Wij kunnen allemaal wel onze eigen ervaringen op de site vinden, over het opvoeden en hoe wij het allemaal doen met onze meerlingen, maar hoe staat de meerling er zelf tegenover, ik ben ongelofelijk blij dat deze rubriek meer en meer gevuld word met een schat aan antwoorden op de vragen van ons (de opvoeders), bedankt lieve meerlingen!

 

Van Rianne, een echte tweelingfan, kreeg ik onderstaand mailtje, zij schreef dat zij ook een tweeling als vriendinnen heeft. Ik heb haar gevraagd of zij aan hun wilde vragen een verhaaltje te schrijven over het meerling zijn. Dat hebben ze gedaan en dat is hieronder te lezen:

Hallo iedereen,

Wij zijn Mariska en Marjolein, zijn 12 jaar en een een-eiïge meidentweeling. Via onze vriendin Rianne zijn we op deze site terecht gekomen en we werden gevraagd om een berichtje voor deze site te schrijven. 

Doordat we nog steeds dezelfde kleding dragen worden we ook echt aangesproken als een tweeling. Vele zeggen dan ook: Zijn jullie tweeling? Vooral de eerste tijd dat we op de middelbare school zaten hoorden we vaak die vraag. Mariska is 7 minuten ouder en daardoor ook iets groter. Velen vragen ook: Waardoor zijn jullie uit elkaar te houden? Eerlijk gezegd vinden we dit een beetje een lastige vraag en willen ook niet altijd het antwoord geven zodat ze dat maar zelf uit moeten zoeken. Maar het antwoord is ( volgens velen) Marjolein heeft op haar kin een moedervlekje. Ook heeft Marjolein sinds kort geen beugel meer en Mariska wel, dus daardoor zijn we voorlopig ook nog aan te herkennen. Wij gaan altijd met de bus naar school en moeten vroeg weg. Het voordeel is dus: we zijn altijd samen. Wij zitten op school in dezelfde klas. Wij slapen nog op dezelfde kamer maar Mariska zou soms best wel eens alleen op een kamer willen slapen. Marjolein die denkt daar anders over want het is natuurlijk wel gezellig, 's avonds praten we nl. nog lang over bepaalde dingen. We hebben dezelfde vriendinnen en ook dezelfde hobby's. Vaak moeten vriendinnen ook twee keer hetzelfde horen waar ze soms wel eens gek van worden, we hebben dus soms ook nog wel eens dezelfde gedachten.
Ook willen we soms dingen allebei vertellen zo ontstaat er wel eens ruzie of om dingen wat we niet met elkaar eens zijn. Maar dat is niet echt heel vaak. Het is dan ook weer gauw over. Gelukkig maar!! Thuis zijn wij de oudste we hebben verder nog twee jongere zusjes, we hebben dus vier meiden. We hebben in heel veel dingen dezelfde smaak en vallen dus ook op dezelfde jongens. Dat is af en toe niet echt super- leuk. Maar ja...
In onze buurt wonen nog vier andere tweelingen.  Een van die tweelingen zijn net zo oud als ons. Hun moeder en onze moeder zijn goede vriendinnen vanaf onze geboorte.

Wij weten jullie nog veel meer te vertellen, dus wil je nog iets weten, mail dan naar: tweeling_rianne@hotmail.com 

 

 

Hieronder lees je een tip voor ouders van meerlingen van een tweeling:

Als eerste complimenten voor de leuke site.

Ik ben dan geen moeder van een tweeling, maar zelf een van een eeneiige tweeling. Uit ervaring heb ik misschien een goede tip. Mijn zusje en ik werden 31 jaar geleden geboren als tweede en derde kind in ons gezin. Mijn ouders besloten toen om geen verschil in opvoeding te geven met onze 4.5 jaar oudere zus. Dat betekende automatisch dat we naar de zelfde school en sport vereniging gingen. Maar het probleem dat we toen tegen kwamen, was dat we altijd werden gezien als de tweeling. bijv.: met je partijtje een cadeau samen.

