doet ons denk ik allemaal goed als je je ei een keertje kwijt kunt bij mensen die je begrijpen. 

Het kiss-syndroom komt vaker voor bij meerlingen dan bij eenlingen, dit heeft o.a. te maken met de omstandigheden in de baarmoeder! Zie ook het internet adres onderaan de pagina.

Graag ontvang ik jullie reacties renate@van-de-laar16.myweb.nl

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van Aaron, de helft van een tweeling, over het gemis van zijn broer Martijn die al vrij snel overleed: 

Hallo iedereen,

Ik schrijf dit verhaal, omdat niet alle tweelingzwangerschappen zo geweldig verlopen als het eigenlijk hoort.
De geboorte van ons, heeft het leven van onze familie veranderd................
Wat was de familie blij..... het zouden er 2 worden!! Mijn oma is van een twee-eiige tweeling en haar zussen zijn een een-eiige tweeling, dus het was voor mijn ouders niet zo verwonderlijk dat zij een tweeling zouden krijgen.
Helaas is het allemaal anders gelopen dan iedereen gedacht had.....

Op 14 maart kwamen wij (jongenstweeling, twee-eiig) met een keizersnede ter wereld, 10 weken te vroeg.
Martijn was 38 cm en 1050 gram. Ik was 33 cm en 740 gram.

Martijn kreeg tijdens de geboorte niet genoeg zuurstof. Hij is meteen gereanimeerd en daarna leek alles stabiel....
Ik kreeg 70% beademing toegediend.

Er werden  hersenscans gemaakt, waarop te zien was dat Martijn een hersenbloeding gehad had. Al snel bleek dat Martijn waarschijnlijk verlamd zou raken. Martijn zou geestelijk en lichamelijk gehandicapt zijn en niks zelf kunnen doen.
Bij nader inzien draaiden de artsen de beslissing van 14 maart terug (reanimeren) want Martijn zou waarschijnlijk in zijn 1e levensjaar overlijden.
Dit kwam hard aan. Het was nu zeker dat 1 het niet zou halen, wat moest die kleine dan??

Ik was er slecht aan toe. Bij mij was er een longblaasje geknapt en m'n rechterlong was ingeklapt. Er werden drains in m'n longen geplaatst. Omdat ik alle slangen uit m'n neus trok, werden m'n handen vastgebonden.  
Martijn heeft altijd minder beademing gehad dan ik. Hij was ook altijd groter en kon veel meer dingen zelf.De schok was groot (maar niet onverwacht) toen hij op 2 april 1985 overleed op de schoot van een zuster. Hij is vredig ingeslapen zonder pijn. Mijn ouders hebben afscheid genomen in het ziekenhuis. Martijn is op 4 april gecremeerd. Zijn as is uitgestrooid. Er was niemand aanwezig bij de crematie. Ze konden het niet aan. Daar heb ik begrip voor, want onze situatie liep zo anders dan verwacht....

Ik groeide langzaam maar zeker. Na bijna 4 maanden in de couveuse te hebben gelegen, mocht ik naar huis. Na een hele lange periode mocht ik eindelijk naar huis. Op 8 juni 1985. 

Nu ben ik 17 jaar. Ondanks dat ik Martijn nooit echt heb leren kennen, voel ik een verbondenheid met hem. Ik voel een band met hem, andere tweelingen zullen wel weten waar ik het over heb. k voel me geen eenling. Ik heb verder geen broertjes of zusjes (m'n ouders durfden dit niet aan na alle ellende) maar ik voel toch een duidelijke band met m'n tweelingbroer. 
Ook al is een tweeling nog zo ver weg van elkaar, die band is er en die gaat ook nooit meer weg. Martijn en ik zijn een tweeling en dat zullen we altijd blijven. Als ik in de spiegel kijk zie ik geen eenling, ik zie 1 helft van die jongens-tweeling, die zijn tweelingbroer zo mist....

AARON, tweelingbroer van *MARTIJN* 
Bekijk ook zijn website: http://www.tweeling.8m.net 

 

Op 13-12-2003 kreeg ik onderstaande mail

Beste Diana Klein Velderman
Mijn naam is Camiel van Goethem, (nog) woonachtig in Milaan (ItaliŽ) en mijn Italiaanse vrouw is momenteel 13 weken zwanger van een drieling ( via ICSI methode).

Vanaf januari 2004 zullen wij naar Nederland ( Maastricht of omgeving) verhuizen, ivm verandering in mijn werkzaamheden - momenteel druk zoekende naar nieuw huis.

De aankomende drieling zullen onze eerste kinderen zijn. U kunt zich dus wellicht voorstellen hoeveel vragen er momenteel door onze hoofden gaan. Een van de belangrijkste beslissingen die nog genomen moet worden is waar exact zal worden bevallen ; NL of Italie. Hoe is het met de thuiszorg in NL geregeld, gerelateerd aan een particuliere verzekering ? Ook specifieke vragen van Marcella tijdens de verschillende periodes van haar zwangerschap.

Bijkomende zaak is dat ik voor mijn werk voor 80% in het buitenland zit en Marcella op dit moment bij haar ouders in Napels verblijft, maar toch zsm naar Nederland zou willen verhuizen.

