Hier wat wetenswaardigheden over drielingen:

Zwangerschapsduur (gebaseerd op 40 weken):
        gemiddeld:  33,4 weken
        langste:       37,5 weken
        kortste:        26    weken.

Gewichten:
                        gem.        lichtste        zwaarste
        1e kind     1916          880             2580
        2e kind     1928          810             2870
        3e kind     1880          780             3240

Bevalling:
        normale bevalling:  32,7 %
        keizersnede:           67,3 %

 

 

Omdat ik zelf een drieling heb, kan ik daar het meest over vertellen, maar waar moet ik beginnen, wat willen jullie lezen. Op onze familiesite, kun je kijken wat iedere persoon van mijn gezin je te zeggen heeft.

Daar is een overzicht van de meerlingen-pagina, waar je o.a. ook een dagboek over onze meerling vind.

Daarnaast vinden wij het heerlijk en een voorrecht om een drieling te hebben, natuurlijk is het niet altijd rozengeur en maneschijn, maar dat komt ook voor bij gezinnen met opvolgende kinderen.

De meest gestelde vraag is: "Is dat een drieling, komt dat voor in de familie?"
De meest gehoorde opmerking: "Leuk maar dan bij een ander, wat een drukte."

Natuurlijk is het soms best druk, maar aan de andere kant het heeft zijn nadelen, maar zeker ook voordelen! Bovendien heb je het niet voor het zeggen! Ach en met een beetje logisch nadenken kom je vaak op hele simpele oplossingen voor kleine probleempjes

Wij zien onze kinderen als 3 aparte kinderen, die toevallig op dezelfde dag geboren zijn. Wij proberen ze ook als individu te behandelen, door bijvoorbeeld om de beurt met ze naar een winkel te gaan, ieder heeft zijn eigen kleding (vaak wel dezelfde stijl), ze zitten allemaal in een andere groep op de basisschool.

Het zijn ook echt 3 verschillende kinderen: Joyce is het verzorgende type, Ilse is de denker en Mandy is de grapjas. Ik vind het een voorrecht om 3 kinderen van dezelfde leeftijd naast elkaar te zien opgroeien. En dan pas merk je eigenlijk hoe verschillend dat kan zijn. Wij hebben absoluut geen voorkeur voor één van de kinderen, ze hebben allemaal hun eigen leuke dingen en eigenaardigheden. Dat maakt het des te boeiender. 

Wil je meer van mij weten over het hebben van een drieling, kun je mij natuurlijk ook altijd e-mailen en misschien heb je zelf een leuk verhaal, homepage, of andere aanvullingen.

Groetjes Diana Klein Velderman

 

Onderstaand verhaal is van de fam. Agema, een gezin met een drieling en één erbij, grappig is dat de drieling bij onze kinderen op school zit:

We hebben een drieling van zes (Sibo, Arjen en Fokko) en een éénling van één jaar. (Matthias). Dus stof genoeg om ook eens wat ervaringen op papier te zetten.
Al heel snel na de geboorte  van onze drie jongens wisten we dat we graag nog een vierde kindje wilden, als de jongens op school zouden zitten. Dat ik nu echt zwanger was van één, durfden we pas te geloven na de echo. Een natuurlijke bevalling en de volgende dag naar huis kunnen alleen al was voor mij bijzonder. Maar dat je gewoon maar één kind hoeft te voeden, verschonen, in bad doen, knuffelen, daar geniet ik nog iedere dag van. Ook buiten loop ik met Matthias alleen net zo trots als met de drieling en van de buitenwereld heb ik niet het idee dat Matthias minder aandacht krijgt. Thuis is dat een heel ander verhaal.

Soms denk ik wel eens dat Matthias van ons te veel aandacht krijgt en opeist. Hij hoeft zijn armpjes maar omhoog te doen en hij wordt gepakt, zijn broers zitten toch op school. Daarentegen geniet hij ook van de aandacht die hij van zijn broers krijgt. Als die er zijn, kan ik wel even gemist worden. 
Vanaf de geboorte vinden ze hem lief, geven ze hem veel, maar soms net iets te hardhandig kusjes en spelen ze met hem. Pas geleden zei ik nog tegen Fokko: "Je bent lief", waarop Fokko antwoordde: "maar Matthias is ook lief."
Wij waren een keer met Matthias op zijn slaapkamer (we hadden net Sibo, Arjen en Fokko naar bed gebracht), toen hij liet blijken dat hij weg wilde. Hij liep langs mij heen naar de deur, die deed ik open om te kijken waar hij naar toe wilde. Hij liep naar de slaapkamerdeur van zijn broers, ook die deed ik open en toen kroop hij bij Arjen op bed.

Matthias zal wel een heel ander leven krijgen dan zijn broers. Zo ben je altijd aan het vergelijken, onderling, maar ook tussen de drieling en Matthias. Sibo, Arjen en Fokko slapen nog altijd op één kamer, dit gaat heel goed. Wij zeggen wel eens tegen elkaar dat we vroeger nooit zo veel lol hadden gemaakt voor het slapen gaan als zij. Matthias slaapt maar alleen, eigenlijk wel saai. We zijn er voor hem 's nachts al vaker uit geweest dan voor zijn broers. Die waren eerder van de nachtvoeding af en werden ook nooit midden in de nacht zomaar wakker.
Af en toe gaat er wel eens iemand bij een vriendje spelen. Niemand doet daar moeilijk over en de twee die over zijn spelen dan gewoon met elkaar.