Toen mijn ouders hier achter kwamen, hebben ze ons toen we 12 jaar werden bewust op anderen scholen en verenigingen gedaan om een eigen leven en vrienden kring op te bouwen. Toen waren we hier niet blij mee. Toen we een jaar of 17 waren trokken we dan ook weer naar elkaar toe. Maar achter af gezien zijn met deze periode erg blij want we hebben naast een goede zusterband ook een eigen sociaal leven.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt, groetjes Lolente

 

Van Hans kreeg ik op 01-07-2002 onderstaand mailtje:

Hoi daar,ik ben zelf ook de helft van een eeniigetweeling.
Mijn broer en ik zijn nu 15 jaar jong. Ik vind dat je een tweeling niet te veel hetzelfde moet kleden,en je moet ze vanaf het begin in een aparte klas stoppen, indien mogelijk. Dit is zeker niet fijn voor hen, maar na een tijdje wennen ze eraan, en ondanks dit word hun band erg sterk. Ik ging pas vanaf het eerste middelbaar naar een verschillende school,en dat was echt moeilijk voor mij. De eerste maanden kon ik tijdens de middagpauze niet goed eten en maakte ik langzaam vrienden, maar ook na die moeilijke periode gaat alles goed. 

Ondanks dat onze ouders ons verschillend behandelden lijken wij ook qua karakter op elkaar, al valt dit nu nog niet echt op. We hebben vaak dezelfde gedachtes al weten we dat dan zelf niet. Maar toch, ook al lijken we op elkaar, er zijn verschillen, ook uiterlijk,maar dat is altijd zo, vrienden en ouders kennen ons goed uit elkaar, maar ook daar gebeuren blunders, onze stemmen klinken ook identiek,en we maken van dit alles wel eens gebruik van. Maar we vinden het belangrijk dat we als 2 aparte personen worden gezien,en dat is belangrijk,niet? We hebben ook verschillende hobby's, dat moet kunnen. Dus als je als 2 aparte mensen word gezien, is het tweeling zijn een toffe een toch wonderlijke ervaring, ook voor een tweeling zelf.

Ik hoop dat ik reacties krijg van andere tweelingen of andere mensen. Ik lees graag over meerlingen.

Ciao ciao,en wie weet tot mails.   

 

Hier zijn vervolg verhaal op 15-10-2002 

Hallo daar.
Alweer met hans.Ik heb een nieuw adres.

Ik heb het verhaal van Elke gelezen,en ja het is zeker moeilijk om een tweeling te scheiden van elkaar.Maar het lukt wel.En als we dan weer samen zijn,dan hebben we altijd wat te vertellen.Maar de reden waardoor mijn ouders mij in een andere school hebben laten gaan is dat we dan later niet te veel moeilijkheden zouden ondervinden wanneer we alleen gaan wonen en ook omdat wij erg veel werden vergeleken.En dat is niet altijd even fijn,en ja de vraag:zijn jullie 2ling?Daar krijg ik ook soms zenuwen van,want we lijken veel meer op elkaar dan een gewone broer en zus.Maar ik begrijp Elke heel goed.

Wie wil reageren op mijn mailtje kan mij gerust mailen,dat zou heel fijn zijn.k heb ook msn dus kun je ook met mij chatten.

Mijn adres:Twinboy666@hotmail.com 
Ik heb ook nog een eigen asl pagina: http://asl.to/PianoBoy 

Ciao

 

Van Elke kreeg ik op 15-09-2002 onderstaand mailtje:

Hey, ik ben ook een 2-ling :) ik heb de verhalen van Marjolein en haar zus gelezen en van Hans. 
Mijn reactie op het verhaal van Marjolein en zus was : he, gek! Hun verhaal klopt precies als dat van mijn en mijn zus!! Juist slapen we al 2 jaar niet meer bij elkaar, gaan we niet met de bus naar school en hebben geen jongere zusjes, maar voor de rest is het verhaal juist het zelfde :) Wij lopen ook vaak hetzelfde gekleed en dan vragen ze ook zoveel stomme vragen bv.: hé? zijn jullie een 2-ling? ja dus!! dat zie je toch!! Soms wordt het echt vervelend en als ze het dan vragen zeggen we gewoon bitter "NEE!!" soms vragen ze ook wel eens : "Is dat leuk een 2-ling zijn? Hoe kan ik dat nu weten? Ik ben nog nooit enigskind geweest enz... dus hoe weet ik in godsnaam of het leuker is een 2-ling te zijn of niet? 

Op Hans zijn verhaal keek ik even erg verbaas!! Een 2-ling scheiden en in andere klasse stoppen of in een andere school????? Welke onnozelaar doet nu dat? Ik zou gewoon dood gaan!! Zo zonder mijn zus op een grote school? De ged8en aleen bezorgt me al kippenvel!! 
Maar als ik er dan zo even over na denk heeft het ook zijn voordelen, bv. ik kan nu niet meer zonder mijn zus en als ik alleen ben voel ik me vaak verloren en niet erg sterk, het is alsof der een deel van mijn ontbreekt, maar als je dan in andere klassen zit of op een andere school moet je wel leren overleven zonder je zus of broer...mja...misschien heeft Hans wel gelijk...ah ja ik weet het niet echt, ik voel me gewoon heel radeloos en alleen als ik zonder men zus ben!! 