Bij voorbaat dank voor uw advies !
Met vriendelijke groet,

Camiel van Goethem
 

 

Op 2 maart 2004 kreeg ik een vervolg mailtje......

 

Beste vrienden,
Zoals de meeste van jullie hebben vernomen, heeft zich de afgelopen weken het een en ander moeten afspelen met een nogal dramatische ontknoping. Anderhalve week geleden werd onze drieling met 23 weken te vroeg geboren. Twee van hen mochten 30 minuten 'leven'. Eentje redde het in eerste instantie en werd beademd in de IC-couveuse, waar hij het na 23 uur moest opgeven.

Marcella en ik hebben hele gelukkige momenten mogen meemaken tijdens Marcella's zwangerschap. De klap die we nu moeten verwerken komt keihard aan en is bijna onmenselijk te noemen. Zondag 22/02 hebben we Raphael, Carlo en Valentina begraven in Napels.

Vrijdag-middag na het overlijden van onze laatste hoop heb ik mijn tranen en gedachten de vrije loop gelaten en mijn gevoel op papier proberen weer te geven. Ik hoop in de toekomst trouwens vaker andere gevoelens met jullie te kunnen delen.

Het begon als een droom
na drie jaren in verwachting van een drieling
Vreugde, liefde, rust en tellen
voorruitlevend naar die grote dag

Geven om, liefhebben en zorgen hebben
drie kleine creaturen, intern groeien
Week voor week, steeds meer baby
twee jongens zorgen voor hun kleine zusje

Kleine beentjes bewegen, zoekende naar ruimte
de druk groeit en ruimte wordt schaars
Een van de kereltjes verliest zijn vruchtwater
het begin van het einde, beetje bij beetje

Vechten, bidden, afhankelijk van anderen
lijden, 24 uur, maar nog meer hopen
Positieve tekenen onmiddellijk onderuitgehaald
echter, waar hoop is, is leven

Opeens, leven wordt zichtbaar
te vroeg, te zwak, te kwetsbaar
Vechten om te leven, maar de strijd verliezen
hemzelf opofferen voor zijn broertje en zusje

Hopen om twee levens binnen te houden
het daglicht roept en ze glijden weg
Het meisje achter haar broertje aan
Eentje over, vechten om te overleven

24 uur, zoekend naar kracht en lucht
uiteindelijk komen zijn lotgenoten hem verlossen
Geen lijden meer, geen hoop meer
Nieuw leven heeft geleefd, maar mag niet verder leven

Herenigd, Raphael, Carlo en Valentina
het eindigt zoals het begon, drie engeltjes samen
Niet onze liefde kunnen ontvangen
maar voortlevende in onze harten en gedachten

Het begon als een droom, laat nieuw leven leven
niet op deze aarde, maar voor eeuwig in vrede

Was dit maar een droom

Marcella & Camiel
 

Email : itconnection2002@yahoo.it  / vangoethem11@zonnet.nl

 

Onderstaande mail kreeg ik op 02-04-2004, over de verschillende ontwikkeling van een tweeling.

Hallo,
Ik wil even reageren. Ik vind het ontzettend leuk dat ik deze site tegen ben gekomen.

Ik ben de trotse moeder van een zoon van 4 en een tweeling van 15 maanden (een jongen en een meisje).
De twee zijn geboren op vrijdag 13 december 2002 via een spoedkeizersnee in Veldhoven. Dat was na een zwangerschapsduur van 30 weken en 4 dagen. Maar daar gaat het me nu niet om.

De eerste 2 weken van haar leven heeft onze dochter erg moeten knokken. (op een gegeven moment dachten we zelfs dat we haar kwijt zouden raken). Haar broer daarentegen kreeg het eigenlijk kado. Na 2 dagen te zijn beademd ging het fantastisch.
Tot hij thuis kwam, hij voelde anders aan. En met 4 maanden had ik het idee er klopt iets niet. Daar zijn we mee blijven lopen, totdat hij 9 maanden was. Vanaf die tijd heeft hij iedere week fysiotherapie en ook de manuele therapeut heeft hij bezocht vanwege vastzittende bekken.
Langzaam maar zeker werd duidelijk dat hij op meer gebieden achterstand heeft.
Via het consultatiebureau zijn we doorgestuurd naar de integrale vroeghulp. Afgelopen vrijdag is hij getest en we moeten nog een weekje op de uitslag wachten. Aan de hand daarvan word gekeken wat er verder kan en moet gebeuren.
Dan nu eindelijk mijn vraag: zijn er andere tweeling ouders waarvan het ene kind zich goed ontwikkelt en het andere niet.
Ik had zelf het romantische beeld dat ze zo'n beetje gelijk op zouden gaan en fijn zouden spelen, maar helaas pindakaas. Onze dochter is al een echte peuter en onze zoon nog een baby'tje. Het verschil is dus erg groot.
Ik hoop op reacties.

Groetjes Miranda. t.sterken1@chello.nl

 

Links waar je misschien wat aan kunt hebben:

 

 

Wil jij je verhaal ook delen met ons?   
Wil je liever anoniem blijven, dat kan natuurlijk ook!