Naast de gezelligheid onder elkaar heb je ook dat eeuwige geruzie. Fysiek zijn ze alle drie even sterk, dus dan gaat het er hard aan toe. Regelmatig loopt er één met krassen in het gezicht, omdat ze elkaar gekrabd hebben. Of, op het ene moment spelen ze mooi met z'n drieën met de auto's op het speelkleed (Matthias zit daar in zijn stoeltje geamuseerd naar te kijken) en op het andere moment slaan ze elkaar met de auto's op het hoofd.

Sibo, Fokko, Arjen & MatthiasDe schuur uit komen met drie jongens en drie fietsen is 's ochtends ook vaak moeilijk. De één loopt volgens de ander niet genoeg door, die gebint te duwen, de ander gaat schoppen en gooit boos zijn fiets neer. Als dit 's ochtends wel goed gaat, zijn ze al weg geracet voordat ik Matthias op de fiets heb en de deur op slot gedaan heb. Ze blijven wel netjes (te netjes) náást elkaar voor de haaientanden wachten. Automobilisten, die ook de voorrangsweg op willen, toeteren van ongeduld, omdat de drieling de weg blokkeert! 




v.l.n.r.: Sibo, Fokko, Arjen & Matthias.

Als ik er ook bij ben, steken we over en zijn ze zoef weer weg, bang om ingehaald te worden door een broer. Het is altijd nog goed gegaan, maar met z'n drieën zijn ze een gevaar op de weg.

Tegenwoordig zitten Sibo, Arjen en Fokko op zwemles. Het voordeel is dat je meteen de auto vol hebt en straks drie kinderen het diploma hebben. Tijdens een tussentijdse beoordeling bleek er één het beste te zijn, één zat er tussenin en één had het meeste moeite met zwemmen. De beoordeling werd dus ten opzichte van elkaar gemaakt. Ik snap ook wel dat dit niet anders kan, maar toch had ik er geen prettig gevoel bij. Om te horen dat er één in dat opzicht de mindere is, daar wil je eigenlijk niet aan. We moesten het de kinderen vertellen, wat voor de één leuk is om te horen en voor de ander niet. Het zou ook betekenen dat ze niet bij elkaar in dezelfde groep blijven, omdat je daarmee de één te kort doet, maar met als consequentie verschillende lestijden.

Op school zaten ze als kleuter alledrie apart in een combinatieklas van groep één en twee. Nu in groep drie zitten er twee bij elkaar. Bij één van onze drie was er twijfel of die naar groep drie kon (hij was de beste met zwemmen gelukkig). Wij hebben hem niet nog een jaar laten kleuteren. Als het een éénling geweest was, hadden wij dat wel gedaan, denk ik. Nu waren wij niet overtuigd. We konden hem immers vergelijken met zijn broers. Tot nu toe gaat het goed op school, maar ik ben de kinderen nu nog meer onderling aan gaan vergelijken. Vreselijk irritant van mezelf vind ik dat. De verschillen zijn nu voor onszelf meetbaar, in bijvoorbeeld leessnelheid en het aantal rekenfouten die in lesjes gemaakt worden.

Ondanks dat het overduidelijk is dat we vier kinderen hebben (het klinkt ook zo veel), voelt het alsof we er twee hebben. Er zijn twee zwangerschappen en bevallingen geweest en we hebben dus maar twee leeftijden in huis, waarmee rekening gehouden moet worden.
Het vergelijken onderling van de drieling zal wel onlosmakelijk verbonden zijn met het meerlingschap. Maar er moet, denk ik, wel een evenwicht gevonden worden en toch mag ieder kind er zijn zoals hij is. We zijn blij met onze vier jongens en het is bijzonder om ze te zien opgroeien.

Fam. Agema

 

Onderstaande mail kreeg ik van Sandra, over haar gezin met haar drieling: 

Hoi Diana,

Wat leuk!!! Ik was al zolang opzoek naar zoiets als dit.
Ik ben Sandra Taal 32 jaar, woon samen met Leon, 29 jaar en we zijn net als jullie trotse ouders van onze drieling Jordy, Loraine en Elora. Ze zijn 22-12-94 geboren (32 weken) ze zijn kerngezond, erg druk!!! Bijdehand, ik bedoel qua kennis komen ze niets tekort.

Bij ons ging het allemaal in een sneltreinvaart, wij konden elkaar (Leon en ik) nog maar 3 maanden en ik bleek zwanger te zijn, geen probleem, want dat wilde we beide graag. Toen ik ongeveer 3 maanden zwanger was kregen we "de echo" waarop bleek dat het er 2 waren, ... nee zie de gynaecoloog 3!!! Leon sprong direct een gat in de lucht! Ik vroeg of het wel mijn buik was op het scherm? Het was dus zo, wij waren zwanger van een drieling!