Kun je geloven dat ik soms bang word als ik gans alleen zonder haar door het stad moet of naar de winkel, gelukkig gebeurt dat niet vaak want meestal zijn we 24u op 24u bij elkaar :) ook hebben we dezelfde hobby's en vrienden.

nou dat was het zo'n beetje :)

sluuu xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Elke

 

Van Wendy kreeg ik op 21-01-2003 onderstaand mailtje: 

Beste Diana,

Vandaag zag ik je site, daarover wilde ik je graag even mailen. Ik heet Wendy en ik ben de oudste van een drieling, ik ben nu 20. Ik heb de verhalen van tweelingen op je site gelezen. Het is fijn over hier iets over te lezen, er is maar weinig op het net te vinden over meerlingen. Over drielingen al helemaal weinig. Ik zou namelijk graag in contact willen komen met een andere drieling. Ken jij misschien iemand van ongeveer mijn leeftijd in dezelfde situatie die eventueel interesse in mailen of iets dergelijks zou hebben? Als dat niet zo is, zou ik dan misschien een oproepje op je site mogen zetten, om iemand te vinden die dat wel heeft?

Dat zou ik erg fijn vinden. Ik ken geen andere drielingen, en al helemaal niet van mijn leeftijd.
In ieder geval bedankt,

Vriendelijke groeten,
Wendy me_wendy1982@hotmail.com 

 

Van Miranda kreeg ik op 13-06-2003 onderstaand mailtje: 

Hoi,
Ik ben nu voor het eerst op deze site, omdat ik gewoon zomaar aan het surfen was. Mijn naam is Miranda, en ik ben er een van een drieling. Ik en mijn zussen zijn eeneiig. Dit komt (eigelijk) niet voor want als je eeneiig bent dan gaat dit altijd per 2 zoals bv. bij een tweeling. We waren eigelijk dus een vierling. Affijn een van een drieling dus.
We lijken op elkaar, hoewel we er steeds meer anders uit gaan zien door kleding, haar make-up etc. Ik/wij zijn 24 jaar jong. Vroeger hebben we allemaal in een andere klas of school gezeten om zo ons beter te ontwikkelen en niet als een eenheid. We zijn echt een eenheid ook al wonen mijn zussen niet meer thuis, en gaat mijn "oudste" zus Linda vrijdag trouwen. Ik en Astrid, mijn andere zus zijn dan getuigen.

De vraag die ik vaak hoor is "zijn jullie spontaan geboren of eh" Nee we zijn gewoon spontaan geboren en het zit niet in mijn familie. Het is gewoon een wonder van de natuur.

We kleden ons nog steeds anders maar het typerende is wel dat we alledrie met dezelfde winterjas thuis kwamen haha. Zo zie je maar we lijken qua smaak toch ook wel op elkaar.

Groetjes Miranda

 

Van S&R kreeg ik op 08-07-2003 onderstaand mailtje: 

Wij zijn een een-eiige tweeling. We zijn 15 jaar oud. We zitten sinds kort weer bij elkaar in de klas. Daarvoor hebben we 6 jaar niet meer bij elkaar in de klas gezeten en hebben dus onze eigen vriendinnen. Tot we naar de middelbare school gingen hebben we dezelfde kleren gedragen. Nu worden we meer als 'de tweeling' gezien, dat vinden we wel vervelend want we zijn toch twee verschillende personen.

We zijn laatkomers daarom vinden we wel fijn dat we thuis met z'n tweeën zijn. De rest van onze zussen en onze broer wonen niet meer thuis.