Wat nu? Nou gewoon doen wat je moet doen, de artsen volgen, dus geregeld naar het ziekenhuis, op dieet i.v.m. zwangerschapssuiker, veel rusten en het proberen te geloven, van alles regelen en kopen en veranderen, enz.
Bij de vijfde maand gingen de "voorbijgangers" me al vragen of ik moest bevallen, maar ik had nog een lange weg te gaan. Ik kreeg veel pijn en had erg veel last van brandend zuur. Bij het onderzoek in de zesde maand moest ik acuut worden opgenomen vanwege een te hoge bloeddruk. Ik verzocht de arts, mij nog even naar huis te laten gaan om nog wat op te ruimen en mijn tas te pakken maar nee, ik moest direct op bed en mocht daar de daaropvolgende weken niet meer uit! Alles gebeurde in bed, wassen, plassen, eten, noem het maar op.

Ik vond het maar een overdreven toestand, (niet wetende dat ik het "helpp-sydroom" had!) hun taak bleek de baby's zo lang mogelijk bij moeder laten, dat hielden de artsen en ik tot precies 32 weken vol, toen werden ze acuut gehaald met een keizersnede.
Het was allemaal zo onwerkelijk, ik was doodziek, letterlijk en figuurlijk en dan word je wakker als moeder van drie kerngezonde kindertjes, met alles erop en eraan!!!
Papa Leon mocht niet bij de geboorte zijn, omdat het een kritieke operatie was, bleek allemaal later, ik heb tijdens mijn zwangerschap nooit geweten hoe ziek ik was, vanwege het feit, dat het mijn ziekte waarschijnlijk erger had gemaakt, ik hoorde ook pas na de geboorte dat ik kon sterven, toen begreep ik ook pas overbezorgdheid van vooral, Leon en de artsen, met het feit worstel ik nu nog wel eens hoor, maar als ik dan naar onze kids kijk, hoe goed ze erdoor zijn gekomen, maakt dat een hoop weer goed.

Afijn de tijd erna, ze zijn nog 36 dagen in het ziekenhuis verzorgt tot ze alledrie het streefgewicht hadden bereikt, 27 januari, de verjaardag van papa mochten ze naar huis, ook in 3 maxi-cosi's, toen nog veel te groot, zo ook de jasjes, broekjes, luiers, enz.
De tijd die dan volgt, daar weten jullie vast alles van!!
Van te grote luiers spreken we nu niet meer, het is nu eerder, ... nu alweer te klein????
Gelukkig maar dat we dat roepen, dat betekent in ieder geval veel goeds, toch!

Ik hoop dat je het leuk vond dit te lezen, groetjes van ons drielinggezin, fam. Taal.

 

Onderstaand verhaal van fam. van Altena, over hun ervaringen met hun drielingdochters Ellis, Bo & Amy

Hallo familie!
Heb jullie al eens eerder gemaild, toen met een vraag over het ritme van onze drieling (ze waren net thuis). Inmiddels zijn ze nu 8 maanden oud (gecorrigeerde leeftijd bijna een half jaar) en ja ......... we leven nog!! 
Man, man wat een drukte! Maar ik moet eerlijk zijn, de drukte maakt niet uit. Ik hanteer een strak schema mbt voedingstijden, dus ik weet waar ik aan toe ben. Het grootste probleem was (en is het soms nog wel) het geschreeuw als onze 3 meiden moe werden. Onze dames zijn super vrolijk, wel wat temperamentvol en houden van knuffelen. Waar ze echter niet van houden is overdag zelf in slaap vallen. 's Nachts hadden we al snel voor elkaar dat ze doorslapen, echter overdag lukte het ze niet om zelf en zonder enorm veel verdriet en geschreeuw in slaap te vallen. Ik heb dagen gehad dat ik 4 keer per dag 3 kinderen (om de beurt) in slaap moest wandelen. Om de een of andere duistere reden wilden ze zich allee overgeven aan de slaap als ze tegen me aan lagen, terwijl ik door de kamer loop. Zie je het al voor je?!?! 

Inmiddels gaat het beter, maar ik heb zelf zo mijn theorie waarom ze zo een moeite hebben met dat slapen overdag. De eerste reden is dat ze echt veel te vroeg zijn geboren (29 weken) en toch wat "overprikkelde" kindjes waren. De tweede reden is volgens mij dat mijn kraamhulp (heb 5 dagen uitgestelde kraamzorg gehad bij de thuiskomst van de kinderen. Ze kwamen op exact de uitgerekende datum thuis) van mening was dat je kindjes overdag gewoon in de box kunt leggen. Achteraf gezien ben ik het hier echt totaal niet mee eens. Ik spreek dan natuurlijk over premature kinderen met 7 weken intensive care achter de rug en daarna nog eens 6 weken ziekenhuis. Wat die kinderen nodig hebben is rust en een veilig plekje. Momenteel is het zo (en dat heeft me heel wat moeite gekost) dat ze 's avonds uiterlijk half 8 op bed liggen (soms spelen ze nog wat, soms vallen ze meteen in slaap). Overdag werk ik ze in ieder geval na de voeding van 12 uur OP BED!!!!!! Rust in de tent voor zowel mijn meiden als voor mij. 's Ochtends en 's middags doen ze dan vaak nog een hazenslaapje. Zodra ik ze zie oogjes of neusje wrijven leg ik ze in een hangmatje (therapeutisch ivm het overprikkelde/overstrekken) in de voorkamer: favoriet doekje bij het gezicht, geen harde geluiden, etc. De meiden weten nu als ik ze oppak en op hun slaapplek leg dat ze kunnen gaan slapen. In de box in slaap vallen lukt ze bij hele hoge uitzondering en meestal worden ze huilend wakker. Ik ben van mening: baby's moet slapen om groter te worden. De oude gedachte van "na de voeding op bed" is helemaal niet achterhaald, maar een enorm wijze les gedurende de eerste 3-4 maanden. 

Groetjes, Judith van Altena.  e-mail: cornelis.vanaltena@wanadoo.nl 

ps. wat ziet jullie site er fantastisch goed uit!! Super!

 

Onderstaande mail kreeg ik van Esther, over haar ervaringen hoe zij een drieling kreeg en alle zorg voor de drieling kreeg, nadat haar man een ongeluk kreeg: 

Hoi Diana, 

Mijn naam is Esther en ben de trotse moeder van een 2 1/2 jarige drieling, Michelle, Isabelle en Louise, drie meiden dus. Erg leuk om jouw site te lezen en zeker herkenbaar.Ik zal ook wat vertellen over hoe het bij ons is gegaan. Mijn man en ik konden niet op de normale manier kinderen krijgen en zijn via isci zwanger geworden. Ze hadden er twee terug geplaatst maar al snel bleek bij het zien van de echo dat het om drie baby's ging. Isabelle en Louise zijn eeneiig, het is dus een twee-eiige drieling. Mijn man vond het fantastisch en schreeuwde uit het raampje van de auto naar iedereen dat hij vader zou worden van een drieling. En ik..., ik wist niet hoe ik in de toekomst moest kijken. Bas zou naar zijn werk gaan en hoe zou ik dat dan moet aanpakken? Alleen met drie baby'tjes die alle drie tegelijkertijd gevoed moesten worden. Ik moet er namelijk bij vertellen dat ik diabetes heb en dat diabetes en zwangerschap eigenlijk water en vuur zijn dus laat staan een drieling zwangerschap. Ik was dus letterlijk van de wereld terwijl mijn man al na het drieling nieuws een muur tussen twee kamers aan het breken was omdat de babykamer te klein was.

Mijn zwangerschap is niet makkelijk geweest want inderdaad... diabetes en zwangerschap gaan niet samen. Ik stond sterk onder controle van  mijn internist maar toch ben ik in mijn zwangerschap zeven keer in een diabetische coma geraakt. (bewusteloos raken zonder daar zelf uit te komen dus dat duurde wel eens uren voor iemand mij vond en kon "redden"). Zo heb ik bv ruim drie uur bewusteloos in bad gelegen. Eigenlijk was het niet verantwoord om alleen te zijn maar mijn man moest toch naar zijn werk.Met 21 weken ben ik beland in het ziekenhuis, ik mocht niet meer zitten, staan of lopen dus moest de rest liggend uitzingen in het ziekenhuis, mijn baarmoedermond ging al open staan dus is daar en bandje om heen gezet. Met 28 weken ging het met  Louise niet goed, haar navelstreng was rond haar lijfje gestrengeld dus kreeg het benouwd. Met nog geen 29 weken ben ik dus bevallen.Michelle woog 1000 gram, Isabelle 903 gram en Louise woog 955 gram dus ze lagen in het vu ziekenhuis op afdeling neonatologie. Flink aan de zuurstof etc.etc en Louise heeft al die tijd ontzettend veel pech gehad. Ze werd geopereerd bij haar hartje, had een klaplong, een verstopte tube waardoor ze blauw zag en bijna stikte (fabrieksfoutje) en nog 3 andere infecties. 

Op mijn verjaardag had ik ze allemaal thuis. Een mooier kado kon ik mij niet voorstellen.De drukte viel eigenlijk best mee. Ik mocht vanwege mijn diabetes geen borstvoeding geven. Ze kregen nenatal melk en toen ze niet meer prematuur waren werden we gesponsord door Similac Advance.18 maande lang gratis melk. Dat scheelde me 23 gulden in de 3 dagen. We hebben heel veel kleertjes gekregen, ook 2e hands maar ik trek mijn kinderen geen kloffies aan dus het zag er goed uit. Al met al viel het me allemaal reuze mee.Misschien ken je dit verhaal al omdat we ook op de tv zijn geweest. In de tijd dat ik in het ziekenhuis lag werd mij gevraagd om mee te werken aan het programma "intensive Care". Ze hebben mijn laatste week in de zwangerschap gefilmd en zijn gestopt toen ze een half jaar oud waren. Dit was in april 2000 op tv en ze hebben het laatst (begin januari) herhaald.Ik mag nog steeds niet klagen, het zijn makkelijke kinderen en de zwakste van toen is nu de grote banjer. Ze slapen heel veel, mijn dag met hun begint om 8.30 uur tot 12.45 uur, dan slapen ze tot 15.00 uur en gaan om 18.30 uur weer naar bed zonder te muiten.
Het enige wat nu het probleem is is dat mijn man sinds november 2001 een incomplete dwarslaesie heeft gekregen en dat te totale verzorging in mijn handen ligt en daar bedoel ik ook de verzorging van mijn man bij. Of het met hem ooit goed gaat komen is nog de vraag maar hij kan gelukkig wel weer lopen al is het totaal niet te vergelijken met toen.De kinderen gaan misschien in april naar de peuterspeelzaal en dan zal het wel weer helemaal anders gaan. Ik ben benieuwd.