Groetjes,
S & R

Van Yentl kreeg ik op 23-07-2003 onderstaand mailtje: 

Hallo, ik ben Yentl en ik ben 12 jaar oud. Ik kom van een drieling. Ik heb nog 2 broers; ik ben er eigenlijk trots op dat ik van een drieling ben; het heeft voordelen: ik heb altijd iemand waarop ik kan rekenen (in school) Wij verschillen helemaal, natuurlijk maken we ruzie, maar eigenlijk moet ik toegeven dat ik heel blij ben met mijn broers. Ik ben heel afstandelijk terwijl mijn 2 broers echte moekeskindjes zijn, maar als er iets is kan ik altijd op hen rekenen. En ik ben ook heel trots op mijn moeder, want dat moet heel moeilijk geweest zijn met 3 kinderen, en ik ben ook niet van de gemakkelijkste!!!!! Ik ben heel trots dat ze niemand heeft weggenomen (omdat een meerling meer risico inhoud) er zijn ook nadelen aan; ik ben geboren met klompvoeten. ik weet niet of dat te maken heeft met een drieling? ik ben ook klein voor mijn leeftijd. maar dat komt allemaal in orde.

vriendelijke groeten
Yentl Van den Steen

Van Gelske Bruinsma kreeg ik op 14-10-2003 onderstaand mailtje:

Hallo!
Complimenten voor jullie site. 
Ik ben de helft van een één-eiige tweeling, en drie en vijftig jaar. Vroeger was het gewoon dat je hetzelfde gekleed ging en ook hetzelfde deed en dacht. Wij werden altijd met "jullie" aangesproken en hadden ook geen eigen naam! Het was te moeilijk om ons uit elkaar te houden en we werden dan ook de "suskes" genoemd. Als we met de rapporten van school thuis kwamen dan werden de cijfers vergeleken en degene met een lager cijfer werd flink toegesproken. We werden nooit als individu gezien terwijl we van karakter toch erg verschilden. We vulden elkaar goed aan. Later heb ik gehoord dat wat de één goed kan, de ander in dit leven moet ontwikkelen. Ik wil daarom ouders van meerlingen er vooral op wijzen om de kinderen als uniek persoon te zien. Het kost anders later veel pijn, verdriet en moeite om je weg in het leven te vinden. 
Met ons is het goed gekomen. Wij zijn twee totaal verschillende mensen (in dezelfde verpakking; dat wel...), ook al doordat we met verschillende mannen getrouwd zijn. Mijn zus kreeg zonen en ik dochters. Veel sterkte met de opvoeding!

Gelske Bruinsma.

Op 09-02-2004 kreeg ik onderstaand verhaal van Nora, zij is er één van een drieling:

Ik ben een meisje van 17 jaar, en een van een eeneiiige drieling. Verder hebben wij nog een oudere zus. Wij drieeen hebben altijd gevochten voor een eigen indentiteit. Omdat wij sprekend op elkaar leken scheerden mensen ons heel makkelijk over een kam. Als een van ons iets stuk maakte kregen de andere twee daar ook de schuld van. Dit vonden we verschikkelijk, en we zijn er altijd heel erg boos om geworden. Mensen zagen mij en mijn zusjes gewoon als een derde van de drieling, en wij wilden elk apart gezien worden als mensje. Al van jongs af aan hebben we veel ruzie met elkaar, ik denk dat in  ons geval drie teveel is. Al zo lang ik mij kan herinneren hebben we  alledrie geprobeerd gezien te worden als aparte mensjes. We wilden niet op elkaar lijken niet dezelfde vrienden, niet in dezelfde klas enz. Mijn ouders hielpen ons daarbij door ons op een jenaplan school te zetten, ons altijd alledrie apart te behandelen en meer van dat soort dingen. Ondanks alle ruzie onderlingen speelden we ook erg veel met z'n drieeen. Toch waren er over de jaren heen altijd twee die beter met elkaar omgingen en de ander  "buitensluitte". Er was altijd een competitie tussen ons drieeen wie het  beste was in de dingen die we deden. Uiterlijk en innerlijk hebben we altijd ontzettend veel op elkaar geleken, maar wilden daar helemaal niets van weten.

Tegenwoordig is het heel anders. Ik kan ontzettend goed met 1 zusje  opschieten, en met de ander ook vrij goed. Irene en ik (nora) trekken heel veel met z'n tweeen op, we hebben zelfs gedeeltelijk de zelfde vrienden. Ook hebben we plannen om met z'n tweeen te gaan wonen. Judith heeft heel andere vrienden, maar met haar kan ik ook heel goed opschieten. Irene en Judith hebben niet zoveel contact. Door onze strijd om als apart persoon gezien te worden zijn we ook alledrie heel anders geworden. We zijn uit elkaar gegroeid, en niemand ziet ons meer als de drieling. Dit heeft wel jaren lang moeite en strijd gekost. Zelfs qua uiterlijk lijken we minder op elkaar, en we beginnen steeds meer te verschillen door de jaren heen. Ik ben bijvoorbeeld bijna tien centimeter langer als beide zusjes. Irene heeft een ander gezicht dan judith en ik, ook al heeft ze veel overeenkomsten. Judith en ik lijken het meeste op elkaar. Maar de laatste jaren zien mensen ons tweeen ook niet meer aan voor eeneiig. Natuurlijk lijken we wel op elkaar,
maar stukken minder als vroeger. Dit vind ik erg vreemd, het is zeker dat we  eeneiig zijn, en alleen een andere levensstijl en ziektes kan toch niet zoveel verschil maken? Vroeger leken we echt sprekend, alleen irene was iets kleiner en lichter dan judith en mij. Toch blijf ik voelen dat ze meer zijn als een gewone zus, ik voel ze gewoon aan omdat ik ze bijna net zo goed ken als mijzelf. Kan bijvoorbeeld heel makkelijk merken wat ze voelen, en weet altijd wat ze over een situatie denken.