Ik vond het leuk om mijn verhaal aan iemand kwijt te kunnen die ook ouder is van een drieling 

Groetjes van Esther uit Haarlem.

 

Onderstaande mail kreeg ik van Saskia, zij verteld haar verhaal over haar drieling en nog een vierde kindje erbij:

Hallo,
Ik ben blij dat ik eindelijk eens een heleboel verhalen vind over drielingen.
Wij hebben een drieling van 4,5j en nog een vierde kindje van bijna 1 jaar. Tijdens de zwangerschap van de drieling heb ik altijd geweten dat er nog een vierde kindje zou komen als alles goed ging met de drieling en nu is ons gezinnetje echt wel compleet.
De zwangerschap van de drieling is bij mij perfect verlopen. Uiteraard waren we geschrokken toen we het nieuws te horen kregen maar na een dagje zagen we het echt wel zitten. Ik had meteen ook het gevoel 'als er één dit aankan zal ik het wel zijn' en het was ook zo. Buiten de misselijkheid tijdens de eerste maanden en de enorme omvang had ik eigenlijk nergens last van. Ik had ergens eens gehoord van een drieling die op 37 weken geboren was en ik dacht meteen: dit moet ik zeker ook kunnen. Dus dat werd een beetje mijn einddoel en ik heb het gehaald. Toen ik op 36 weken op controle ging heb ik dus zelf gevraagd om een datum vast te leggen omdat voor mij 37 weken wel genoeg was. Ik sliep niet goed meer en ik was het ook wel beu hoor. Kindjes die 3 weken te vroeg geboren worden zijn geen prematuurtjes meer, vandaar dat ik die 37 weken wilde halen. Uiteindelijk zijn ze geboren na 37 weken en 2 dagen en ik lees nu dat dit net geen record is.
De rolstoel die mij in het ziekenhuis aangeboden werd heb ik geweigerd maar ik had het wel lastig om op mijn nuchtere maag al die gangen te doen. Die bevalling zelf, dat ging in een soort roes aan mij voorbij. Wij wisten de geslachten niet op voorhand dus het was best wel spannend. Ongeveer 15 dokters en verpleegkundigen waren aanwezig en toen begon het. Kindje 1 is een meisje. Dat was onze Miet. Kindje 2 was ook een meisje en we noemden haar Soetkin. Toen werd het spannend want we wilden toch graag een jongen en ja, kindje 3 was een jongen en dat was onze Wannes. En telkens hoorde ik waauw, zo'n flinke kindje. Ze wogen dus 2kg950, 2kg800 en 2kg795. Zelf was ik maar 20 kg bijgekomen, alles zat dus in de buik. De namen zijn Vlaams van oorsprong. Miet is een roepvorm van Marie, Soetkin betekent letterlijk 'soeteken' en Wannes komt van Johannes.
Alhoewel de kinderarts zei dat het niet nodig was verbleven ze de eerste 36 uur (in een gewoon bedje) op de afdeling neonatologie. Zo konden ze de kindjes eens goed observeren en mij een beetje ontlasten. Ik was zodanig kapot dat het mij echt niet veel kon schelen. Na de gewoonlijke 5 dagen mochten ze van de kinderarts naar huis maar.... ze moesten wachten op hun mama die nog te zwak was om naar huis te gaan.

In België is de opvang voor drielingen wel schitterend geregeld. Vanaf een drieling krijg je voor 3 jaar lang GRATIS een voltijdse kinderverzorgster en een halftijds poetsvrouw bij je thuis. Die medaille heeft ook wel zijn keerzijde want je hebt altijd vreemden in je huis maar ik ga niet klagen hoor. Vooral de poetsvrouw in huis is echt een luxe. Toch was ik wel blij dat alles voorbij was toen ze drie jaar werden. (Vanaf 2,5j mogen ze naar school).
Ondertussen is er een vierde kindje bij, Klaas, zodat we nu 2 jongens en 2 meisjes hebben. We hebben met Klaas ook al veel meer gesukkeld als met de drie oudsten samen. En weet je wat: ze slapen alle 4 op dezelfde kamer. De drieling heeft nooit anders geweten en toen Klaas eindelijk begon door te slapen heb ik hem bij de rest gelegd. Toch raar dat ze elkaars slaapritme overnemen.

Ik ga nu de website nog een beetje bekijken en je hoort misschien nog wel van ons.

Groetjes,
Saskia

 

Onderstaand verhaal kreeg ik van Kim, over haar ervaring als kinderverzorgster in een gezin met een drieling: (27-09-2002)

Hoi, Diana.

Ik ben Kim, en nee ik ben geen mama van een drieling, maar wel de kinderverzorgster ervan!
Via Kind en Gezin in België kwam ik in december in contact met de toekomstige mama Claire en papa Geert en de grote zus (toen juist 2) Delilah.
Het was al snel duidelijk, ik zou hun kinderverzorgster mogen zijn voor de komende 3 jaar. Vanaf dat moment keek ook ik al uit naar de bevalling die gepland was op dinsdag 22 januari 2002. Op 36 weken. Het werden spannende momenten, en iedereen begon af te tellen, zeker de mama die al van 5 november in het ziekenhuis lag!
Het waren toen al brave kindjes, want ze bleven knusjes in mama's buik zitten tot de grote dag. En toen gebeurde het:
8u19, Gordon, 50 cm, 3,170 kg
8u20, Celina, 45 cm, 2.270 kg
8u21, Nikita, 47 cm, 2.470 kg
Iedereen was dol gelukkig! De keizersnede was vlot verlopen en het leed vlug vergeten.
De drieling was kerngezond, en na 10 dagen mocht heel het gezin naar huis.

Wat een organisatie! In het begin was het voor iedereen aanpassen. Voor mij en Veerle, de poetsvrouw, een heel nieuw werk, en voor de mama en papa 2 vreemde mensen in huis! Soms zorgde dat wel voor strubbelingen maar de drie grote schatten vertederen ons zo dat alles goed verloopt.

Ondertussen zijn het flinke 8 maanders, die vlot zitten, kruipen, eten, hun eerste tanden hebben en hun eigen zinnetje krijgen! De meisjes zijn identiek, maar hebben een verschillend karaktertje, en Gordon is een echte jongen.
Je zou ze gewoon opeten!
Ik weet nu al dat ik ze zal missen, binnen 3 jaar...

Groetjes, Kim Van den Eede
E-mail: kim.vde1@pandora.be

 

Onderstaand verhaal kreeg ik annoniem, zij wil toch vertellen over haar drieling en hoe zij na de scheiding er alleen voor staat: (30-11-2002)

 

Hoi familie Klein-Velderman,

Wat leuk om te lezen dat ook jullie verrast zijn met een drieling, en wel 3 meiden. Ik zelf ben moeder geworden in 1994 van 2 meiden en een jongen.
En dat na 32,6 weken en met een natuurlijke bevalling. Iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden maar gelukkig is dat toch gebeurd. Door middel van IVF (2e poging) is het gelukt. Eerst een echo, wel wel 2 vruchtjes, je gaat uit je dak. En dan weer een echo en ff schrikken: wel drie kindertjes in aantocht. Een voorspoedige zwangerschap en alleen door veelvuldige 'harde buiken' bedrust in het ziekenhuis.
Trots en dolgelukkig waren wij. En ik ben het nog, ondanks dat na 5 en een half jaar mijn echtgenoot het niet meer zag zitten, drukte, relatie onder spanning, niets meer normaals kunnen ondernemen en uiteindelijk 'gevlucht' is uit huis. Echtscheiding!
En wat is het zwaar.... God dat valt tegen, de zorg voor 3 kids in je eentje. Tuurlijk ben ik blij dat ze alle 3 gezond zijn en geen problemen op school hebben, maar dat onderlinge machtsgevoel/strijd daar word ik stapelgek van. Het bemoeien met elkaar, er is soms geen 'bal aan' denk ik wel eens. Sorry, maar zo voelt het soms gewoon. Misschien omdat ik het alleen moet doen en de vader ze niet regelmatig heeft. Het zijn 3 schatten van kinderen maar ruzie maken hebben ze voor mijn gevoel uitgevonden. En bij anderen zijn het snoepies, alleen thuis is het raak!
Ik weet niet hoe jullie ervaring is, 3meiden is toch misschien anders, maar die knul van me die hangt er soms een beetje bij.
Mijn ex heeft een nieuwe vriendin MET EEN DOCHTER en ook ik heb gelukkig een nieuwe liefde gevonden, maar ook met 2 dochters! Hij kan zijn 'ei' dus niet kwijt. Denk voor mijn gevoel dat ik jullie nu met iets belast waar jullie helemaal geen ervaring hebben, maar goed ook, doch wil jullie wel met klem vertellen dat een relatie erg stevig moet zijn en een ieder stevig in z'n schoenen moet staan om een drieling (meerling) op te voeden. Het is gewoon erg pittig. Toch zou ik ze voor geen goud willen missen. Ze hebben toendertijd allemaal een plekje in m'n buik zien te vinden, dus zijn ze welkom ook.