Ik zou graag in contact komen met andere drielingen, of ze dit verhaal herkennen. Maar ik zou ook graag horen van drielingen die juist wel heel erg naar elkaar toe zijn gegroeid. Wil gewoon wat meer weten over relaties tussen andere drielingen. Ook wil ik weten of anderen ook knettergek worden  van dat typische gesprekje als mensen erachter komen dat je er een van drieling bent. Altijd dezelfde vragen en opmerkingen aan horen hangt me na 17 jaar mijlenver de keel uit. Natuurlijk zou ik hetzelfde reageren als ik in hun schoenen stond, maar het begint te irriteren na zon lange tijd.

Nou, ik hoop dat u ook wat aan dit verhaal heeft, en dat u mijn verhaal leuk  vond. heeft u tips om om in contact te komen met meerlingen?

Groetjes Nora. noradannogwat@hotmail.com

Op 28-03-2004 kreeg ik onderstaand mailtje van Ina, zij is samen met haar zus een eeneiige tweeling.

Hallo ik ben Ina en ook ik ben er een van eeneiige tweeling,mijn zus heet Isa.
Wij zijn 44 jaar en hebben af en toe nog steeds dezelfde ideeën.
Ik zo de ouders van tweelingen ook graag adviseren om ze niet hetzelfde te kleden,het is voor de kinderen niet leuk,want ze worden altijd nagekeken.
Probeer ze apart op te voeden,wat bij ons thuis dus niet gedaan is,en waar nooit over Isa of Ina gesproken wordt,maar over de tweeling of een van de tweeling.
Wat zelfs nu nog gezegd wordt,ook al zijn we beide getrouwd,en hebben ons eigen leven.
Natuurlijk zitten er ook leuke kanten aan het tweeling zijn,je hebt altijd een goede vriend/vriendin,waar je mee kunt praten en die ook snel begrijpt wat je bedoeld.
groetjes Ina.

Op 03-04-2005 kreeg ik onderstaand mailtje van Irma, over haar bevindingen als tweeling.

Heej

Ik ben een helft van een eeneiige tweeling. Ik ben 16 jaar.

Mijn zus en ik zitten nu pas (4de klas middelbare school) voor het eerst bij elkaar in de klas. Dit was in het begin erg wennen, maar nu willen we echt nooit meer anders. Oké, de leraren zijn er niet altijd blij mee. Maar het gekke is toch voor hun dat de cijfers die we halen meestal dicht bij elkaar liggen. En op de rapporten verschilt het misschien net ééntiende punt. We hebben wel vanaf de eerste klas dezelfde vriendengroep. Met verjaardagen is het soms wel lastig, want dan willen mensen er gemakkelijk vanaf, en geven ze een cadeau samen...

We hebben ook al 5 jaar contact met een andere meisjestweeling. Met hun kunnen we altijd erg lachen over vreemde situaties.

Me zus en ik werken ook nog een samen in een supermarkt. Dat is erg leuk, want de klanten hoor je altijd achter je rug om zeggen: Hé een tweeling. Die opmerking kan ik soms echt niet uitstaan. Kom op, je ziet toch dat wij een tweeling zijn, dan hoef je het toch niet te gaan zeggen.
Ook met jongens vallen we meestal wel op het zelfde type. Het karakter is meestal wel het zelfde, uiterlijk niet.

IK vind het erg leuk om op deze site alle verhaaltjes te lezen over andere tweelingen, en lees er ook veel herkenning in.

Groetjes Irma

 

 

Ben jij zelf een meerling of ken jij een meerling die ook hun ervaring over het meerling zijn wil vertellen, m@il je verhaal dan naar mij.