Ze zijn er met een gewicht van 1925, 1940 en 1390 gram gekomen en ik houd zielsveel van ze. Soms is de druk zo zwaar dan ik er niet eens van kán genieten.
Als je 't samen moet doen, doe het dan samen en praat en maak heel veel tijd voor elkaar, al is die beperkt.
Mijn kinderen stonden bovenaan, dit kon mijn toenmalige echtgenoot maar slecht verkroppen. Doch, toch moet je er samen uitkomen. Tenslotte mag ik aannemen, dat jullie ze alle 2 ook hebben gewild.

Nou, ik wens jullie alle succes met jullie meiden, al heb ik de namen in een flits gezien, ik weet ze niet allemaal meer, maar wens jullie een fantastisch gezinsleven toe met elkaar.

Groetjes.....

 

Al eerder kreeg ik mailtjes van Wendy, zij is er één van een drieling en wil haar verhaal vertellen, deze e-mail kreeg ik 02-02-2003: 

Hoi Diana,

Bedankt voor je mail. Ik vind je site een zeer goed initiatief, want de weinige informatie die er over drielingen te vinden is, is vaak niet van hoge waarde, zoals die boekenreeks van 'De Drieling' en 'De olijke tweeling', waar ik me vaak aan erger. Het zou leuk zijn als er iemand van 'mijn leeftijd' zou reageren op een oproepje, dus alvast bedankt dat je dat wilt plaatsen.

Ik heb al een keer iets op je site geschreven over ergernissen, over hoe irritant sommige mensen soms kunnen reageren als ze ontdekken dat ik en mijn zusjes een drieling zijn. Als kind ergerde ik me daar al aan!

Natuurlijk wil ik wel iets over mijn zusjes en mijzelf vertellen. Mijn zusjes en ik zijn 20 jaar, en we lijken veel op elkaar. Tenminste, dat vinden de meeste mensen, zelf vinden we dat nogal meevallen. We zijn elkaars beste vriendinnen, en ik zou me geen leven zonder hen kunnen voorstellen. Het heeft veel voordelen om even oud te zijn, we begrijpen elkaar altijd en passen elkaars kleren etc. We hebben wel dezelfde smaak, maar dragen nooit dezelfde kleren. We maken regelmatig mee dat we per ongeluk iets kopen wat sterk op elkaar lijkt, of dat we in een winkel hetzelfde uit een rek trekken. We hebben precies dezelfde maten, dus we kunnen alles van elkaar lenen, dat kan heel handig zijn.

Het drieling zijn heeft ook nadelen natuurlijk. Ik kan me er enorm aan ergeren dat sommige mensen ons niet als drie individuen zien, maar als ons als 'een geheel' beschouwen. Ik heb er dan ook een hekel aan als mensen ons 'de drieling' noemen, wat regelmatig gebeurt. En ook op liefdesgebied kan het soms zeer complex zijn: hoe weet je of het een jongen uitmaakt met wie van ons hij een relatie zou krijgen? Soms maak je echt de belachelijkste dingen mee, neem dat maar van me aan. Toch wegen de nadelen niet op tegen de voordelen; ik ben nooit echt alleen. Mijn zusjes begrijpen me altijd, staan altijd achter me, en weten zonder het te hoeven uitleggen hoe ik me voel.

We wonen in een klein dorp met maar één middelbare school, waardoor we alledrie naar dezelfde middelbare school zijn gegaan. Ik heb toen maar één jaar 'helemaal alleen' in een klas gezeten. Het nadeel daarvan is dat we grotendeels dezelfde vrienden hebben, maar tegelijkertijd kan ik me ook niet voorstellen bevriend te kunnen zijn met iemand die mijn zusjes niet aardig zouden vinden. We trekken toch naar dezelfde mensen toe, omdat we zowel qua uiterlijk als innerlijk zoveel op elkaar lijken. Ook nu we van de middelbare school af zijn, ben ik nog samen met één van mijn zusjes. Omdat onze interesses grotendeels overeenkomen, wilden we alledrie ongeveer dezelfde studierichting op. Daardoor studeer ik nu met één van mijn zusjes aan dezelfde universiteit. Dat heeft nadelen, omdat je zo niet een 'eigen wereld' creëert. Soms baal ik daar ook van, maar uiteindelijk gaan we toch allemaal onze eigen weg, vroeg of laat. Soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn om een eenling te zijn, maar toch weet ik zeker dat ik nooit zou willen ruilen! My sisters are the best!

Groetjes Wendy me_wendy1982@hotmail.com

~ You are what you believe ~

 

Van Gitta kreeg ik op 12-11-2003 onderstaand mailtje:

Hallo ik ben Gitta en heb ook een drieling ze zijn nu 9 jaar Ik heb 8 kinderen en ben zelfs al oma ben pas 40 jaar 
De drieling zijn twee jongens en een meisje. Ik heb 5 jongens en drie meisjes in totaal dus een groot gezin, maar wel gezellig jammer dat ik nu moet stoppen maar moet de was gaan doen 

Groetjes en tot schrijfs van Gitta en de rest

Van Liesbeth kreeg ik op 18-11-2003 onderstaand mailtje, over haar drieling:

Hoi Diana.
Eerst wil ik je zeggen dat je een hele leuke site hebt.
Ik heb zelf ook een drieling ze zijn nu 5 jaar en heel ontdeugend maar dat hoort erbij.

Onze drieling heten Samantha, Wilfried en Bessel van Essen.
Ze zijn met tweeëndertig zes zevende week geboren zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen.
Wilfried heeft het de eerste week een beetje moeilijk gehad als hij moest drinken dan vergat hij gewoon adem te halen.
Samantha is met zes weken geopereerd aan haar darmen, dus dat was ook wel heel spannend of ze het wel zou halen ja of nee,ze was echt heel erg ziek toen vel over been en meer was het niet .
Maar dat is nu allemaal over en ze zijn nu alle drie gezond en ze doen het verder heel goed ik kan alleen aan Samantha merken dat ze vergeleken met de jongens iets achter loopt maar dat gaat ook wel weer over en zo erg is dat ook weer niet toch?
Ik hoop dat je wat aan mijn verhaaltje hebt en of je het kan gebruiken ik wens je heel veel stekte met je site en misschien tot ziens

Groetjes Liesbeth van Essen

Van Sonja kreeg ik op 23-12-2003 onderstaand mailtje, over haar ongeboren drieling:

Hallo Diana,

Ik zal me eerst eventjes voorstellen: Mijn naam is Sonja van Haastrecht - Schoo, ben 29 jaar oud en ik woon samen met mijn man, Eef, in Nieuwe Wetering (een dorpje in de buurt van Leiden). Mijn man en ik zijn nog maar 4 maanden getrouwd, maar we kennen elkaar al 7 jaar. We trouwden omdat we graag aan kinderen wilden beginnen. Ik weet wel, dat trouwen geen vereiste is om kinderen te krijgen, maar ik zag het nut en de romantiek van een huwelijk wel in! Daarbij, het is een prachtige dag geweest.

In onze laatste wittebroodsweek was het al raak... op 3 november kon ik Eef vertellen dat ik zwanger ben. Sindsdien is het ook erg bergafwaarts met me gegaan, ik veranderde in korte tijd van iemand die een teveel aan energie leek te hebben in iemand die hele dagen op bed door zou kunnen brengen. De hele dag moe en misselijk (ik hoop dat dat snel overgaat, ik herken mezelf hier niet in!)

Mijn huisarts is een groot voorstander van het laten maken van een (redelijk vroege) echo. In mijn elfde zwangerschapsweek was het dan ook zover. De echoscopiste was nog bezig met het verdelen van de gel over mijn buik, waarbij ze even nieuwsgierig op het schermpje keek. Van schrik haalde ze het echoapparaat van mijn buik en vroeg ons "Zagen jullie wat ik zag?" Ik had er geen flauw idee van, ik ben voor de allereerste keer zwanger en had nog nooit een echo gezien. Nadat Eef gokte dat het er misschien wel twee waren, kregen we al antwoord: "Nee, het zijn er 3!"

Dit is iets wat ik niet had verwacht en ook erg uniek is, daar ik geen hormonen heb gebruikt en ook geen IVF-behandeling heb gehad. Het komt in mijn verre familie voor, in mijn directe familie is er alleen een nichtje dat een tweeling heeft, en in mijn verre familie (denk aan achternichten van mij en kinderen van achternichten van mijn moeder) zo af-en-toe... helaas vaak met een minder leuke afloop, namelijk dat er slechts één van de drie levend geboren werd.

Inmiddels zit ik in mijn 13e week en pas 8 januari heb ik een afspraak bij de gynaecoloog. Deze zal me verder begeleiden voorlopig. Er was naar de mening van mijn huisarts voorlopig niet heel veel verschil te merken met het zwanger zijn van een éénling. Ik hoef nog geen dieet of vitaminepillen en al mijn broeken kunnen nog steeds dicht. Dit is mede te wijten aan mijn gewichtsafname: 3,7 kg ben ik al kwijt, maar dat schijnt ook helemaal niet zo erg te zijn. Daarbij heb ik genoeg reserves, want mijn lichaam is groot en stevig en voorzien van een speklaagje.

Ik heb de drielingensite al meermalen gelezen, ik vond het erg interessant en hoop dan ook dat er zo nu en dan wat informatie bijkomt. Niet alle moeders schrijven over hun zwangerschap, en dat vind ik toch wel jammer. Maar ook voor mij geldt dat ik niet in de toekomst kan kijken en dat er dus ook niemand mij vertellen kan hoe dit allemaal af gaat lopen. Het maakt me onzeker en ook is, gezien het mislukken van drielingzwangerschappen in de familie, het blij zijn omdat ik zwanger ben nog echt een beetje voorbarig. En dat is jammer, zwangere vrouwen horen eigenlijk op een roze wolk te zitten, vind u niet?

Bijgaand zend ik u een foto van de echo, ik heb de drie foetussen met een rood lijntje omstreept. Kan iemand mij vertellen: als er twee in één vruchtzak zitten: is dat dan het ééneiïge deel van de drieling?

Verder rest mij niets dan het toewensen van hele prettige feestdagen en een zeer goed 2004!

Met vriendelijke groet,
Sonja.

 

 

 

 

Hier kan je ook klikken om een e-mailtje te sturen